Telefonuma baktım; saat neredeyse ikiye geliyordu. Babamdan hâlâ ne bir arama ne de bir mesaj vardı. Tam o an, sessizliği yırtarcasına telefon çalmaya başladı. Ekranda "Babam" yazıyordu. Hiç düşünmeden açtım. "Alo? Baba, neredesin? Seni çok merak ettim... Baba?" Ama karşıdan gelen ses babama ait değildi. Soğukkanlı, ama belli belirsiz aceleci bir adam sesiydi: "Alo, merhabalar. Mara Hanım'la mı görüşüyorum?" Bir an nefesim titredi. Bu kadın da kimdi? "Evet, benim. Siz kimsiniz?" Kadın derin bir nefes alıp sakin bir tonla konuştu: "Öncelikle sakin olun... Ben babanızın doktoruyum." Sözleri beynimde bir anda çarpıştı. "Ne? Ne doktoru? Babama ne oldu? Neredesiniz?" "Mara Hanım, lütfen biraz sakin olmaya çalış-" "Ne sakinliği? Ne oldu babama, söyleyin!" Kadın sesi biraz daha netleşti: "Ben Doktor Serkan. Babanız bir trafik kazası geçirdi. Şu anda hastanedeyiz. Durumu... iyi. Endişelenmeyin, size haber vermem gerekiyordu." O an dünya ayaklarımın altından çekildi. "Durumu iyi" demişti ama ya iyi değilse? Ya bir şey olursa? Babam... benim her şeyimdi. Onu kaybetme ihtimalini düşünmek bile içimi paramparça ediyordu. Telefondan tekrar ses geldi: "Mara Hanım, orada mısınız?" Sesim titredi, boğazım düğümlendi: "E-evet... buradayım. Geliyorum. Hemen geliyorum." Telefonu kapattım. Ellerim titriyordu, nefesim düzensizdi. Bir anlığına dünyam kararmış gibi hissettim... ama tek bildiğim, babama ulaşmam gerektiğiydi.

Bilinmeyen numara| Selamun aleyküm Afife Hanım Siz| Aleyküm selam Bilinmeyen numara| Anneanneniz anneme numaranızı vermiş Bilinmeyen numara| Bugün beşte buluşabiliriz sizin için de bir mahzuru yoksa Siz| Kusura bakmayın Siz| Benim bundan haberim yoktu Siz| Sizinle görüşmek istemiyorum Bilinmeyen numara| Anneanneniz evlenmek istediğinizi söylemiş Bilinmeyen numara| Neden görüşmek istemiyorsunuz Siz| Beyefendi ben daha öğrenciyim Siz| Anneannem istiyor evlenmemi Siz| Hem görüştüğüm ilk kişi de siz değilsiniz Siz| Anneannemin gönlü olsun diye de herkesle görüşemem ya Siz| Lütfen anlayış gösterin Bilinmeyen numara| Anlıyorum hanımefendi Bilinmeyen numara| İyi günler Siz| Siz de ___ Siz| Selamün aleyküm Batuhan Bey Siz| Dün mesaj atmıştınız bana Siz| Anneannemle istişare ettim ve düşündüm Siz| Yani anneannemi kıramadım Siz| Bugün müsaitseniz görüşelim diyecektim Batuhan Bey| Aleyküm selam Afife Hanım Batuhan Bey| Emin misiniz Siz| Eminim

Bedenine öpücükler konduran adam, inip kalkan göğüslerine geldiğinde aralarındaki sınırı, sutyenini indirerek yok etmişti. Göğüslerine bakmadan önce sırtına götürdüğü parmaklarıyla açılması gereken kopçayı da açmıştı. Yavaşça üstündeki parça kayıp adamın parmaklarına teslim olurken, başının üzerinden etrafa fırlatılmıştı. Adam ancak o an karşısındaki manzaraya bakmıştı. "Neden yasak olduğunu şimdi daha iyi anlıyorum fındık," derken gözlerindeki arzuyu gizlemeden büyük bir şevkle kadına bakmaya devam ederken ona doymaya çalışıyordu. Net ve keskin bakışlardan utanan kadın, yine de ona söylemek istediklerini arsızca dillendirmekten geri durmadı. "Ama bu gece değilim!" *Hikayede +18 içerikler mevcuttur.

Gençkurgu #25 Ay tenli adamın, güzel gözlü kadını. Kimsesiz, güzel bir kadın. Kadının aşkı ile yanıp kavrulan, yakışıklı bir genç adam. Peki adam yaşadığı uzaktan aşka daha fazla dayanamazsa. Kadını yanına almak isterse ! * "Benim senin kokuna aç, muhtaç ve müptela olduğum gibi birgün sende benim kokuma aç, muhtaç ve müptela olacaksın. Benim senin ateşinde yandığım gibi sende benim ateşimde yanacaksın. Biz elbet birgün birbirimiz için yanıp tutuşacağız güzel gözlüm" * ❕ Argo kelimeler içerir❗ Yazılmaya Başlanılan Tarihi| 19.08.2018 İlk Yayınlanma Tarihi| 27.08.2018 Scarlett Leithold : Miray Öztürk Jeff Finn : Ateş Karan Takip #1 11. 09.2018 İsimsiz #1 Tehlike #1 01.12.2018 Karmaşa #1 Kurgu #33

"Kalbini savaş meydanında bırakmış bir asker, o intikamı elbet bir gün alır." Kurter Alacakan... Lakabı Alakurt olan; adı askerî raporlarda kahraman, düşmanların hafızasına ise cehennem olarak kazınan genç ve acımasız bir komutandı. Ama kalbini savaş meydanında bıraktığı o gecenin şafağında, karşısına hayatının en büyük imkansızı olan General'in kızı çıktığında, oyunun bütün kuralları bozulmuştu. Laren Karalev... Asil bir ailenin gölgesinde büyümüş, geçmişi sırlarla dolu genç bir cerrah adayıydı. Ancak neşter tutan ellerini, silah tutan bir adamın yarasına bastırdığında, hayatındaki tüm doğrular kana bulanacaktı. Karanlıkta parlayan bir kolye. Savaş meydanında bırakılmış bir künye. Ve kanla yazılmış bir kader. Alaca ve Alacakan. Biri öldürmek için yaşar, diğeri yaşatmak için savaşır. Fakat ikisi birlikte intikam için bir yola çıktığında, hiçbir şey aynı kalmayacaktır. "Neredeyim?" "Alacakan'dasın." ALACAKAN.

Beni sevebilir miydi gerçekten? Böylesi kötü bir adam, sevgi nedir bilir miydi? ▪▪▪ ID1826RG

Siz:Bana bak Selim kişisi Siz:Bir gün bir şekilde sana helal olucam ve Siz:Şu sıktığım yumruğu suratında patlatıcam. Siz:O gün aaa neden vurdun deme sakın Ablam ve ikizime ithafen🪐

"HER AŞK BİRAZ KARANLIKTIR!" Bu hikayede nefes alamayan iki insan var.Boğulmammaları için, onlara bir nefes lazım.Yaşamları için bu şart. İntihara meyilli bir ruha, ölümü yasaklayan bir Azraildi o. Baybars Royal. 'Yaşayan bir ceset, ölülere haksızlık''diyen bir adam,ruhunu bir idam sahnesinde asan, palyaço bebeğinin bu sahneyi görmemesi için, yüz üstü çamura bırakan bir kıza tutulursa? Ne olur? Ölmemeye çalışırlar. Ölemezlerse, en fazla yaşarlar. ''Şah damarından'' seven bir adamın, canını kendi şah damarına bir idam ipine dolayan bir kız sıkarsa? Ne olacaktı? İntihara meyilli bir ruha, ölümü yasaklayan bir Azraildi o. Baybars Royal. "Karanlık insana doğru yolu asla götermez küçük fare.Çünkü karanlık asla doğru yol olmaz!" Dedi adam... "Ben ne zaman doğru yolu seçtim ki?" Dedi Bakır kız. 'Karanlık' bir adamın hayatına girdiği günden beri intihara meyilli bir kızın yaşama çabası. Ölmeyi küçük bir kadına yasaklayan Azrail. "Seni kendi ellerimle yaşatırım!" Dedi, küçük kadına nefes almayı öğretti. Adam "Sen her düşdüğünde ben seni tutacağım" dedi.Bakır kız ellerinin arasından kalbine düşdü. Ve Baybars Royal, küçük bir kız çocuğunu, kendisinden koruyamadı. "Canımı yakdıkça parmak uçların sızlasın adam.Yanmanın ne demek olduğunu bilirsin belki" Sürünerek yandı adam. Çünkü kolay ölüm kitabında yoktu. Aşk ve bu kız onun dünyasında olmamalıydı. "Dudakları bir uçurumdu, yaklaştığım an düşecektim" Ve adam göz göre göre uçuruma atla

"Ben de Riva Aşiretinin Hanımağası Gece Riva isem seninle evlenmem, konağınada kuma gelmem!" dedim öfkeyle bağırarak, artık hiçbir şey dayanılacak gibi değildi. Üzerime daha da eğilip beni cam ile arasında kıstırırken aynı öfkeyle bana dişlerini sıkarak karşılık verdi, "Bende Asparşah aşiretinin Ağası Boran Ağa isem seni konağıma gelin getirir, altıma alıp inlete inlete bağırtırken bunları sana hatırlatırım!" sözleri ile dumura uğrarken midem ağzıma geldi, hiçbir kuvvet beni durduramazdı onunla evleneceğime kendimi öldürürdüm daha iyiydi. Öfke ateşi ile harlanıp kaynayan kanım ile başımı dikleştirdim, "Konağını başına yıkacağım, zerre kadar huzur bırakmayacağım sana! Benimle evlendiğin güne lanet ettireceğim seni, duydun mu Boran Ağa!" Kehribar rengi gözleri dudaklarımdan çıkan her kelimeyle daha da kararırken sertçe yutkundu, bakışları dudaklarıma kaydığında hızla kaçırdı ve yavaşça burnunu boynuma eğdi, ondan kaçabilmek için cam ile birleşmiştim ama ondan kaçmaya çalışmak nafile çabaydı. "Ben senin kokunda şimdiye kadar tatmadığım huzuru tatmışken, sen bana nasıl seninle evleneceğim güne lanet ettirebilirsin ki, Gece'm." dedikleri beynimde uğuldatma yaşatırken yine ve tekrar adımı baskın bir fısıldamayla kulağıma boğuk bir sesle söylemesi kalbimi zorladı nefesimi zaten zor alırken kesti. Ama Asiliğim ve öfkem yine tüm duygularımı bastırdı. "Sen Asparşah, sen gözlerimin içine her baktığında yanacaksın, benim gözlerimde kendi ölümünü her defasında izleyeceksin ve her dakika pişmanlıklarla kavrulup yok olacaksın. Çünkü karşında Bir Riva var Gece Riva ve ben seni yok etmekten zevk alacağım. Seçim senin beni kuman olarak mı alacaksın, yoksa benimle birlik olup töreye karşımı geleceksin." Şimdi karar Boran Ağa'nındı. 27/03/2022 RİVA ve ASPARŞAH SOYADLI TEK KİTAP. ÇALINAMAZ! VE KOPYALANAMAZ!

🥀💔 "Ben gidiyorum Berfan. Bir daha dönmemek üzere gidiyorum." Kelimeler ağırdı, nefesi düzensizdi. Kalbinin çarpıntısı, göğsünü sıkıştırıyor, nefes almasına bile izin vermiyordu. Boğazındaki düğümü yutkundu ve ekledi. "Tek başıma." Sonda vurguladığı tek nefeslik cümle, bir bıçak gibi Berfan'ın içine saplandı. Yüreğini burkan bir sessizlik çöktü aralarına. "Biz!" diye haykırdı Berfan, gözleri koca bir çığlığı içinde tutmaya çalışırcasına parlıyordu. O tek kelime, yıkılan gururunun enkazında can çekişirken, ayaklarının altına batıyordu sanki. Ama umursamadı, acısını hiçe saydı. "Biz diye bir şey yok. Unut olanları." Acımasızca savurdu bu cümleyi Yusuf Karahan. Sesinde soğuk bir keskinlik vardı. O soğukluk, Berfan'ın içine işledi, iliklerine kadar titremesine sebep oldu. Gözleri kararmıştı. İçindeki öfkeyle birkaç adım attı ve göğsünden sertçe itti. Yusuf'un bir anlığına sendelemesine aldırmadan, gözyaşlarıyla harmanlanan sesiyle haykırdı: "Ne demek yok! Allah'ın cezası, ne demek 'biz' diye bir şey yok?" Nefesi düzensizdi, göğsü hiddetle inip kalkıyordu. "Dün gece... Dün gece benimle birlikte oldun sen!" derken sesi çatallaşmış, titremesi öfkeyle gölgelenmişti. "Sabah gittiğinde 'geleceğim' dedin... Ne değişti, hı? Söylesene, ne değişti de yine benden vazgeçtin?" 🥀 "Göreceksin!" diye tısladı, sesi zehir gibiydi. İki parmağının tırnaklarını birbirine bastırarak devam etti. "Gün gelecek..." Her kelimesi bir intikam yeminiydi. "Seni şu kadar sevmem için bana yalvaracaksın." Baş parmağıyla işaret parmağının arasındaki incecik boşluğu gösterdi. Gözleri, karşısındaki adamı delip geçecek gibi parlıyordu. "Ama ben o gün..." dedi, sesi alaycı bir acıyla titreyerek. "Bırak sevmeyi, senin yüzüne dahi bakmamak için ölmeyi tercih edeceğim!"