Jfl

Başarısız sonuçlar, ölümlü nefesler, hayal kırıklıklarının getirdiği mutsuzluklar ve umutsuzluklar hak ettiği değerde şekil buldu bu hikayede.. Bir anlam ifade etmeyen kaçışlar, gereksiz korkular yerine gerçeklerle yüzleşmelerin çokça göze çarptığı bu cümlelerde bolca acı saklıydı, kuşkusuz.. Ama acının kölesi olup benliğini, ruhunu kaybetmek yerine; acının ona itaat etmesini sağlayarak bütün acıya rağmen göğüs germiş karakterlerle tanıştık bu kitapta.. Acının ve gerçeklerin onların bedenlerini çürüttüğü bu kitapta.. Peki onlar bu acıyla nasıl baş edeceklerdi? Vaz mı geçeceklerdi? Yoksa sonuna kadar uzamış, sivri tırnaklarını mı göstereceklerdi? Bu isimde ilk hikayedir. 19 Mayıs 2016 tarihinde ilk bölüm yayınlanmıştır.

Sorun olarak gördüğünüz olaylara sizde tepki göstermek istiyorsanız kitabıma buyurun :) yazılarınızı bekliyorum...

"Kızlar ne kadar rahatsiniz geç kaliyoruz" dedim sanki hiç bilmiyor muşum gibi ama onlar kıkırdamalarini kahkahaya çevirdiler gülmekten konusamayacak duruma geldiler. "Ahahaha mira biz ahaha senin alarmini 1 saat ileriye aldik ahaha" "Bunu anlamam lazimdi ya nasil olur" "Öküz gibi uyursan tabi anlamazsin kızım. Ecrin bi ara bıyık çizmeye bile basliyacakti da ben durdurdum o telaşla okula öyle gidersin diye ahahaha" Gerçekten melis hakliydi o anda öyle bile gidebilirdim. O telaşla nasil göründüğume bile bakamamistim. En iyisi gülüp kahvalti yapmaliyim yoksa bu sefer cidden geç kalacaktim. "Tamam kizlar siz kazandiniz ama cidden komik ya" Dedikten sonra kahvalti yapmaya basladim...

Aşk mı ? Aşk vardı ama edep ve ahlak çerçevesi içinde ....