Başımı göğsüne yasladığımda duyduğum kalp ritmi alışık olduklarımdan değildi.Duymak istediklerimdendi.Sanki yeşil çamın aşk filmlerinde çalan o yumuşak sesli kadının müziği geliyordu inceden kulaklarıma.Hava bi değişik kokuyordu.Aldığım derin nefeste hiç duymadığım bir oksijen kokusu.Ona sarılan ellerim ayrı bir kıymetli.Saçma sapan şeyler görmüş gözlerim layık olduğu resime doymak istercesine bakıyordu.Beynim ilk kez bu kadar bomboş.Korku yok,endişe yok,sorular yok.Durması gerekiyordu zamanın o anlarda.Hayattan bu kadarını istemeye hakkım olmalıydı.O şelale elleri saçlarımın arasında dolaşırken hayat veriyordu ölmüş her bir saç telime.Arada bir kokladığı tenim yasemin üretiyordu sanki.Bedenim ilk kez bu kadar kıymetlenmişti.Yemek yemekten vazgeçmeyen bünyem o yanımdayken terketmiş gibiydi beni.Yaşama dair ihtiyaçlarım uçup gitmiş gibiydi. Acıkmıyordum mesela.Su bile içmiyordum o elleriyle uzatmadığı sürece.Uyuya kaldığım dizleri anne kucağı kadar güvenli huzurlu ve yumuşaktı.İnanmadığım ne kadar şey varsa inanmamı sağlayan adam.Aşka,sevdaya,insana,güvene,huzura,umuda biten inancımdaki beni çürüten tek varlıktı.Bunun adı ne aşktı ne sevda,başka birşeydi hepsinden öte bir duygu.Lugatta bulabileceğim en güzel isimleri bile layık göremediğim birşey.Güneş desem güneş batıyor,ay desem gün doğunca yok oluyor,yıldız desem sadece gece göze görünüyorlar.Rengarenk gökkuşağı yağmurdan sonra merhaba diyor.Bulamıyorum bu duyguya isim.Beni kıymete bindiren adam.O an kucağında ölsemde ayrılmasam dediğim.Yanağındaki gamzesinde boğulmaya razı olduğum.Hayat bu kadar zor olmamalıydı.Beni hiç sevebilme ihtimalin yok muydu ?

On altı yaşımda öldüm ben.Yaşarken adeta bir ölüye döndüm , hayallerim düştü yanaklarımdan.Düşünemedim hiç bir şeyi.Daha doğrusu düşünmeye gerek duymadım.Ve bir gece sabaha devrolurken öğrenmiştim ; Ben bir vampirdim. Kirli sayfalarım silinecekti ve temiz bir sayfaya yol açacaktım .İstemiyordum.Normal bir yaşantım varken aksiyona ne gerek vardı ki ?Ama kabullenmem ve üstesinden gelmem lazımdı.Hayal kurmayı bırakıp gerçek yaşantıya dönmüştüm.Yada dönecektim , ama bu hiç kolay değildi.Unutturmam lazımdı artık , beynime kazınmış kötü anıları.Geçmişimiz her ne kadar silinse de gelecekte gelecekti tekrar karşımıza.Ve tekrar silmeye gücümüz olmayacaktı.Ama ben bunu başarmak zorundaydım,her ne kadar kötü şeyler yaşayacak olsam da dik durup üstesinden gelmem lazımdı.Ve yapacaktım bunu.Hava yavaş yavaş aydınlamaya başlıyordu.Ay yok oluyor ve güneş doğuyordu.Birlikte asla duramazlardı.Güneş batarken ay yerini alıyordu , ay batarken ise güneş.Bende kendim gibileriyle birlikte olabilirdim normal insanlarla değil. Her şeyin bir düzeni vardı .Normal insanlar varken benim gibiler onların yanında yaşayamazdı. Ve ben bu düzeni öğrenene kadar kendim gibi olanlarla kalacaktım.