Dalgaları seyrettim. Beni gaza getiriyorlardı. Sanki hepsi birden 'atla, atla!' diye bağırıyordu. Artık bu hayattan kurtulmak istiyordum. Başka çarem yoktu, çünkü tükenmiştim. Ama hayır! Ben intihar edemezdim. Gamze'ye kavuşmak istiyordum ama ben Gamze gibi olamazdım. Güçlü kalmalıydım. Okulda o kadar çalışmam, ilk defa ayaklarımın üzerinde durmam boşamıydı? Ayaklarım denize doğru kaymaya başladı. Kararsızdım. Çok büyük bir boşluk içerisindeydim. Çok büyük! Elimdeki kağıdı Deniz'e bıraktım. Ey benim iyimser hallerim, Çabuk aldanışlarım, Hep inanışlarım, Alttan alışlarım, Hatayı hep kendimde buluşlarım, Değmeyecekleri kafama takışlarım, Yoktan yere akıp giden gözyaşlarım, Herkezi insan yerine koyuşlarım, Hepinize elveda. Artık ben kimsenin, HİÇ KİMSESİ OLMAYACAĞIM!

Devrim Altun. Bu benim. Devrim ismini hakkıyla taşıyorum çünkü 'devrim' sayılabilecek işlere imza attığım söylenebilir. Mesela, yatılı bir erkek kolejindeki tek kızım. Mesela oda arkadaşım bir erkek, en değişiğinden, yakışıklısından, üstelik yavaş yavaş fark ettiğim gibi, oldukça karanlığından. Ve mesela hayatım çok garip bir yöne doğru gidiyor. "Kötü kararlar iyi hikayelere yol açar." *Kitap 2017 yılında epsilon yayınevi ile basılmıştır, fakat wattpad üzerinden okuyabilirsiniz. 1,2 ve 3. kitap bulunmaktadır.