Ben,"Senin Adın Yanlızlık" dedim. İnsanlar yazım yanlışı var dedi. Oysa bilmediler ki orada bir yazım yanlışından çok yaşam yanlışı olduğunu. ------------- Ölü bir adam gülmez sevdiğim, hele de eksikse, eksik bırakılıp yalnızlaştırılmışsa. İyi okumalar. Not:Alıntı yaptığınızda altına adımı yazarsanız sevinirim. Kapak tasarımı için; Zeynep Can'a teşekkürler.

Gece, deniz nasıl aynasıysa ayın, gökkuşağı yağmurla güneşin nasıl aynasıysa, benim de kağıdımdaki cümlelerim, satırlarımdaki harflerin dans edişi benim aynamdır. Ayın yansıması yakamozu, renklerin yansıması nasıl gökkuşağını oluşturuyorsa, benim duygularımın, yaşadıklarımın yansıması da kalemimden kağıda dökülen parçalarım, derinliklerim ve de yazarken çıkan o hoş sestir. O ses bazen çığlık çığlığa olan kelimelerime, bazen suskunluğumun esiri olmuş kelimelere gebedir. Şiirlerim bana, ben onlara gebeyimdir. Her bir şiir beni yeniden dünyaya getirirken, onların sonsuz olduğuna inanırım. Beni yeniden meydana getirdikleri kadar sonsuz olduklarına... İlk şiirlerimi onunla yazdığım, onunlayken, değilken ve yıllar sonrasında bile benim ilham kaynağım olan kişiye sonsuz teşekkürlerle.. Bana o kadar çok şey bıraktı ki ama sanırım en güzeli buydu. Çünkü ona en çok bu şekilde ulaşabiliyorum.

İki genç. Birbirleriyle daha önceden tanışması gereken ama tanışmayan; bir yönleriyle asi, bir yönleriyle tam tersi olan iki genç. Onların tanışmaları...

" Hala benim kıvırcığımsın değil mi ? " derken sesi titrek çıkmıştı genç adamın, gözündeki yaşlar hazırda bekliyordu. Genç kız cevap veremedi. Onun yerine eskiden tek güvendiği sığınağı olan zümrüt yeşili gözlerinden çekti gözlerini. Bir daha ne zaman bakardı gözlerine öyle,bilemedi. Arkasını dönüp ağır adımlarla yürürken arkada bıraktığı adamın ağlama sesi geldi. Geri dönüp ona sarılmak, öpmek, teselli etmek istedi, yapamadı. Artık olmuyordu, bir daha da olmayacaktı sanırım. Ondan ayrılmak zaten bu kadar zor gelirken tekrar bir ses duydu . " Sen beni bırakırsan ben kime tutunurum, nasıl çıkarım karanlığımdan ? " dedi bu sefer genç adam. Cevap gelmedi. Genç kız adımlarını hızlandırarak odadan çıktı, merdivenleri indi. Bitmişti. Hayatı az önce gözlerinin önünde bitmişti. Geri dönüşü yoktu.

Zeynep, yeni bir sayfa açmak için, yeni başlangıçlar, yeni maceralar yaşamak için çok sevdiği şehre, İstanbula, geri döner. Sadece mutlu olucak, huzurlu olacaktır. Kalp kırıklıklarına, kavgalara, hayal kırıklıklarına bu sayfada yer yoktur onun için. Kerem'i gördüğü ana kadar. Kerem yaşamaktan kaçtığı, kendini kapattığı duyguları ona tattıracak, onun kendini yeniden bulmasını sağlayacaktır. Zeynep ise Kerem'in hayata karşı yitirdiği umudu olacak, ona varlığına inanmadığı duyguları ispatlayacaktır. Peki bu iki zıt insan birbirine "teslim mi olacaklar" yoksa sınırlarına kimseyi sokmayacaklar mı? Ve her şey basit bir aşk hikayesi mi olacak sizce? Yoksa iki insanın kendinden, sınırlarından vazgeçerek birbirini sevmek için çabalaması mı olacak? Konu Zeynep ile Kerem ise bunun basit olmayacağına emin olabilirsiniz...

"Alışkanlık,anahtarı kaybolmuş bir kelepçedir" demiş Amos Parrish... Peki ya alışkanlığın beslediği duygular.... Zeynep ve Kerem... Bakalım alışkanlık onların hikayesini nasıl şekillendirecek... @priscagmznr'un katkılarıyla

Tesadüfen karşılaşan iki genç, tum zorluklara, tum engellere ragmen aşık olursa, herseye ragmen beraber olmayi becerebilirse daha ne isteyebilirlerki...zeykerin masalina hosgeldiniz... (Instagram sayfam (@zeyker_fanclub için yazdığım hayali bir ZeyKer hikayesi...ilk hikayem, umarım beğenirsiniz)

İçin yanarken üşümek, Yüreğin Kan Ağlarken Gülmek, Özleyip de sevdiğini görememek işte aşk bu olsa gerek.