Uzak ve karanlık bir diyarda Loakafy adlı bir gezegen vardı. Bu gezegen, pek çok kuralı ve sırrı içerisinde barındırıyordu. Gezegende yaşayan herkesin mutluluğu ve refahı için bu kurallara katı bir şekilde uyulması gerekirdi. Kural ihlali olduğu takdirde, Karanlık Yargıçlar tarafından suçu işleyen kişi cezalandırılıyordu. Suç işleyen, kuralları hiçe sayan kişinin statüsüne bakılmaksızın ceza veriliyordu. Hatta bu cezalar statü arttıkça artıyor, yüksek statüler ceza almaya engel olmuyordu. Bir gün en yüksek statüye sahip birisi en büyük kuralı çiğnedi ve Karanlık Yargıçlar bunu öğrendi. Bu sırlarla dolu gezegenin en yüksek statülü kişisi, Karanlık Yargıçlar tarafından yargılandı ve gelmiş geçmiş en büyük cezaya çarptırıldı. Bu kişinin ufak bir hatası, hayatlarını mahvetmişti. "Ufak bir hata geçmişe mâl olur."

Onca kalabalığın arasında telaşlı gözleri adamı buldu. Yorgundu, derin bir düşüncenin izlerine rastlanıyordu gözlerinde. Mantığı elverse, diyecekti ki, o da benim gibi düşünmüş tüm gece; beni düşünmüş. Ve hatta diyecekti ki, belki kararsız kalmış, belki gitmemeyi düşünmüş. Fakat mantığı elvermedi, yüreğini susturdu. Genç kızın düşünceleri, zihninde hızla dönerken, adam, yorgun gözlerini kalabalığın üzerinde gezdirdi. Nihayet, kızı gördü. Yüreği aydınlandı. Kız ona bakan bir çift gözün büyüsünde kendini unuttu. Aydınlığı görmüştü adamın gözlerinde, heyecanı görmüştü. Ve dahası görmüştü genç kız; onun o iri, yeşil gözlerinde bir cenneti görmüştü. Yüreği aydınlandı. Hem demiyor muydu zaten yazar: "...benim bütün geçmişim sen bir nazar edersen aklanır, çünkü senin gözlerinde bir cennet bakışı var." * * * "..Evet, gittim ben. Cesaretimi kalkan edemedim kendime, korkaklığıma yenilip gittim ben. Kaçtım. Ama şimdi af diliyorum senden Zeynep. Vaktinde farkına varamadım, doğru, ama anladım işte kıymetini. Bana hesapsızca sunduğun o kalbin değerini, bana bakan gözlerinin mucizesini, adını seslemenin ferahlığını anladım. Senin adın umut oldu bende Zeynep, Zeynep'im. 'Can kuşum, umudum, canım sevgilim.' Affet beni."