Aşk, anlaşılması güçtü her zaman. Bazen ilk görüşte yakalar, bazen ilk öpüşte, bazen de zamansız bir bakışta esir alırdı kendine. Kuralları olmayan bu duygu bir insana kanat takıp havalandırabilir, ama elini kolunu bağlayıp hayatının akışını da çıkmaz yola sokabilirdi. İki çift gözün buluşması, kalbin aynı ritimde atmaya başlaması, ruhların birbirine karışması, zamansız, nedensiz, kuralsız. Gerçekliği akla sığmayan duyguları kurgu denen kelimeyle sarmalamak, hayalle gerçeği bile isteye karıştırmak, kameralar yokken role başlayıp; kayıt denildiğinde önceden yazılmış kelimelerle de olsa, gerçek bakışlarla, asıl olduğun kişiye dönmek. Bu onların keşmekeşlerinin özetiydi aslında, sonunu göremedikleri bir hikayeydi. Belki her masal gibi bitecekti; belki gömüldüğü kalplerde üstü kabuk bağlamış bir yara gibi kalıp sürecekti. Ama gerçekti, her gün uğultudan uzaklaştıklarında döndükleri rutine, gülümseyip aşık rolü yaptıkları ama senaryolarını anlık uydurdukları insanlarla oynadıkları sahnelerden çok daha gerçek. *Bu hikaye tamamen kurgudur, asla gerçeklik iddiası taşımaz, ola ki benzerlik varsa tesadüftür. Yazar karakterlere ismini veren kişileri tanımaz, öyküsündeki karakterlere hayat verdikleri için sadece teşekkür eder. * Kapak: @clearetred from twitter

Fırtına serisi , 2.kitap

kendime kalbimi kanıtlamaktan, kanıtladığıma kendimi inandırmaktan; ve dahası kocaman bir sahada tek başıma koşmaktan, yoruldum. © birgaripzeyu

Bir @rengarenkgercekler & @rengarenkmasallar ortak yapımıdır. "Ben gercek bir şey arıyorum. Evin kapısını kapattığında içeride de gerçek olabilen bir şey..." "Sonunda kapımızı kapatınca yine iki kişi kalacağız..." Kiralık Aşk'ın 1.sezonunun bittiği yerden başlıyoruz. Bakalım, kapıyı kapattıktan sonra neler olacak? ;)

Kiralık Aşk'ın 2.Sezon'unu unutun. Bir rüzgarın çıktığını hayal edin. Tatlı bir şarkının içine beraber girelim.

"Dinle şimdi." dedi. Sesi sanki bir şeyleri incitmekten korkar gibi çıkıyordu. Şaşkınca etrafıma bakındığımda dudakları yavaşça yukarı doğru kıvrılırken elmacık kemikleri belirginleşti. Öyle güzel gülüyordu ki... Gülüşü kapkaranlık kumsalı aydınlatıyordu sanki. "Duyuyor musun?" dedi beni kendime getirmek için. "Neyi duyuyor muyum Elçin?". Başını yavaşça omzuma yasladı. -Sessizliği Barış, sessizliği. Ne anlatıyor? Ne anlatıyor? Durup dinledim bir süre. Neredeyse ayaklarımıza kadar gelen dalgaları, şehirden uzak olmanın sessizliğini, Elçin'in düzenli bir şekilde alıp verdiği nefesini... Gözlerimi kapatıp sessizliği karşıladım onun yaptığı gibi. Başımı başının üstüne dayadığımda duyduğum tek şey vardı. -Seni.. Seni anlatıyor.

Devamlı ilerleyen değil, tek parçalık diziden bağımsız konu veya temalarda, bazen buradan sonra ne olurdu dediğimiz bölüm sonlarında buradayım! #Wattys2016 kazananı.

Herkes uyuduğunda, uykularına şahit olan tek şey cılız bir sokak lambasıyken yaşanılan bir hayat...Rüyayla gerçek arasındaki çizgide kaderinle tanışmak...Bir düş peşinde, düşten güzel bir kader ortağı bulmak...

"365 gün." Dedi bir sır verirmiş gibi fısıldayarak. "365 gün sonra kendi dünyama döneceğim." "Neden peki, yani niye geldin, niye gidiyorsun?" dedi Ömer de fısıltısına karşılık vererek. Yalnız olmalarına rağmen saklanıyormuş gibi seslerini kısıyorlardı. "Yapmamam gereken bir şey yaptım. Cezalandırıldım. Kanatlarımın yolunmasına razı gelemezdim, sürgünü seçtim." Dedi Daphne. Birden elini yüzüne kapatıp hıçkırmaya başladığında Ömer'in üzerine verdiği ince battaniye kaymıştı. Ömer bir telaşla battaniyeyi tutup kaldırdı, başını havaya doğru kaldırıp yanaklarını şişirdi. "Ama şimdi ben sana nasıl.. kıyafetlerini üstünde bile tutamıyorsun!" "Sana minnetlendim, artık benden ne istersen dileyebilirsin! Lütfen beni dışarı atma, ne yaparım hiç bilmiyorum!" dedi Daphne. Ömer dudaklarını ısırdı, peri olduğunu iddia eden bu kızı zaten nasıl bir vicdanla sokağa atabilirdi ki? Tuhaf tavırları, saflığı, kıyafetleri değil de çıplaklığı doğal gören kafasıyla dışarıda başına çok kötü şeyler gelebilirdi. Ömer bu kıza sahip çıkıp 1 sene boyunca yanında tutmaktan başka seçenek bulamıyordu. "Defne bak.." "Daphne." Dedi kız şirin şirin gülümseyerek. "Birincisi; senin adın artık Defne. Daphne ismini kimse ciddiye almaz. İkincisi; benim evim, benim kurallarım. Üçüncüsü; kıyafet giymek zorunlu!"

''Oturduğum apartmandan telaşla işe yetişmek için çıkarken , rastladığım buz gibi bakan kömür gözlerin sahibinin fırtınam olacağını nereden bilebilirdim ki ? -Defne Topal''