Çocuk bir enerjidir . hayatına dair ne varsa yerine getiren bir insanın sonuç olarak ebedi bir misafirin girmesiyle enerjiye dönüşür . ve aynı döngü torunlarında da enerjiye döner . Yanı kısaca edinmek istediğim bu çalışmam , çocuğa bırakılan mürekkepli bir oyuncak .

İnsanların neyi, ne zaman, nasıl doğru biçimde yapacaklarına kim karar veriyor? Yüzde bin doğru olduğunu düşündüğü bir durumda neden korkularına yeniliyor insan? Neden korkularını bir kenara atıp dostlarını bir kenardan izliyor? Kabil'in gökyüzünde özgürce uçuşan uçurtmaların tüm gölgesi benim ruhuma işlemişti. Tüm o gölgeler ruhumda tüm yaşamım boyunca silinmeyecek bir kara leke bırakmıştı. Hasan tüm dostluğu ve fedakarlığı ile gökyüzüne, rüzgara ve Kabil çocuklarına kafa tutarken ben bir kenarda eziklik içinde kalmıştım. O, bir uçurtmanın peşinden "bin uçurtma yakalarım senin için" diyerek koşarken ben bir dostumun peşinden koşamamıştım. Adeta ondan ayrılırken bile içimde taşıdığım ezikliği Hasan'ın sırtına yükleyerek kurtulduğumu sanmıştım.

-Lütfen okuyun ve yorum yapın!!! -Okuyana ilham veriyor... -christy brown tarafından yazılmış bir hikayedir...

Sözcükler , davayı kirletmez . İnsanın nefesi buna teşvik eder .

Hayata dair dedik . Peki sana dair ne var ?

Bulutlar ...

Basılmış kitaptır . Adını duyan var mıdır Tolstoy'un ? Edebiyat ve düşünce dünyasının dev isimlerinden biri o .

Sen benim görmek için bakmaya gerek bile duymadığım ezberimsin.