"Kilka godzin później, po zachodzie słońca, wrócił chwiejnym krokiem do zajazdu, bez torby, sztalug i płótna. (...) Minął ich bez słowa i poszedł prosto do swojego pokoju. (...) Usłyszawszy jęk, [gospodarz] wspiął się na poddasze i zajrzał do pokoju. Vincent leżał na łóżku, zwinięty z bólu. Gospodarz spytał, co się stało. Zraniłem się - odparł malarz, unosząc koszulę i ukazując (...) małą dziurkę w brzuchu tuż poniżej żeber". Van Gogh. Życie.

Urodzona w świecie smutku i nienawiści, Z zimną duszą, bez żadnych uczuć. Podążając przez czarny las życia, Będzie krzywdziła. Wszystkich, Bez końca. Aż do zagłady całego istnienia. I będzie cierpieć, Bo w złości nigdy nie zazna spokoju. Jej ciało umrze i zgnije w rozpaczy. Ale jej dusza zostanie. Zagubiona.

Ot zbiór pseudo przemyśleń, abstrakcji, refleksyjnych cytatów - mój "metafizyczny", wirtualny dziennik.

Każdy zasługuje na miłość, ale co jeśli świat jej nie toleruje i nie pozwala być dwóm zakochanym osobą razem.

"- Jesteś złodziejem? - spytałam bez ogródek, sama zaskoczona spokojem w moim głosie. Skrzywił się na to pytanie. - Bo jeśli tak, mogę cię najwyżej poczęstować gumą. - W pewnym sensie...-odpowiedział niechętnie. Ściągnęłam brwi. Jak jest złodziejem to niech powie, co nie? -Ja bardziej... pożyczam. - Pożyczasz? - wydusiłam. - Owszem. Dziwak jakiś mi się trafił." Krótkie opowiadanie o snach i nocy. cudowną okładkę wykonała @neverwinternight

"Ze wszystkiego, co napisano, tylko to miłuję, co ktoś pisze własną krwią. Pisz krwią, a doświadczysz, że krew jest duchem [...]" Spisuję więc "krwią" to co czuję, dzielę się swoim duchem... Zapraszam do lektury. I nie, nie będzie tu rymowanek o pseudo cierpieniu i młodzieńczej miłości.

próbuję tutaj popełniać poezję