''Alo.''dedi. İşleticek birisini bulduğum için içimden sevinç dansımı yaparken dışımdan konuşmaya başladım. ''Alo emin naber.''dedim. ''Burda emin diye birisi yok yalnış numara.''dedi. ''Eminmisin olum.''dedim altan alttan kıs kıs gülerken. ''Evet eminim.''dedi hafif sinirlenen sesiyle. ''Hani emin değildin.''dedim ve hunharca gülen adama taş çıkaracak şekilde anırdım. ❌Eğlence amaçlı yazılmıştır. Küfür içerir.❌

Hikayeyi güncellemeyi unutmayın

* tüm hakları saklıdır* Hepsinin düşünceleri bir volkan gibiydi, lavlar onları esir alırken, buhar olup havada yağmur taneleri olarak yeryüzüne iniyordu.Her bir yağmur tanesi, bedenlerine değil ruhlarına temas ediyordu. Kimisi bu yağmur tanelerinde yanıyordu, kimisinin; Ruhları azad ediliyordu. Bu döngü devam etti. Ta ki bu yağmur tanelerinde hissizleşen ruhlara kadar. Ruh ve beden mahkemesi yapıldı. Hüküm verildi, kalem kırıldı. Ruh ve beden. Yadırgandı. Ve Sena;Titrek bir nefes alıp kahverengilerini onun o dipsiz bir kuyuyu andıran yıldız gibi ışıldayan siyahlarıyla buluşturdu. Hüküm verilmişti. Bu hikayenin tek tanığı benim.

(Kitap düzenleneceği için bölümler kaldırıldı) Ankara her zaman gözümde hayallerimin şehriydi, şimdiyse ona pekte iyi gözlerle bakmıyordum doğrusu. Antalya'da hayatım çok daha sadeydi. Yalnızdım öncelikle, annem bile fark etmezdi bazen evin içinde beni. Hayaletten farkım yoktu. Ve hayatımdaki tek sorun en sevdiğim kitap serisinin bitmiş olmasıydı. Ankara'ysa benim için dönüm noktası olmuştu. Aslında '' İlk '' lerimin şehri de denebilir. İlk dostlarım, ilk aşkım, ilk öpücüğüm, ilk partim, ilk içkim, ilk düşmanım, hatta son olmasını umduğum ilk kaçırılmam. Antalya'daki halime bakıyorumda o zamanlar tüm bunlar başıma gelmiş olsa yerle bir olmuştum, yıkılmıştım şimdiye. Oysa şuan her darbeye rağmen ayaktaydım. Güçlenmiştim belki, büyümüştüm. O benim '' İlk'' lerimin baş rolüydü. Ona dair her şey hafızama kazınmıştı. Keşke kötü olanları silebilseydim. diye mırıldandı içimden bir ses. Ona hak verdim. En mutlu anlarım onunlaydı belki ama en mutsuz anlarımda onun yüzündendi. Sanki beni bir yandan öldürüyor bir yandan hayatta tutuyordu O. Bildiğim tek şeyse o olmadığında tamamen öleceğimdi.

Sadece bir şans.... O şansı verirse belki üzülecek belkide aşkı ögrenicek. Aşkı ona ögretebilecekmi yoksa hayatına devam mı edecek..

En yetenekli öğrencileri toplayarak onlara en güzel geleceği vermekle ünlü okula davet aldım ve yatılı olarak bu okula geldim.Bir anda bütün hayatın değişebilir diyorlar. Bu okula geldim ama bu okuldan sadece bir şekilde çıkabilirim. ÖL YA DA ÖLDÜR. Benim gibi her şeyden habersiz 16 çocukla birlikte hayat mücadelesi vereceğim. Fakat en büyük sorun ise, sadece bir kazanan olacak. Gerçekten öyle mi? Eğer bu hikayeyi okursanız emin olun ki bırakamayacaksınız. En sonda kimin kazandığını görmek istiyor musunuz? O zaman kitabı okumaya hemen başlayın! ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Merhaba bu hikaye benim ilk hikayem. Ben bu hikayeyi, DANGANRONPA adındaki bir animeden bakarak yazıyorum ama tabiki bazı değişiklikler yapacağım. Eğer bu animeyi izlediyseniz bu hikayeyi begenmeyebilirsiniz. Çünkü değişiklikleri kimse sevmez. Remix gibi oldu bu hikaye. Fakat Danganronpa yı izlemediyseniz gerçekten hoşunuza gidebilecek bir hikaye oldu. 》

"Tecrübe yaşta değil; yaşananlarda gizlidir." Herkesin kötü olduğunu düşünebilirsin ama; kendini iyi olduğun yalanıyla kandırmadığın sürece sende kötü birisin. Her insan bir şekilde, bir şeylerle imtihan ediliyor... O, bu imtihanın henüz farkında değil. O, Hayat... Ve Hayal' le bir şekilde sınanıyor. Her şey yavaş yavaş anlaşıldığında ve taşlar yerine oturduğunda bakın neler olacak..! Herkesin beşinci boyuta varmak gibi bir şansı yok. Bakalım Hayat, Hayal' le tanışmasıyla şansının farkına varabilecek mi? O, öldüremeyeceği tarafının katili... O, yok sayamayacağı Hayal' lerinin en büyük şahidi... O, Hayat ERKIRAN... Yalnızlık Senfonisinin Ritim Tutan Deli Şairi' nin dünyasına hoşgeldiniz... Ayakkabılarınızı çıkarmanıza gerek yok... İçerisi zaten yeterince kirli...

Bakışlarım gözlerini bulurken "Gözlerime bak ve doğruyu söyle" Başımı yavaşça sallayıp gözlerine bakmaya devam ettim. Sakin bir sesle "Ne görüyorsun ?" Gözlerimi kırpıştırdım. Kaşlarımı çatıp dikkatlice inceledikten sonra omuz silkerek"Göz " Bir Cemre Vakası'na hazır mısınız ? © Tüm telif hakları saklıdır. (Haklarının odamdaki mor kitaplığın içindeki kitapların içinden 2.sınıf test kitabımın içinde saklı olduğunu size asla söylemeyeceğim söyleyeceğimi de nereden çıkardınız ?)