Brandon Cunningham annesiyle babasını savaşta kaybettikten sonra yani çocukluğundan beri bir klan lideri olmanın sorumluluğunu taşıyordu. İçinde taşıdığı bastırılamaz bir intikam ateşiyle yaşamaya alışmıştı. Hiçbir zaman sevgi gibi sahte ve zayıf bir duyguya ihtiyaç duymamıştı ve hayatında buna yer yoktu. Cunningham'ların hayatında savaş ve ölüm, yemek ve içmek gibi bir gereklilik halini almıştı çünkü barışı tanımıyorlardı. Lillian Blackburn arsız ve dilediğini söyleyen, soylu ailesinin sürekli gizlediği bir kız çocuğu olarak büyümüştü. Annesini o kış hastalığı yüzünden kaybettiği günden beri hayatı bir kaosa dönmüştü. Babasının savaşa gittiği günlerde üvey abisi, ablası ve üvey annesiyle yaşamak neredeyse bir işkence haline dönüşmüştü. Şimdi tüm bunlardan kaçış bileti elindeydi ve güzel Lillian'nın bu teklifi reddetme ihtimali yoktu.

Sizce bir baba . Bir öz baba kızını kumar borcu için acımasız bir kumarhaneler kralına verirmi ? Hiç bir şeyden korkusu olmayan bir adam düşünelim. Tek başına hayata tutunmayı başarmış ama yasak işler yaparak. Adam öldürerek , haraç keserek , uyuşturucu madde satarak. Dünyanın adaleti olduğuna inanmayan bir kız. Her şeyden habersiz. Tek kusuru insanlara güvenmek . Bazen aşk dünyanın en köhne yerlerinde bile yeşerebilir. Şunu unutmayın ki seven hiç bir zaman gitmez . Gitmek zorunda bırakılır. Aşk mı , ilk aşk mı o kalbinizde her zaman bir yara olarak kalır. Bir de benden dinleyin bu hikayeyi , gerçek aşkı milimi milimine anlatacağım , şunu unutmayın ki aldatılan bir kadın , her zaman intikamını alır. Aşk sonsuza kadar yara kalır.

Merve Aktaş tüm hayatını geride bırakıp İngiltere'ye geldiğinde sadece kariyerine odaklanmayı planlamıştı. Planları arasında asla tehlikeli ve gizemli bir yabancıyla birlikte olmak yoktu.. ta ki Tommy Moretti ile tanışana dek.

Yeraltı dünyasının kalbi Kapan. Tüm pisliklerin kaynağı. Kaçak dövüşlerin ev sahibi. Asi'nin evi. Tüm hayatı. Yaşama şansı. Ne kadar şanssa artık. Yeraltı dünyasının yenilmez asi kızı. Taki o geceye kadar. Bir kaç saatte tüm hayatını değiştirecek bir maç. Kazanmak mı? Kaybetmek mi? *** "Geçmişinden kurtulabilir misin? Ağzımdan dökülen kelimelerle beraber gözlerimi açıp bedenimi çevirdim. Suratıma bakarak bir kaç saniye düşündü. Yüzünde bir pişmanlık sezmiştim. Derin bir soluk alıp bıraktı. "Kurtulmak istesek bile kurtulamayız. Bizler geçmişimizle var olur ve geleceğimizlede var olmaya devam ederiz. Gözlerini üzerime dikip konuşmuştu. Konuşurken söylediklerinin doğruluğuyla canım sıkılmıştı. Evet geçmişten kurtulamazdık ama ne bilim işte başkasından ağzından bu sözleri duymak... Yine sessizliğime gömülmek amaçlı araziyi seyredip parmaklarımla oynamaya başlamıştım. Bu sefer o konuşmuştu "Peki pişmanlıklarımız?

Karşımdaki adamın bakışları ruhsuzdu. Taş kalpli ve duygusuzdu. Hareketleri sert ve umursamazdı. Tolgay Parçak Ruhumu öldüren ve zindanına hapis eden adamın ta kendisiydi. Kapak Tasarımı: silakosay

Tükenmek ve delirmek kesinlikle bir bütündü. Ve hayat defalarca beni bu ikiliyi ile imtihan ediyordu. Fakat buna rağmen 'yeter artık' dedirten hayat 'vay be' dedirtmeyi de başarıyor. Artık o korkunç 'okyanustaki' yalnız 'filika' güçlü bir 'adaya' kavuşmuştu. Tükenmeden ve delirmeden kaldığımız yerden devam edelim...

Başarılı ve ihtiraslı genç bir adam. İnatçı ve arzulu genç bir kadın. Yaşanan dramlar onları ayakta tutarken yaşanmışlıklar yine sonrları olacaktı. Arzularına boyun eğemeyen bedenlerin savaşı tenlerin uyumuyla son bulacaktı. +18 olumsuz örnek teşkil edecek içerikler bulunmaktadır.

"Ona bir bak! Onunla beni bir arada düşünebiliyor musun gerçekten?" ☙ ❧ "Onu istemiyorum! Onunla ilgili hiçbir şey istemiyorum. Onu görmek bile istemiyorum ama sen ikimizi bir araya getirmek için canla başla çabaladığından onu sürekli görmek zorunda kalıyorum!" ☙ ❧ "Beni hayata döndürecek kadın o mu? Ona dönüp bir baksana! Hiç bana benziyor mu? Birbirimizin ne kadar farklı olduğunu göremiyor musun?" ● O Kuzgun'du. Kuzgunlar gece gibi siyah olurdu. Gecenin karasını kanatlarında taşır, yüreğini de siyaha boyayan duygular gözlerinden okunurdu. Asla acısını belli etmez, asla gün ışığına aldanmazlardı. Aşkın varlığını dahi bilmezler, onu görmek ve solumak istemezlerdi. Karanın rengini almış ruhları, bir sis gibi hareketlerine yayılırdı. Kuzgun yakardı; siyahıyla, gecesinin acısıyla, sevişiyle ve acısıyla. O ne kadar siyahsa, ben o kadar beyazdım sanki.Gece gibi kara bakışlarına bakıyor ve görsün istiyordum. O kadar derin, o kadar koyu ve o kadar çok şey anlatan bir bakıştı ki, içim titredi. Peri'si olarak ona tutunmak, o bakışlardaki acıyı ve çaresizliği ondan alıp sonsuza kadar yok etmek istedim. Bana ihtiyacı vardı ve bunu dile getiremiyordu. Çünkü çok gururluydu. Çünkü gururun onu koruduğunu düşünüyordu. Oysa gurur, bizi hayattaki güzel şeylerden alıkoyuyordu: cesaretli olmaktan, korkusuz olmaktan, sevmekten. Ona, "Yeter artık," diye fısıldamak istedim. "Görmelisin artık beni. Ve teslim olmalısın..." Ama hiçbir şey diyemedim. Biz kelimeler hakkında ne bilirdik ki? Ve duygular hakkında? Konuşamayacak kadar yoğun duygular boğazımızda düğümlenirken titrerdik ancak dil kemiğe bürünüp de söze gelmezdi. Su bütün sızıları dindirirdi ama suyun sızladığını kimse bilmezdi. Gözlerimi kapatmak istedim. Suyun sızısını içimde hissetmek istedim. Sızılarımı dindirebilseydi, ona ne derdim? AŞK SERİSİ 4. KİTAP

Hikayeyi okurken ve okuduktan sonra hiçbir erkeği ve ilişkiyi beğenmemeniz, bu durum sonucunda da ebediyen yalnız kalmanız durumundan yazar kesinlikle sorumlu değildir. Ve önemli not; Mıçmıç, sulu bir aşk okumak istiyorsan, sevgili okuyucu; Lise hoşlantılarını veya dizilerde aşk olarak anlatılan saçma duygular var ya, işte onları konu alan bir kitabı incelemelisin.. Bu kitapta, sadakat var, fedakarlık var, özen var.. Bu kitapta sevdiğine dokunmaya kıyamayan bir adam var. Bu kitapta, sevdiği adamla büyüyen bir kız çocuğu var. Şimdi karar ver bakalım, Sana nasıl aşık olunacağını, nasıl sevileceğini öğretecek bir kitap okumaya, hazır mısın?

(Pek Kıymetlim adı ve konusu bakımından ilk kitaptır.) Aşkın en "Deli" hali... O akşama kadar gerçekten çok mutluydum, okulumu bitirip evime dönmüştüm ve düşünmemi gerektirecek hiç bir derdim yoktu. Şey demişti Ercan amca, "Senin kızın olmasaydı, benim oğlum kızına aşık olup delirmezdi," bu cümlenin ağırlığıyla ezildim bir süre. Başta anlam veremedim de... Kolay mıydı delirmek? Hem de aşk uğruna delirmek? Bu mümkün olabilir mi gerçekten? İnsan birine duyduğu aşktan delirir mi? *** "Sevdim seni bir kere, başkasını sevemem. Deli diyorlar bana, desinler değişemem, desinler değişemem." *** Seviyordu işte, uğruna delirecek kadar çok seviyordu... *** ®Tüm Hakları Saklıdır® Çalınması durumunda yasal işlem başlatılacaktır.