"baba aç artık şu lanet olası kapıyı!" diye bağırıyordum gözlerimdeki yaşlarla. Sırf babamı örnek aldığım için, sırf onu sevdiğim için, babamla gurur duyduğum için kovulduğuma inanasım gelmiyordu. zili kırmak üzere olmama rağmen açmadı, bütün ümidim gitmişti. kapıya yaslanarak yavaşça yere oturdum "senden başka hiçkimsem yok.." öfkeyle haykıran sesim hıçkırıklara boğuluyordu şimdi. "sen benim karanlık kahramanımsın.." dedim hıçkırıklarla ve boğuk sesimle "sana ihtiyacım var.." ve kapı bir anda açıldı...