Odamdaki pencereye yaklaşıp tam onun odasının camının karşısında durdum. Gecenin sonsuz koyuluğuyla camım ayna gibi duruyordu. "Ben nasıl söz geçireyim kalbime? Nasıl diyeyim ki Karandan sana yar olmaz Deniz. Karan senin abinin can dostu, senin de abin sayılır. Abine yan gözle bakmak ne demek Deniz?" 🐣 Kendi kendime söylenmeyi bırakıp yatağıma oturdum. Çok geçmeden Karan kapıda belirdi. Yatağımdan kalkıp kapıya baktım. "Karan abi?" dedim. Bir şey söylemeden içeriye girdi ve odamın kapısını kapatarak yavaştan bana yaklaşmaya başladı. Odanın kapısını açık unutan aklına tüküreyim Deniz. Bedenlerimiz duvar kenarında rastlaşırken elleriyle belimi sardı ve beni iyice kendine yasladı. Kulağıma eğilerek: "Duyduklarım doğru mu Deniz?" dedi. Az daha eğilse dudakları dudağıma değecekti. Nefesi boynuma işlerken kalp atışlarım hızlanmıştı. "Hı hı." dedim sessiz bir şekilde. O bu kadar yakınımdayken ve kokusu beni gitgide sarhoş ediyorken ona olan duygularımı inkar edemezdim. Hem de bu cesaret bana bir daha asla gelmezdi. "Böyle bir şeyin oluru yok biliyorsun değil mi?" dedi. Bildiğim şeyi bana tekrar hatırlatmasa ölür müydü sanki. Zaten bana bu denli yakınken mantıklı da konuşamıyordum. Kapı aniden açılırken, abimin bizi bu durumda görmesi hayatta isteyeceğim son şeydi. "Deniz?" Sıçtık!

Aşk ne demek? Bir borcun bedeli mi... Yoksa iki yaralı ruhun aynı ateşe düşmesi mi? Meyra Kılıçaslan, başkalarının hatalarının cezasını ödemek zorunda bırakılan bir kadın. Ateş Demirhan ise gücün, kontrolün ve suskunluğun vücut bulmuş hali. Biri kaçmak istiyor, diğeri kaçmaya izin vermiyor. Bu bir aşk hikâyesi değil. Bu, zorla başlayan bir evliliğin içinde inatla direnen bir kalbin ve yanmaktan korksa da ateşten kaçamayan iki insanın hikâyesi. Aynı evde... Aynı soyadıyla... Ama bambaşka dünyalarda. Ateş'e düşen yanmaz mı hiç? Elbette yanacak, hemde cayır cayır.