Üç kız arkadaş çabalayarak aynı üniversiteyi kazanmayı başarırlar ve beraber aynı evde kalmayı düşünürler. Şehri keşfetmeye, ev bakmaya giderler ve bir apartman dairesi bulurlar. Sonuncu kattır. Fakat ev sahibi evde eskiden yaşananları anlatır. Biraz tırsmalarına rağmen "Bize bir şey olmaz, uydurmadır, of ne olabilir ki... korkaksınız." diyerek evi tutarlar. Apartman dört katlıdır ve diğer dairelerinde kimsenin yaşamadıklarını düşünürler. Evet dairelerin içinde eşya veya bir insan olmasada kesinlikle başka bir şeyler vardır.. Ve kızlar bunu maalesef çok geç fark ederler..

Hayat iki kirpik arasında acılı bir mesafe. Bazıları bu yolun sonunda çeker acıyı, bazıları doğarken, bazıları hiç çekmez, bazıları onunla yaşar... Eylül kurtulamadı vedanın olduğu bir dünyada acılı sonlardan. Korkusuz yürür bazıları bu yollarda; koşulsuz, şartsız. Yağız koştu her kötü sonun peşinden onu da içindeki fırtınaya çekerken... Bir ölüm şarkısı fısıldanır bazı kulaklara, ölüm değildir bu, bundan sonraki hayatını yansıtır sana. "Hayatına hiç girmemeliydim. Ben uzaktan yakıştım senin yanına. Yaklaşırsam ikimiz de yanardık. Ben kül oldum ama hala seni yakmaya devam ediyorum. Kimsenin söndürmesine de izin vermiyorum, ben de söndürmüyorum. Tam buz tutacağım dediğin anda daha da harlanıyor ateşim, sönmek bilmeyen ateşini daha da alevlendiriyorum. Peki sönmüş bir kül alevli bir yangının başlangıcı olur mu? Özür dilerim güzelim, ben senin başlangıcın oldum..." Tüm hakları Epsilon Yayınları'na devredilmiştir. İsim, konu ve kapak çalınma durumunda yasal işlem başlatılacaktır. Kaynak gösterilerek tanıtım için yapılacak kısa alıntılar dışında yayıncının yazılı izni olmaksızın hiçbir yolla çoğaltılamaz.