Adam nadużywał słowa "cholera". Juliusz papierosów. Zygmunt nie wiedział, co ze sobą zrobić, a Fryderyk przysiągł, że już nie zagra na fortepianie. Cyprian mógł jedynie być dozgonnie wdzięczny niebiosom, że poznał ich tak późno. *** Za okładkę dziękuję cudownej @art-gurl.

Rose wiedziała, że studia nie będą dla niej bułką z masłem, ale nigdy by nie podejrzewała, że czyjaś niewinna prośba o pożyczenie notatek może mieć tak opłakane skutki. Jednak nie byłaby sobą, gdyby nie spróbowała obrócić tego na swoją korzyść. romans/Scorose/mugolskie AU/humor Opowiadanie "posiada" swoją tablicę na pintereście! Jeżeli ktoś lubi takie rzeczy to zapraszam, znajdziecie mnie pod nickiem @LithineRachel

One-shot o Gregorze, o którego nikt nie prosił tak NA SERIO. Also, prezent urodzinowy!

Myślałby kto, że skoro Harry Potter dawno skończył szkołę i pokonał Voldemorta, to w całym czarodziejskim świecie będzie panował spokój. Tymczasem do Hogwartu znów zawitał mrok... no, może nie do końca mrok, przynajmniej nie na początku. Jedynie trochę tajemnic, kilka dziwnych wydarzeń i odrobina chciwości. I chociaż matka Rose zawsze powtarza, że ciekawość zabiła kota, ona i tak nie może owej ciekawości poskromić. Kanon zachowany, ale zaznaczę, że kanonem jest dla mnie siedmioksiąg czyli nie liczy się to, co JKR dopowiedziała po fakcie, a przede wszystkim absolutnie nie biorę pod uwagę wydarzeń z "Przeklętego dziecka". Czyli: Albus nie musi być w Slytherinie (mówię od razu, bo ostatnio wywołało to kilka wątpliwości :)), nie było żadnych podróży w czasie, żadnych martwych Astorii Malfoy, żadnego Draco, zwracającego się do Harry'ego po imieniu i żadnych, na litość boską, córek Voldemorta. Profile bohaterów, które pojawiły w sztuce, również nie maja racji bytu w tym opowiadaniu. Gatunek: fanfiction potterowskie / Scorose / crime & mystery / romans / komedia Opowiadanie "posiada" swoją tablicę na pintereście! Jeżeli ktoś lubi takie rzeczy to zapraszam, znajdziecie mnie pod nickiem @LithineRachel

Ron Weasley vs dorastająca córka :)

ONE SHOT('Y)

Do Jamesa dociera wiadomość: Peter zdradził i wyjawił Voldemortowi miejsce w Dolinie Godryka, gdzie Potterowie się ukryli. W napływie desperacji, kilka godzin przed tragedią, Rogacz pisze list. Wie, że nic nie da się już zrobić i chce pożegnać się z przyjaciółmi. Wspomina w nim dobre, szkolne czasy, oraz dziękuje za wszystko. Przypomina Syriuszowi i Remusowi o tym, jak zawsze byli dla niego ważni. Krótki one-shot, zupełnie wymyślony przeze mnie.

[Rose] Niby jako dziecko najlepszych przyjaciół tego słynnego Harry'ego Pottera, którzy razem z nim pokonali Lorda Voldemorta, powinnam mieć z górki. Ale ciężko być idealna, kiedy wszyscy od ciebie tego wymagają. Dosłownie wszyscy. Nie chcę taka być. Nie chcę ukrywać swoich wad, nie chcę lśnić perfekcją zawsze i wszędzie. Chcę być sobą. Rozumiecie? [Scorpius] Nie zostałem wychowany w nienawiści. Już na pierwszym roku w Hogwarcie musiałem zrozumieć, że z powodu Mrocznego Znaku wypalonego na przedramieniu mojego ojca wiele osób będzie rzucać mi dziwne, najczęściej nieprzyjazne spojrzenia i tylko wśród podobnych mi osób znajdę prawdziwych przyjaciół. Gratulacje, Sco, ale twoja rodzina to śmierciożercy, Ślizgoni i mordercy, a do tego nigdy nie wyjmują łyżek z herbaty, zanim zaczną pić. Kiedy ciągle musisz o tym pamiętać, życie staje się trochę męczące.

Druga część 'Hey there Lily'.

James Potter i Syriusz Black od zawsze byli nierozłączni. Gdziekolwiek się pojawiali, zabawiali wszystkich do łez swoimi wymyślnymi żartami i wprawiali w zachwyt napotkane kobiety; ale nie ma się co dziwić, bo choć oboje mieli wiele grzechów na sumieniu, najbardziej grzeszyli urodą. Widywany był też z nimi Remus Lupin - wątły, wysoki chłopak z twarzą pooraną bliznami. Wydawać by się mogło, że był tylko dodatkiem w ich przyjaźni, jednak wcale tak nie było. Remus był mózgiem każdej operacji i elementem scalającym ich czwórkę razem, zwłaszcza podczas comiesięcznych, nocnych eskapad... Chwila, ich czwórkę? Ach, no tak. Pałętał się z nimi jeszcze jeden chłopak, jednak jego nikt nigdy nie brał na poważnie. Peter Pettigrew miał pulchną twarz, dwa podbródki i kieszenie wiecznie wypchane łakociami z Miodowego Królestwa. Był... miły, ale nic więcej. Nie był przystojny, inteligentny ani sprawny fizycznie, jak pozostała trójka jego przyjaciół. Co więc czyniło go wyjątkowym? Peter miał sekret i niesamowity, ukryty talent do intryg, ale o tym już nikt nie miał prawa wiedzieć. Aż do pewnej chłodnej, październikowej nocy, kiedy to... No właśnie. Co właściwie stało się pod pierzyną grubych chmur, ciemną nocą w małym domku, na samym obrzeżu Doliny Godryka?