'Ik hou van je Harry en ik haat het!' schreeuwde hij, tranen stromende over zijn wangen. Ik kon geen normale zinnen meer vormen. Mijn hart ging als een gek tekeer, terwijl mijn hoofd leek stil te staan. Ondanks dat ik er van had gedroomd om deze woorden uit zijn mond te horen voelde het surreël. De blonde Zwadderaar leek te stikken in de waarheid waardoor ik een verdoofd gevoel ervoer. Nooit eerder had ik verwacht dat deze woorden zijn lippen zou verlaten, maar hier waren we dan; in de Kamer van Hoge Nood waar niemand ons kon horen of zien. 'Ik wil helemaal niet van je houden.' Vol medelijden keek ik naar de blonde jongen voor me wiens woorden er stotterend uitkwamen. Ergens was ik bang dat zijn woorden enkel een spel voor hem waren waarin ik zijn pion was. Totdat ik de uitdrukking op zijn gezicht opmerkte en besefte dat hij het meende. 'Het is zo fout! Godverdomme het is fout en ik haat het!' Woede, frustratie, wanhoop en onbegrip waren te horen in zijn stem. Hij zakte wederom huilend door zijn knieën, trok ze op en legde zijn gezicht erin. Ik kon het niet aanzien, de jongen voor me ging kapot door zijn gevoelens. Ik kroop langs hem en legde troostend een arm om hem heen. Ik kon niet langer ontkennen hoe ik me voor hem voelde; niet nu hij zo eerlijk zijn innerlijke geheimen uitsprak. Langzaam bracht ik mijn lippen naar zijn oor. 'Ik hou zo ontiegelijk veel van jou.' ___________ Deel 1. Deel 2 heet: Not all Gryffondors are good. _______ Eerste versie geschreven: 2016 Herschreven: 2019

Ik staar in de spiegel naar mijn gezicht terwijl mijn handen de wastafel fijnknijpen. Een plukje haar is uit mijn vlecht losgekomen en beweegt nu heen en weer bij iedere ademhaling. Langzaam maar zeker begin ik te zien waarvoor ik in de spiegel kijk. Mijn wangen zijn al rood geworden van de inspanning om mijzelf staande te houden. Altijd begint het zo. Daarna komt de bloedneus. Mijn ogen zijn al gefocust op de plek waar elke keer het bloeden begint. Zodra ik het voel rolt langzaam maar zeker de eerste druppel over mijn lippen. Alleen als ik naar de druppel staar zie ik dat het dit keer anders is. Dit keer is mijn bloed niet helderrood. Dit keer, is mijn bloed zwart, zo zwart als inkt. Claire is een meisje die geen blad voor de mond heeft en beter is in het denken aan anderen dan aan haarzelf. Wanneer ze uit haar dagelijkse gewoontes wordt gesleurd door een onverwachte gebeurtenis weet ze niet meer wat ze moet denken. Hoe kan haar bloed nou zwart zijn? Waarom vraagt haar moeder haar koffers te pakken? En waar brengen ze haar naartoe? Ontdek het in Traiken. Een boek bordenvol fantasie, romantiek en avontuur. (Herschreven versie van The mysterie school) Xx Liedjeee

"Wat ben je aan het doen?" vroeg hij, zijn ijsblauwe ogen boorde in mijn rug. Ik tuitte mijn lippen en draaide me om zodat ik hem aankeek. "Jouw kamer een make-over aan het geven." Hij trok een wenkbrauw op waardoor zijn ravenzwart haar voor zijn ogen viel. "Je bent raar, weet je dat?" Zijn stem was koud en emotieloos, maar toch kon ik zien dat zijn mondhoeken licht omhoog kropen. Ik haalde mijn schouders op en ging verder met zijn kamer muur te schilderen. Wacht totdat hij ziet dat ik een eenhoorn aan het schilderen ben. ~~~ Katelyne Jacobs is, welja, een geval apart. Ze ziet alles rooskleurig en haar wereld bestaat letterlijk ook uit eenhoorns en cupcakes. Caleb Smits is het tegenovergestelde. Zijn humeur staat altijd op onweer en hij heeft een duistere kijk op het leven. Wat als het zonnetje in huis en de grompot elkaar tegen komen? (Het is geen cliché; geloof me ^^) © All rights reserved.