Elleri, ellerimden yavaşça yukarıya doğru çıktı ve yüzümde durdu. "Leylifer... Gece ışığım. Yalnız beni aydınlatmanı istiyorum." Dedi. Ben daha ruhumun karanlık zindanlarını aydınlatamazken onu ve onun ruhunu nasıl aydınlatabilirdim? Ben çok basit biriydim. Oysa o Demir Karahan'dı. Her şeyin üstesinden gelebilecek kadar güçlü ve sert biriydi. Dudaklarıma küçük bir öpücük kondurdu. Dudaklarımla birlikte bütün vücudum cayır cayır yanıyorken adeta ne yapacağımı şaşırmıştım. Yavaşça yanımdan uzaklaşarak odadan çıkacakken durdu ve önüne dönerek şu sözleri söyledi. "Devamı gelecek."

Ruhumun karanlık parçaları cam kırıkları gibi yere düşüyor ve düştükleri yerleri de karanlık yapıyorlardı. Karanlık bence çok kutsal bir şeydi. Siyah ise beni temsil eden renkti. Fakat siyah tüm kusurları kapatmasına rağmen benim kusurlarımı kapatamıyordu. İşte ben buydum. Ne olursa olsun eksik ve yetersiz... *** Arel tekerlekli sandalyeye mahkum olmuş bir erkektir. Sevmek veya sevilmek nedir unutmuştur ve karanlığın onu hapsettiğine inanıyordur. Ama günün birinde karanlığındaki ışığı onu bulacak ve ona gerçek aşkı tattıracaktır... "Aramızda hiçbir fark yok Arel, hatta bence sen çok daha özelsin..." "Kapak Tasarımı için Wattpad Depa Tasarım Facebook sayfasına teşekkürler."