gözlerimi kapatınca açığa çıkan düşünceler kafamın içine sığmadığında...

Var mı, benden daha dertlisi bu dünyada?

[Kader düğümünü istesen de çözemezsin.] Adam yüreğinin demirden hudutlarıyla, yalnız bir adamdı.Kadın çaresizliğin kıyılarında, hüzünlü bir kadın. Ve hasbelkader adamla kadının, kadınla adamın hayatları düğümlenecekti.

* Bir yoktu ve bir vardı o, masalların tersi gibi. Kendi yazdığı masalda, kaynağı öfke olan senfonide dans ediyordu. Gecenin karanlığı altında bir yabancı eşlik etti O'na. Kırmızının şehvetle sunulduğu dans kızıştı. Senfoni çığlıklara, kalpler taşa, Dokunuşlar aleve, kadın küle dönüştü. Orkestrayı susturacak tek şey, kadının ölümüydü. Ve kadın zaten adamın kollarında bir ölüydü. #2 in Aksiyon. 09.02.16 Wattys2015 kazananı.

Ah yalnızlık albayım!

[Bazen doğru insanı yanlış seversin.] Hüzünlü bir güzellikti adam. Acıyla karılmış; azapla yoğrulmuştu... Ama öyle güzeldi ki, genç kadın biraz daha yaklaştı yatağa. Gözleri kapalı olduğundan göremediği şiir işli bakışlarının bergüzarına sarılıp kahverengi saçlarının alnına dokunuşunu, kaşlarının gözlerini saran kavsini seyretmeye durdu. Rüyası olmak istedi adamın, onu böyle huzura erdiren olmak istedi. Sonra dokunmak istedi yüzünün latif çizgilerine, hayal olmadığını bilmek istedi. Lakin ona avuçlarını süt bardağına bastırmaktan ötesi düşmezdi. Öylece adamı içine yazana kadar seyretti, sonra da yüreği yaralı arkasını dönüp gitti.

Zaman, öyle olağanüstü bir kavramdır ki; eğer tanıtmaya çalışırsak diyebileceğimiz tek şey "zaman" sözcüğü olacaktır. Peki ya zaman, kişiye göre değişebilir mi? Zamana hükmedebilen, kendi dünyasına hükmedebilir mi? Zaman çarkları, onun elinde durabilir mi? O, bir kız, zaman, yavaşlat, hızlandır, durdur. O, bir kadın, sır perdesi, gizem, ardında saklanan kirli geçmiş. O, Ekim Yavuzer. Zaman çarkları, onun elinde dönüyor. NOT: Kitapta geçen bazı bilgiler gerçek, bazı bilgiler ise hayal ürünüdür.

Ben değil, kelimelerim konuşacak bu sefer. Kelimeler birleşecek satırları oluşturacak. Ama satırlar da konuşmayacak. Siz konuşacaksınız, Siz, benim satırlarımı konuşturacaksınız. Eee, daha ne bekliyorsunuz? Konuşturun satırları... (Tüm hakları saklıdır. İhlal edilmesi halinde yasal işleme başvurulacaktır. )

Ben Piraye. Sıcacık esen meltemi kalbiyle soğutan, soğuk rüzgarları beyaz telli saçlarıyla ısıtan kadın. Ömürlü kelimelerin serzenişlerine rağmen bir an bile tereddüt etmeden onların cinayetine şahit olup, ortada kalan cesede 'Acı' diyen kadın. Bileklerindeki acının göğsündeki acının yanında hiç olduğu, Üsküp'ün gündüzünü gecesine, sabahını akşamına katan kadın. Ben Piraye. Ömürsüz bir çiçekte can bulan, Canını sevdikleri için kül eden kadın. "Ah, benim Ömürsüz çiçeğim, Üsküp'te bir sabah daha doğuyor, Gözlerimde kan, Zihnimde acı, Kalbimde sen."

Bir ses duyuyorum, yeşil yeşil yaklaşıyor kulaklarıma. Bıraktığı izler, başka seslere yol oluyor. Yeşil rengini sevmem, tehlike taşıyor. Ses yaklaşıyor, pembe rüzgarlar doluyor her yanıma. Nefesimi tutuyorum, burnumdan kırmızılar akıyor. Sanırım ölüyorum, ölümün rengi ne hiç bilmiyorum.