"Yapma! Bize bunu yapma. Neden bir yabancı gibi davranıyorsun söylesene bana. Ben dayanamıyorum artık. Bir adım uzağımda olup sana ulaşamamaktan yoruldum. Anlamıyor musun? Bittim artık. O hastahane odasında seninle birlikte öldüm ben. Şimdi beni yeniden yaşatacak olan da sensin ... Lütfen Meleğim. Tek bir söz yeterli benim için. Sen nasıl... Neden? " Genç adamın çırpınmalarını içinde fırtınalar koparak izledi genç kız. Çaresizdi, elinden hiçbir şey gelmiyordu. Her şey onun iyiliği içindi. Yeter ki o nefes alsın, o tüm acılara dayanırdı. Çünkü o adam ona nefes olmuştu, Yaşam olmuştu. Bunun için onu bile karşısına almaya razıydı fakat onu karşısında böyle acı çekerken görmek, işte bu katlanılmaz bir acıydı ve iliklerine kadar tüketiyordu onu. Her bir parçası liğme liğme oluyordu. Buna daha fazla sabredebileceğini sanmıyordu. Son kez sevdiğiyle göz göze gelerek; "Yapamam. Bizim için yapamam zaten. Seni yaşatmak için. Tamamen kaybetmemek için. Ben istemiyor muyum sanıyorsun. Gözlerine doya doya bakıp seni seviyorum demeyi. Sorma artık. Neden diye sorma. Artık koruma sırası bende be adam, anlasana. Keşke tüm bunları içimden söylemek yerine bağıra bağıra haykırabilsem sana. Anla beni sevdiğim. Ben anlatamasam da sen anla..."