© Tüm Hakları Saklıdır. Karanlık Aşk ile başlayan macera Veliahtlar ile devam ediyor! Asal, Masal, Hale ve yoncanın dördüncü yaprağı Bahar... Üç yapraklı olduğunu sanan yonca dördüncü yaprağını keşfettiğinde hayatın kanayan dizlerinden çok daha fazlası olduğunu öğrenecekti. Yaprakların her biri, kendi hikayelerini yazmak isteyince dostlukları ve aşkları ile sınanacaklardı. * * * Dirseğimin üzerinde doğrulunca baktığım yerin çim değil de yoncalardan oluşan bir alan olduğunu fark ettim. "Batıl inançlarım yoktur ama hiç kimseyi de basit bir karahindibadan şans isterken görmedim. Şansa ihtiyacın varsa dört yapraklı yoncaya sahip olmalısın." Beni duymuş muydu? Ne yaptığımı görmüş müydü? Onu bunu bırak, inanmamasına rağmen benim için dört yapraklı yonca mı arıyordu? "Dört yapraklı yoncaya inanmam," dedim. "Çünkü daha önce hiç görmedim." "Bence şansı getiren, dördüncü yaprak."

Aslında ben hayatımda en çok sevilmek değil sevmek istemiştim. Çok sevmek istemiştim. Böyle dolu dolu kocaman. Her sabah işkence gibi gelen okul sabahlarımın bir gün çekilebilir hatta halatla çekilir hale gelebileceği uçsuz bucaksız hayalimin uçurumundan bile geçmezdi. Allah'ın sevdiği kuluymuşum ki hem çok sevmiştim hemde çok ama çok sevilmişti. Söylediğinden değildi bu dediklerim. Hissettiğimdendi. O adam bana beni kocaman sevdiğini hissettirmişti. Bütün hayallerini , umutlarını , kırıklıklarını yıldız yapıp gözlerime koymuştu benim. Deniz gibi bakan kahve rengi gözlerine bende umutlarımı , hayallerimi ve kırıklıklarımı bırakmıştım. Nerede buluşuyordu adam ve kadın o zaman diye sordu bana. Ufuk'da bileşecektik biz. Yıldızlarım onun denizine düşeceklerdi. Ben onda boğulacaktım o bana karışacaktı. 'Denizi yıldızlarına talip güzelim. Düşecekler mi denize?' ------ ''Kadın kitap gibi sevmişti ama adam kitap okumayı sevmezdi'' dedim Meriç'e bakarak. Yine lanet olası gözlerim dolmuştu. Kafasını salladı acıyla gözlerime bakarken. İkimizden canı acıyordu. ''Adam okumayı değil yaşamayı seçerdi çünkü. Kadını okumak değil yaşamak isterdi...'' ------

Herkesin hikayesi farklıdır. Kimi sorunlu , kimi duygusal , kimi ise güzel bir çocukluk geçirir. Sonra büyür. Hayata atılır. Ama herkesin hayatı mükemmel midir ? Tabii ki hayır. Serseri kızın hayatı ise burada başlıyor. Yaşadığı tüm sıkıntılara rağmen ayakta olan bu güçlü kızın başından acaba neler geçmiş ? Hadi okuyalım ..

Adım Mira 20 yaşındayım. Ailemden ayrı İzmir'de yaşıyorum. Ailem İstanbul'da yaşıyor. Buraya 2 hafta önce üniversite için geldik. 4 kız aynı evde yaşıyoruz. Ben,Ada,Dolunay ve Öykü. Ada ve Dolunay küçüklükten beri arkadaşlarım hiç ayrılmadık onlarla. Babalarımız arkadaştı oradan tanışmıştık. Küçüklüğümüz hep birlikte geçti. Öykü de benim kuzenim teyzemin kızı onunla da aram çok iyidir. En iyi anlaştığım kuzenlerimden birisi. Kızların hepsi benimle yaşıt. Yani 20 yaşındayız. Aynı üniversiteyi tutturduk. Çok heyecanlıyım çünkü yarın üniversitenin ilk günü onun için çok heyecanlıyım.

Popüler,zengin,yakışıklı ve bir o kadar da Ukala bir genç ; Emre Soydan Sevecen,deli dolu ,Konuşkan,masum bir kız; Ceren Kılıç "Hayvan ,öküzz" "Sen bana carptin .deli gibi kosmasaydin" "Sen bana deli mi dedin" "Deli gibi dedim bari dediklerimi anla" "Uffff UKALA" ❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤