Bir melek doğdu dünya üzerinde. O dünyadan habersiz dünya ondan. Fakat insanlığı bekleyen kaçınılmaz sona insanlık sizce ne kadar hazırdı? Yaklaşık 3 yıl önce yazdığım ve devamını getirmediğim kitabın yazdığım bölümlerini paylaşıcam. Yorumlarınız üzerine değişimler, eklemeler yapıp devam edebilirim.

Ya kazanırız yada kaybederiz hayatta. Bunun ortası asla olmaz ve buda bu cümleyi tanımlayan hikayenin girişi hakkında biraz bilgi olsun siz değerli okuyuculara.

Siz okurken ben yaşamayı seçiyorum çünkü tek seçeneğim bu. Böyle bir giriş yapmak ne kadar doğru bilmesem de doğruluğundan emin olmadığım hiç bir şeyi artık sorgulamıyorum huzurlu olmak adına. Çünkü hayatımızda ki huzuru kaçıran bir çok şeyin asıl nedeni hep daha fazlasını istemektir. Daha fazla cevap, daha fazla istek, daha fazla duygu, daha fazla huzur. Azına bile sahip olamazken çoğunu istemekten vazgeçmemiz gerekiyor. Bir gün mutlu olduk diye diğer günün de mutlu geçmeyeceğine kabullenmemiz gerekiyor. Üzgün olduğumuz da yanımız da birisi yok ise kendimizi teselli etmesini öğrenmemiz gerekiyor. Evet tanrıyı da hatırlamamız gerekiyor çaresiz olduğumuz zamanların dışında da ona ihtiyacımız var ama hayır. Biz sadece onu çaresiz olduğumuz da hissetmeyi seçeriz. Huzuru istiyorsan ilk önce kendin ol. Gerçekten kendin. At omuzlarından ağır gelen ne kadar insan varsa. Ne kadar büyükse geçmişin, yaşadıkların ve hissettiğin şuan bir kenara bırak huzuru istiyorsan. Çünkü şuan huzurlu değilsen ne hayatında ki insanlar doğru bir seçimdir nede kendin istediğin haldesindir. Toparlan. Zor olsa da dünyada kendi cennetini yaşamayı öğren.

Siz de hayatınızın bir parçasının eksik olduğu hissine kapıldığınız oldu mu? Sanki çalınmış önceden varmış, artık yokmuş gibisinden. Her gün sebepsizce gülerken şimdi gülmek için neden aradığınız da oldu mu? Ağlamaya çalışıp ''Hayır bu yaşadığımın en kötüsü değil'' dediğiniz? Hiç bitmeyeceğini sandığınız bir acıyı hissettiniz mi her gün, her dakika ve her saniye? Diğer insanlar gibi olmak isteyip onlardan farklı biri olmayı dilediniz mi sizde ben gibi. Gözlerinizi kapatıp hiç açmak istemediğiniz de oluyor mu her yeni bir güne uyandığınızda? Bende çok oluyor. Siz de ben gibi her gün cehennemi yaşıyor musunuz evinizde, çıktığınız sokakta, uykunuz da? Benim hiç geçmiyor da. Ve en kötüsü de alışmak zorunda kalıyorsun fakat bu alışılabilecek bir şey değil çünkü hiç aynı kalmıyor. Hep artıyor yaralamaya, içinde küçükte olsa kalan mutluluk parçacıklarını yok etmeye, ayırmaya sanırım çok kötü biriyim içimde hiç iyilik adına bir parçam kalmamış da. Sonunuzun doğal bir ölüm mü yoksa kendi ellerinizle son bulma senaryosunu siz de ben gibi her gün aklınız da kurguluyor musunuz? Peki düşündüğünüz de acı veriyor mu? Bana inanın şuan ki hislerimden çok daha mutlu bir şeymiş gibi geliyor. Siz de sigara içiyor musunuz? Peki günde 4 paket mi? Siz de mutsuz oluyorsunuz dimi peki her saniye mi? Yanınızda olan arkadaşlarınız var değil mi-? Peki hepsi sizin sade iyiliğinizi istedikleri için mi? Benim pek yokta bilmiyorum nasıl bir şey olduğunu. Sizinde kolunuzdan tutan başını omuzunuza dayayan bir sevgiliniz oldu mu? Yada var mı? Benim ki nerede bilmiyorum da. Sizler de geleceğe iyi bakan insanlardan birisiniz değil mi? İleride her şey yoluna girer, girecektir elbet diyenlerden.. Ben mutluluğa artık inanmıyorum da yine de bir sormak istedim.