Merhaba ben Venus. Ya da sanırım öyle. Aslında kim olduğumu da tam olarak bilmiyorum. Benden bana kalan tek şey; bileğimin üstündeki "V" şeklindeki dövme. Bu yüzden bana "V" ile başlayan bir isimle sesleniyorlar. Üzerimizde deneyler yapıyorlar. Bu deneylerin bize kazandırdığı şeyler de var elbet; kendimizi tanıyoruz. Neden mi deney yapıyorlar? Demedim mi? Dünyanın sonu geldi. Ya da gelmiş. Tanrım, bize söylenenlerden başka hiçbir şey bilmiyorum. Ve bu insanlara güvenmek zorundayım çünkü lanet olasıca zihnimde hiçbir anı yok. Sadece gözlemlerim var ve gözlemlediğim şey; değişim. Biz, kurtulanlar, hepimizde birtakım insanüstü güçler ve davranışlar ortaya çıkmaya başladı. En azından bir insanın ne gibi niteliklere sahip olabilir, onu biliyorum. Deneylerin sonucu ne olacak? Biz, Kurtulanlar ne olacağız? Ve onların gerçek amacı ne? Tanrım, eğer kötü bir amaçları varsa... En zayıf noktalarımızı bile biliyor olacaklar. Ve bu sefer kurtulan taraf da biz olamayız. ✖NAZLI KARA'YA TEŞEKKÜRLER.

Kahraman Tazeoğlun'un Bukre kitabından alıntılar....

Herkesin bir derdi vardır. Bazıları geçer, bazıları geçmez. Bazıları anlatılır bazıları da anlatılmaz. Bazen de anlatmak istersin ama dinleyecek kimseyi bulamazsın. Bilirsin, muhabbettir ihtiyacın ama edecek kimse yoktur. İşte bu kitap bunun için, dertleşmek için yazıldı. Yalnız olmadığını bil diye yazıldı. Muhabbet için, muhabbetle yazıldı... Biraz yağmurun, biraz da hüznün düştüğü gecelerde bu kitabı okurken şunu hissedeceksiniz; "Hâlâ dertleşebilecek birileri varmış bir yerlerde..." Hikmet Anıl Öztekin **** Kitabı D&R mağazaları, size en yakın kitapçı ve tüm internet sitelerinden bulabilirsiniz.

🦋 O, kanatlarında ölümü taşıyan mavi bir kelebekti. Hüznün mavisi, ölümün uykusuyla birleşti. Kadın ve adamın dudakları son bir kez titredi. ◆◆◆ Masal geçmişindeki boşluğu, kötü anılarını etrafındaki insanlar ve geleceği ile doldurmak isteyen genç bir kızdır. Ve bir gün kader onun için yine en kötü sonu hazırlar. Babası aniden ortalıktan kaybolmuştur. Dahası peşine kim olduklarını, ne istediklerini bilmediği karanlık adamlar takılmış ve kaçmak zorunda kalmıştır. Yıllardır babasının birikim yaptığını düşündüğü banka kasasına gider ve orada büyük bir sürpriz ile karşılaşır. Kasada para değil, sadece bir isim ve adresin yazılı olduğu bir kağıt parçası bulur. Masal acımasızca öne sürülen bir piyon olduğunu bilmeden o adrese gider ve kaderin çarkları yine tersine dönmeye başlar. Orada onun pusuya yatmış olan hastalığı yeniden gün yüzüne çıkar. "Kelebekler sadece üç gün yaşar ama..." "O zaman bizde kelebeklerin ölümsüz olduğu bir yere gideriz" "Mesela nereye?" "Cennete..."

Dünyada Hayvan Olmak March 8, 2016 Bu gün 08,03,2016 Salı günü. İlk yazımı yazmak için bilgisayarın başına oturdum ve yukarıdaki başlığı attım. Aslında dünyada hayvan olmanın zorluklarını burada bir müfettiş edasıyla sıralaya bilirim hatta her satır başına bir madde koyarak tuhaf bir sıradanlık yaratabilirim. Hayır bunu yapmayacağım size öyküler anlatacağım. Doğaya yapılan zulmü camdan yada yol kenarından izlemedim dokundum taraf oldum. Müfettiş edası olsaydı şöyle olurdu " aşağıda anlatacağım öykü de vefa vsr bulacaksınız " ben bir şey bulmanızı ya da ders almanızı falan istemiyorum sadece paylaşıyorum o kadar. Ne demiş Dostoyevski "Aslında insanı en çok acıtan şey ;hayal kırıklıkları değil. Yaşanması mümkünken yaşayamadığı mutluluklardır." Haydi başlayalım her şey Roni ile başladı.

Merhaba ben ursula.. Abim alvin ile beraber hayatta kalmaya çalışan iki muhteşem varlığız. O bir kurt ben bir vampirim. Koruyucu olmak için gittiğimiz bu okul da hayatımız çok ama çok değişti. Çok şey öğrendik. Aralarında en önemlisi sadakat; idi. Hiçbir şey eskisi gibi olmayacak. Karanlık peşimizi bırakmayacak BENDE ÖYLE.. ©tüm hakları saklıdır

-"Zaten beni kaçırmak istemezsin" dedim yine zorlama bir kahkaha ile.. Bir yandan da gözümü yoldan ayırmıyordum.. Ormanlık bir yola girdiğimizde hava da yavaş yavaş kararıyordu.. İçimin ürpermesine engel olamamıştım.. -"İşimiz çok uzun sürecek mi?" Yan gözle Xander'a bakmayı ihmal etmiyordum ama birden gözlerindeki yumuşaklık yerini kademe kademe anlamlandıramadığım bir sertliğe bırakmıştı.. -"Hayır.. Seninle biraz sohbet edicez o kadar.." Aptala yatmak en iyisiydi.. Ürkmeye başlamıştım ve bunu görsün istemiyordum.. -"Barda da konuşabilirdik.. Bu akşam geliyorum sonuçta.." Yine o salak ve zoraki gülümseme, bu sefer daha histerik ve panik olan ses tonuma eşlik etmek için yüzümdeydi.. -"Çok kalabalık" dedi sanki benimle konuşmuyormuş gibi.. Yolun geri kalanında sesimi çıkarmadım.. Beni öldürecek hali yoktu sonuçta değil mi?