Asya daha on yedi yaşındaydı; kaderinin çoktan yazıldığından habersiz olduğu yaşlarda... Lisenin yüksek tavanlı, eski taş binasında her sabah aynı zil çalar, aynı koridorlar yankılanırdı. Ama Asya için bu okul, sadece derslerin görüldüğü bir yer değil; geçmişten gelen bir sözün sessizce büyüdüğü mekândı. O, köklü ve soylu bir ailenin tek kızıydı. Gökhan ise aynı derecede güçlü bir soyun varisi. Daha Asya çocukken, büyükleri iki ismi yan yana getirmiş, "Vakti gelince evlenecekler," demişti. Bu söz, bir anlaşma mıydı yoksa kaderin ta kendisi mi, kimse açıkça konuşmazdı. Gökhan, okulda genç ve mesafeli bir öğretmen olarak tanınıyordu. Disiplinli, sakin, bakışları fazlasıyla derindi. Asya onun sınıfına girdiğinde, aralarında adını koyamadığı bir ağırlık hissederdi. Gökhan'ın bakışlarında bir öğretmenin olması gerekenden fazlası vardı; sanki onu yıllardır tanıyormuş gibi... Ama kimsenin bilmediği bir gerçek vardı. Öğretmenlik, Gökhan'ın sadece görünürdeki mesleğiydi. Asıl görevi, okulun duvarlarının çok ötesinde; tehlikeyle, sırlarla ve karanlık anlaşmalarla örülü bir dünyadaydı. Ve Asya, bu dünyanın tam merkezindeydi. Henüz bilmiyordu... Bu okuldan mezun olmadan önce, hem kalbinin hem de hayatının geri dönülmez biçimde değişeceğini.