Evden çıkarken özensiz bir şekilde saçlarını tarağın sert yanıyla seri hamlelerle ama öylesine taramıştı. Sıcak bir duşun gerektiğini düşünüyordu ama bu gücü de bulamıyordu kendinde. Ve sonunda bir halta benzemeyen aynadaki yüzüne bakıp daha fazla dayanamayarak dışarı atmıştı kendisini. Belki de bu yüzden insanlar onu görmezden geliyordu. Trafik lambalarında yeşil de bile geçemiyordu. Kırılgandı. Kırılmıştı. Ama kime, ne zaman, hangi nedenden hatırlamıyordu. Yazık. Yıllardır omuzlarında taşıdığı kendi yükünün bile neden olduğunu bilmeden başka insanların yüklerini taşıma çabasına girişiyordu...