''İntikam ve ihtiras ile harmanlanmış bir aşk hikayesi'' Bu göz kamaştıran bir hayatın kanla kirlenmiş hali! Bu paha biçilmez bir hayatın hazin öyküsü! Bu en acımasızların en masumlardan doğduğunun kanıtı! Bu acımasız kaderin Anastasia'ya çektirdikleri değil, Anastasia'nın Kösem olup kaderi değiştirdiği hikaye! Kendi kaderini yazdığı hikaye! Kaçırdılar onu, kopardılar vatanından. Getirip oturtturdular kurtlar sofrasına. Bu sofranın tek bir kuralı vardı: ya güçlü olup yiyecektin; veyahut zayıf olup yenilecektin. Yaptı Anastasia seçimini; güçlü olmayı ve dahi güçlülerin güçlüsü, acımasızların acımasızı Kösem olmayı seçti. Kösem geçte olsa anladı, bu sarayın köklerindeki zehirli sırlar vardı. Bundan sonra tek bir hedefi vardı; onun canını yakanı pişman edecek, onu kıranı parçalayacaktı. Bir bir buldu kadim sırları, saçtı ortaya. Ezdi düşmanlarının başlarını bir bir, bertaraf etti karşısına duranları. Hiç kimse dayanamadı Kösem'in karşısında. Bir gün geldi Kösem arkasına dönüp baktı, gördüğü şey düşmanlarının kanından, onların aciz bedenlerinden başka bir şey değildi. Lâkin unuttuğu bir şey vardı, kan eteklerine bulaşmış, attığı her adımı kirletmişti. *Kapağın, multimedyaların ve olay örgüsünün hakları tarafımca saklıdır.

"Senin kim olduğun hangimizin umrunda Cecilia?" Saraya attığı ilk adımlarında işitti bu kelamları Cecilia. Prensesler gibi büyütülmüştü, köle olmak; üstelik de satılmak onu çileden çıkarmaya yetiyordu. Sultanın Sarayı dediler onun cehennemine. Bab-ül Selam'dan girdiği ilk anlarda anladı kaçışın olmadığını, geçmişine bir sünger çekip kaderine razı gelmek zorunda olduğunu. Alışmıştı saray hengamelerine bir şekilde. Bir gün çıktı Hürrem Sultan'ın huzuruna, o artık Cecilia değildi, Nurbanu'ydu. Adı gibi kaderi de değişti, Şehzade Selim'e hediye edildi. Günler geçti, aylar geçti, yıllar geçti... Cehennem dediği bu saray onun evi, yuvası oldu. Bir yanında biricik aşkı Şehzade Selim, diğer yanında evlatları ile yürümeye başladı zorlu taht yolunda... "Ya bir köle olup sarayın kanlı duvarları arasında unutulacaktım, ya da Sultan olup o duvarlara sürecektim kanımı! Kabullendim kaderimi, öldürdüm Cecilia'yı! Ben artık Nurbanu'yum! Afife Nurbanu Sultan!"

Ben Anastasia yani Nasya yâ da Mahpeyker . Aslında bunların hiçbiri.Ben Kösem.İlk getirildiğimde cehennem olarak gördüğüm bu Osmanlı'yı kendi Cennetime dönüştürdüm.Evlatlarım için hep yaşadım. Aşkım için mücadele ettim.Ve bu zorlu yolculuğu gücüme güç katarak devam ettirdim... Masumiyetim en büyük kudretim olmuştu benim.Bu saray bana çok şey kattı.İlk olarak da öğrendiğim şey burda kimsenin masum kalmayacağı oldu.Eğer bu koca sarayın duvarlarında sıkışıp gitmek istemiyorsan ellerine de eteklerine kan bulaşacak.Ben de öyle yaptım.Kendimin aşkımın ve evlatlarımın geleceği için kan kokan duvarlarda eriyip gitmemek için gerektiğinde ellerim kan da oldu kana buladığım vakitlerde. Ben Kösem.Kimsenin emrine girmeden yaşamak için kendi saltanatımı kurmaya geliyorum.

YUNANİSTAN DAN GELEN KÖSEM İLE 14 YAŞINDA TAHTA ÇIKAN AHMET İN AŞKI, AŞKLARINA TUZAK KURANLAR VE ONLARIN SAVAŞI OSMANLININ DEV AŞKLARINDAN KÖSEM İLE AHMET.AŞKLARI NELERE NEDEN OLACAK OSMANLI KURGUSU AHMET VE KÖSEM...

Ben anastasia.. Yasemin kokularının ,zeytin ağaçlarının gölgesinde büyüyen adasının bu tanecik güzeller güzeli kızı.. Hayatım böyle başladı Kefalonya adası da ailemle büyük bir sevgi ve huzur ile... Tek kelime ile cennette yaşıyordum Dikkat edin son söylediğime "yaşıyordum" Artık yaşamıyorum Osmanlı sarayında tam bur cehennemdeyim yanıyor... Acı çekiyor... Ve yeni doğup aynı şeyleri tekrar ediyordum Ta ki bir güne dek.. O gün benim hayatımın dönüm noktası oldmuştu bu el beni tutup cehennemden çekmiş cennetin kapılarını tekrardan aralamıştı Sultan Ahmed... Bu sarayda gördüğüm ve dahi görebileceğim en iyi adamdı Benim hayatımın AŞKIydı Böyle başladı tüm macera haremden kurtulmuş hatta Sultan bile olmuştum ama bunu kimse cekemedi Handan valide sultan safiye sultan ve baş haseki Mahfiruz bas belalarimdi ama Ahmed'e söylemiyor kendim halletmeye çalışıyordum böylece karanlık oyunlara dahil olmuş iktidar ve güç için can almaya başlamıştım Sonra bir gün her şey değişti ahmed beni bırakıp gitmişti bu dünyadan ama ben yenilmeyecek evlatlarım için dik duracaktım öylede yaptım yapmalıydım Önce... Mustafa hanı ve Osman hanı gördum şimdiye dek 3 padişah görmüştüm ve her birinde savaşmak zorunda kalmıstım Şimdi ise tahtta oglum canımın parcası Murad ım oturuyor ve ben gereken yerde valide sultan makamındayım her çıkanın indiği yerde emeğimle gelistim buraya ve küçük bi hata bn ile gidiyordum hatam Turhan'ı hafife almaktı gelinimin adamları tarafından öldürülüyordum ilk katledilen valide sultan olmuştum... kazanmak,koca bir emek ister kaybetmek içinse anlık bir gaflet yeter.. Aslitulay'ın kaleminden Kiataptada ki tüm capsler İnstagram Myykosemcaps e aittir

- Çocuk yaşta Kefolanya Adası'da koparıldığında bütün hayallerine veda etti Nasya. Kaderi, ona hizmetçi olacağını fısıldasa da asi bir denizkızıydı o. Cehennem beklerken cenneti bulduğu Osmanlı Sarayı'nda kraliçe olmaya ant içmişti. Entrikalara, hiç uyumayan düşmanlara, sinsice kol gezen ölüme ve ihanetlere, zekâsı ve insanı büyüleyen güzelliğiyle meydan okudu. Talihi kendine aşık eden, Osmanlı'nın yolunu çizen Mahpeyker Kösem Sultan'dı artık o. Ancak uğruna gençliğini, çocuklarını, vicdanını, umutlarını feda ettiği taht, kime sadık kalmıştı ki ona kalsın? Koskoca bir devleti, sayısız padişahı dize getiren, onu Osmanlı'da Kösem yapan zekası, sonunda kadere boyun eğecekti belki de... Ama, cihana hükmeden Mahpeyker Kösem Sultan'dı o. Tarihi padişahlar değil, o yazmıştı. Ve ant olsun ki, adı tarih sayfalarından eksik kalmayacaktı. Bir tek Azrail alabilirdi canını. Varsın o da alsındı! - Yeni Bölümler Salı, Perşembe ve Cumartesi günleri sadece Wattpad'de! - Bu hikaye telif hakları ile birlikte yazara aittir. İzinsiz alınması kesinlikle yasaktır!

Ailesini şüpheli bir yangında kaybeden Arya, kimliği gizlenerek yetimhanede büyümek zorunda kalır. Vasisi olan aile avukatının izniyle küçüklüğünden bu yana yalnızca telefonda konuşsalar da aralarında bir bağ oluşan gizemli bir kadının vesilesiyle on sekizine basmasına yakın bir zamanda yetimhanede çıkar ve kendi evine yerleşir. Kader ağlarının örer, geçmişin silik raflarından bir tanıdığı, bir yabancı olarak karşısına çıkarır, çarpıştırır, bir kaldırımda kader ağlarını birbirine dolaştırır. Bu tanıdık yabancıyla yolları kesişip dururken bazı olaylar silsilesi sonucunda onunla özel bir bağ kurar, zaman zaman da geçmişin perdesini aralar. Acı bir sır gün yüzüne çıkmak için gün sayar. Aşktan kaçmak ve aşkın öznesini korumak arasında kalan Ulaş, yok sayamadığı bir fizik kuralıyla baş etmeye çalışırken Arya çoktan hayatının merkezinde yerini alır. Sırlarınsa zamansız anlarda ortaya çıkmak gibi kötü huyları vardır. Ben bir kelebeğim. Yarına ihtiyacım var. Biraz da sana... Biraz dediğime bakma. Kelebekler için biraz ne kadar önemlidir bilemezsin...

2 yıl boyunca lisede ezik olarak çağırılmak? Dışlanmak? Sevdiği çocuk tarafından okulun önünde rezil edilmek? Bir kız bunları nasıl taşıyabilir? Bence artık değişim zamanı! Bir de edilmiş intikam yemini... Peki gerçekten Mertcan Karahan'ı pişman edebilecek miydi? Ya siyah vardı ya beyaz, benim hayatımda griye yer yoktu. Ya mutsuzdum ya umutsuz. Ya aydınlıktım ya da tam karanlıktım. İşte ben buydum ya vardım ya da hiç yoktum...

Karanlık gecenin aydınlığı.. Son sınınıfta öğretmenine aşık olur ve neler yaşaralar.... Peki öğretmeniyle mutlu olmurmu...? Umarım beyenirsiniz. İyi okumalar :))))