"Ama hakettin." diye fısıldadım yaptığı şeyin farkına varmasını umarak. Alnı hala anlımdayken başını yavaşça sallayıp, dudaklarını saran o mükemmel gülümsemesiyle "Hakettim." dedi yumuşak ses tonuyla. Alnını alnımdan çekip, ensemi tutarak beni hızla kendine çekti. Sımsıkı birbirimize sarılırken, ikimizin de öfkesi ayaklarımızın altında ezilip yok olmuştu.

Sevdiğim adamın abisiyle yatmanın verdiği acı .Küçük bir kadının Büyük bir adama mahkumluğu. O gece yaşanmamalıydı. O tenler birbirine değmemeliydi. Büyük bir haykırıştı benimkisi... Kulağıma eğilip her seni seviyorum deyişi dahada parçalıyordu beni. Yüzüme değen sakalları kalbime batan cam parçaları gibiydi. Lanetlenmiş gibiydim kirlenmiştim sevdiğim adama ihanet eden kirlenmiş , kirletilmiş bir kadın. Kendine mahkum bırakan adam. Kadının tüm benliğini tüm hayatını kendine mahkum bırakan adam...

"Burada olmamalısın. Karının ve doğacak bebeğinin yanında olmalısın." sesim o kadar ruhsuz çıkmıştı ki, kendi sesim bana bir o kadar yabancı gelmişti şimdi. "Onun yerinde sen olabilirdin! Neden yaptın bunu bize? Neden onu bizden aldın?" dedi. O kadar kırgınlık doluydu ki sesi gözlerimin tekrar dolmasına neden olmuştu. "Seni son gördüğüm yer kürtaj olduğun yer olmamalıydı!!! Buna rağmen neden vazgeçemedim senden?" O an öyle bir kahkaha attım ki gören delirdiğimi düşünebilirdi. "Neden mi? Salonda karının hamile olduğunu öğrendiğin andaki sevincini keşke 4 yıl önce bana da gösterebilseydin Ulaş Bey! Aldır o zaman demek yerine sarılmış olsaydın hiç bir şey böyle olmazdı. Vazgeçmedin öyle mi? Sen benden aldırmamı söylediğin an vazgeçmiştin, ben ise o kürtaj masasından kalktığımda gömdüm seni. Şimdi sakın bana maval okuma!!!" 22.02.2018 ✏ 27.12.2018 📝

Hayatımızın dönüm noktası olacak anları seçebilseydik nasıl olmasını isterdiniz? Benim o noktayı seçme hakkım olmadı. Benim için sıradan bir günün nasıl kabusum olduğunu unutamıyorum! Kimse hayatında bu kadar kötü bir dönüm noktasını hak etmezdi ve hiç kimse böylesine zalim bir adamın hastalıklı sevgisiyle her gün acı çekmeyi... Peki ya hapsolduğum o kaleden beni kurtaracak biri varsa ve o kişi "Yasak Elma" ise... Zalim adamın yanında acı çekmeye devam mı edecektim yoksa tüm karanlık yönlerine rağmen Yasak Elma'yı dalından koparmayı mı tercih edecektim? Gelin hikayeyi hep birlikte okuyalım.

Caroline polisten kaçarken bir kaza geçirir. Gözlerini hastanede ya da en kötü bir hapishanede açmayı beklerken nemli bir gemide açar. Artık bilmediği bir zamanda Fırtına lakaplı korsan Triton Bane Layre'nin esiridir...

Yine bir Bebeğimin Babası hikayesi... Bu sefer olaylar biraz daha farklı ve biraz daha sade, aşk dolu. Belki ilk başlarda sıkılabilirsiniz ama eminim devamında eğleneceksiniz.. "Bebeğimin Babası!/1" ile hiçbir bağlantısı yoktur... "Suni Yollarla Hamile Kalmışsan Ve Bebeğinin Babasına Aşıksan, İşin Zor..." Kapağı yapan arkadaşıma çok teşekkür ederim..

Ona dolu dolu bakan bir çift göze bakmamaya çalıştı.. Küçüğünden farklı olarak karşısında dikilen kaşlarını çatmış, bakışlarının soğukluğu ve öfkesi ile hem yaralı hem öfkeli dişi aslanı andıran kadının üzerine çevirdi bakışlarını.. "Gidiyorum.." "Git!" Geri çekilip kapı kolunu çevirecekken kalbini paramparça eden ses doldu kulaklarına. Sesinden her an ağlayacağı belliydi.. "Gitme.." •Oct 3, 2016•

Ölümcül bir hastalığa yakalanmış ve tedavisini reddeden, yaşadıklarını içinde besleyen, insanlara kendini anlatmayan bir erkek. Her şeyi ardında bırakarak yeni tanıştığı bu insanın peşinden giden bir kız. Yanında götürdüğü cesaret kırıntılarıyla etraflarını sarmalayacak ve kırıntılar birleşip Cesaret'i ortaya çıkardığında herkesin hayatı değişecek. Okyanusun derinliklerinde kaybolmuş cesaret kırıntılarının, gökyüzüne hasret bir yıldıza aşık olma hikayesi. Onlar birbirine kavuştuğunda okyanus ve gökyüzü birbirine karışacak. Ay onlar için şarkı söylerken yaşanacak her şey onlara bağlı. Onların aşkına ve cesarete. © Tüm Hakları Saklıdır.

Hiçbir günah kefaretini unutmaz. Hiçbir kirli sır gecenin nezaretinde tutuklanamaz. Geleceği ellerinden tek gecede koparılan bir adam, öleceğini bilse dahi sessizliğin kanatlarına sığınmaz. İki karanlık gecenin iki büyük suça gebe kaldığı ve iki yabancı ruhun birbirine körkütük düğümlendiği acı bir hikâyenin içindeyim. O iki yabancı ruhtan biri benim. Ve ben bir zamanlar, yolunda giden bir hayata sahiptim. Bir gün o çıkageldi ve içinde sadece doğruların olduğu dünyamı yanlışlarıyla altüst etti. Gözlerime bir kez bakması bile beni düşürmeye, düştüğüm yerde darmadağın etmeye yetti. Beni tehditlerle örülü bir kafese hapsetti, o kafesin kilidini ve anahtarını elime verdi. Gitmek de, kalmak da senin seçimin dedi. Ama ne kalabildim ne gidebildim. Yalnızca bekledim. Benim de onu düşüreceğim bir gün elbet gelecekti ve ben intikam almayı severdim. O gün geldi. Bir leyl vaktinde, ay gecenin koynunda dalgalanırken, hakikati sırtından vurdu kirli parmakları. Artık bu saçma hikâyemizde bizden başkaları da vardı. Zaman aktı... Kendiliğinden kırıldı hapsolduğum kafesin kapakları. Dışarıya adım attığım an hislerim pervasızca tökezledi. Zira sevdayı puslu gecelerde yüreğime kazıyan adamın ruhu artık içime işlemişti. "Haklıymışsın," dedi beni öldürmek ister gibi. "Senin hikâyenin esas adamı ben değilmişim."

-Sen iyi olan hiçbir şeyi haketmiyorsun sen acı çekmeyi, ölmeyi hakediyorsun- Diyip büyük bi öfkeyle tokat attı başım sola doğru döndü kulağım çınlıyordu. -Ama sende yakınını, her şeyini kaybetmenin ne demek olduğunu öğreneceksin-