Kasvetli bir şehrin izbe bir sokağında, ruhlar aleminin kapıları sonuna kadar açıldı. Var oluşun izleri yavaş yavaş silinirken yok olmaya mahkum olan hayatlar karmaşanın kasırgasına hapsoldu. Bir cinayet dünyadaki tüm kalpleri bir araya getirip tonlarca aşk doğurdu. Her aşk biraz nefret biraz sevgiye esir oldu. Bu hikaye ya bizim başlangıcımız ya da bizim sonumuzdu.

Bir teoriye göre aşk ve nefret aynı şeydi. İnsan en çok en sevdiğinden nefret eder, en çok onun kılına zarar gelsin istemezdi. Ruh hastalıklarının egemenliğinde yeşeren iki hayat, ancak bu kadar sağlıklı bir ilişki yürütebiliyordu. İkisi de sadist, ikisi de mazoşistti. Birbirlerine zarar vermekten ve birbirlerinden zarar görmekten zevk alıyorlardı sanki. İkisinin de tedavi olması şarttı fakat ikisi de tedaviyi reddediyor, çareyi birbirlerinde arıyorlardı.