Senelerce aşık olduğum kişi şimdi üvey abim mi olacaktı? İmkansızdı bizimkisi. Defalarca imkansız olduğumuzu söylerdii.

Gözyaşları.. Hiç durmuyorlar. Dinmiyorlar. Hayatınız boyunca sürekli bir baskıya uğrayıp, duygularınızı, düşüncelerinizi hiçbirzaman söyleyemiyor, her zaman bir ağda takılı kalmış, çaresizce kıvranan küçük bir yaratık gibi yaşıyordum hayatı. Aslında artık yaşadığımı düşünmüyorum. Düşünemiyorum daha doğrusu. Her insan özgürdür, yaşamayı bilen, önünde hiçbir engel olmayan ve dahası. Keşke bende öyle olabilseydim. Ama olmayınca olmuyor. Bazen "Keşke hiç dünyaya gelmeseydim." diyorum. Küçükken geleceğe dair birsürü hayallerim vardı. Ama bunların tek bir tanesi bile gerçek olmadı. Bunlar benim yüzümden değildi. Hepsi yüzüne bakmak istemediğim, adını ağzına almadığım ailem yüzündendi. Bana istediğim senaryoyu yaşatmadılar, yaşatamadılar. Derin denizin sularına batmış olsamda acaba nefes almak için son bir şansım var mıdır? Diye düşünüyordum ki, ama sonra anladım benim hayatta hiçbir şansım olmadığını. Hep özgür olmak isterdim. Ya da herzaman olmasa da olur. Birkaç saniye de kabulüm...

Ben geceysem sen günüme doğan güneşsin... Simsiyah gökyüzümde parlayan yıldız, dondurucu kışımda içimi ısıtan yaz, karanlığımı aydınlatan saf ışıksın... Sen beni iyi yapan her şeyin ta kendisisin!

Aşk hiç bu kadar karanlık olmamıştı... Bir tarafta zenginlik ve lüks içinde yaşayan Buket, bir tarafta herkesin korktuğu, tehlikeli ve insafsız Kağan! Buket'in hayatı babasının iflasıyla değişir ve eski kusursuz günlerini İzmir'de bırakarak zorlu bir yaşam süreceği Ankara'ya taşınmak zorunda kalır. Buket, çevresine ve yeni başladığı liseye uyum sağlamaya çalışırken öyle büyük bir hata yapar ki her tavrıyla belayı temsil eden Kağan'ın tüm dikkatini üzerine çeker. Hiçbir sınır tanımayan Kağan, Buket'e olan öfkesini göstermekten geri durmaz. İkisi de birbirinden ölesiye nefret ederken, kaçınılmaz sona doğru adım adım yaklaşıp kendilerini imkânsız bir aşkın içinde bulurlar. Tehlike, bir gölge misali Buket'in üzerine çöktüğünde, Kağan'ın ürkütücü karanlığını aşkıyla aydınlatabilecek mi? Yoksa etrafını saran karanlığa yenilerek ruhunu siyaha kaptırıp yok olup gidecek mi?