Son bir kere denizin huzur veren kokusunu içime çekip hapsettim ve bir adım daha attım ölümün kıyısına. Artık tekbir adımım kalmışken yanıma birden yaklaştığını hissettim ona baktığımda öylece kaldı. Ne tuhaf değil mi son gördüğüm yüzün onun olacağı. "Yine mi sen bırak artık düzelmeyecek anla küçüklüğümden beri hiç düzelmedi içimde bir yer vardı, uçsuz bucaksız sonunu hiç bilemediğim bir boşluk.O büyüdükçe ben küçülüyordum, ben küçüldükçe içime sığamıyordum. En kötüsü bunu ben seçmedim buna mecbur bıraktılar ve artık mecbur kalmak istemiyorum bu dünyanın pisliğini kötülüğünü kirlenmişliğini ne ruhumda ne bedenimde taşıyacak halim var. Benim içimdeki boşluk kazandı ve ben içimde ne büyüyor ne küçüĺüyorum çünkü artık gitmek istiyorum" Gözünden iki damla yaş aktı genç adamın "Hani bana yemek yapmasını öğretecektin söz vermiştin gitme beni de senle götürme" 07.04.2016

HANİ GÜNEŞ DOĞMADAN HAZAN MAVİ ÇARŞAFINA DOLANMAZYA , HANİ O DENİZDEKİ DALGA FIRTINASINA DOYMADAN DURMAZYA , İŞTE TAM O VAKİTLER İÇİMDEKİ BEN , Bİ BEN DOĞURDU BENDEN . DALGALARIM HİÇ DURMADI TA Kİ O ANA KADAR , HAZANIMDA MAVİ ÇARŞAFINI FIRLATTI ATTI PERVASIZ ÖLENE KADAR . ŞİMDİ ELİMDE BİR KAĞIT , BİR KALEM , BİR DE TIKA BASA DOLMUŞ HALET-İ RUHİYEM . EN BÜYÜK HAZİNEM SE BU AHŞA DÜNYADA PERVASIZ HAZANIM ....