Ένα ποίημα για τη μητέρα μου.

Μια αληθινή ιστορία σε 120 λέξεις.

25η ώρα. Η ώρα που δεν τη μετρά κανένα ρολόι.

Στεκόταν στην άκρη του δρόμου και την κοίταζε καθώς απομακρυνόταν. Θα μπορούσε να τη φωνάξει, να της ζητήσει να μην τον αφήσει, να την παρακαλέσει, να... μα, όλες οι λέξεις πέθαιναν πριν φτάσουν στα χείλη του. Του είπε «Αντίο»... Τι νόημα είχαν όλα τα άλλα;