Anlaşmalı evlilik içerir. Barlas Arıkan, içinde bulunduğu cemiyetin göz bebeği ve en gözde bekarıdır. İsmi herkes tarafından bilinmesine rağmen, özel hayatı hakkında kimse bir şey bilmez. Mesleğine ithafen ona 'kara kutu' denilmektedir. Seçil Soylu ailesinin bıraktığı enkazı devralıp işleri yoluna koymak ister ama işleri hiç umduğu gibi gitmez. Bu savaşta tek başına mücadele ederken yolu 'kara kutu' ile keşisir ve o günden sonra hiçbir şey eskisi gibi olmaz.

Hikâyede yer alan hiçbir akademik konuşma ciddiyet içermez tamamen kurgusaldır. Yazar hikayede geçen karakterlerle zaman zaman teğet geçmekte ise de tümüyle aynı fikirde değildir.

*Abimin arkadaşı konulu mahalle kitabı "Ah be küçük kız. Beni peşinden koşturmayı çok seviyorsun," dediğinde soluklanmak için durduğu kısa saniyede kaslı göğsü sertçe yükseldi. "Koşma o zaman!" Aramızdaki mesafeyi tek adımıyla kapattığında belimin arkasına avcunu yaslayıp esir aldı ve bedenimi kendine sertçe çekti. Göğsüm göğsüne çarptığında soluğum kesilerek başımı kaldırdım ve gözlerinin içine baktım. Bakışları alev almışçasına yanıyordu. "Dikkatimi hiç çekmemeliydin," diyerek sırtımı arkamdaki duvara yaslayarak gözlerimin önünü düşen saçımı çekerek kulağımın arkasına sokup yaklaştı. Dudaklarımızın arasında tek nefeslik yer vardı. "Bensiz bir hayatı unut. Seni almasına asla izin vermem!" AŞK ONLARI ÇOK HABERSİZ VURACAK

❛Bir adımdan bir şey olmaz, Tan.❜ ❛Ben o adımı sana hep atarım, Eflatun. Benim bütün adımlarım senin. İlk adımdan son adıma kadar.❜ ⚖♛

Kitap olacağı için bölümlerin bir kısmı kaldırılmıştır. 🌱 "Sen benden uzak durabilecek misin?" dediğimde sesim kısıktı. Bedeni gerilirken devam etmeye zorladım kendimi. "Bak," deyip elimi çenemin üstündeki elinin üstüne yerleştirdim. "Elin tenimde gözün gözümde." Gözlerindeki ifade kararırken yüzümü biraz ona doğru yanaştırdım. Dudaklarımız arasındaki mesafe öyle azdı ki... Dudakları yavaşça dudak kenarıma dokundu. Nefes nefese kalmış bir vaziyette, daha fazlasını istiyor, elleri arasında milyonlarca parçaya ayrılıyordum. Gözlerim kapanırken dudağımın altındaki çizgiyi öptü. "Ben seni tüketirim, ben seni yeşertemem Zeynep. Sen benden yeni filizlenen bir çiçeği koparıp atmamı istiyorsun. Yapamam be Zeynep. Yapamam. Bunu sana da kendime de yapamam." 🌱 Amcası tarafından geneleve satılan Zeynep Kızıl, başına kötü bir şey gelmeden önce İstihbaratçı Vural Alazoğlu tarafından kurtarılır. Geçmişindeki acılardan sıyrılamayan Vural, Zeynep'in hayatına bir ışık gibi doğmuştur. Zeynep kalbini Vural'a kaptırdığında kendini aşk ve tutku dolu bir ikilemin ortasında bulur.

İpek yetim ve öksüz bir asker kızıdır. Ailesinin kaybı onda büyük bir travma yaratır. Bir gece kız arkadaşıyla dışarıya çıktığında genç ve yakışıklı bir adamla tanışır. Bütün geceyi onunla geçirir ve sabahında onun asker olduğunu öğrenir. Ondan korkup kaçarken araba çarpar ve hafızasını kaybeder. Bundan bir yıl sonra tayini çıkar Artvin'e ve kader ağlarını örmüş, onları yine bir araya getirmiştir. Murat amcasını ziyarete geldiği gün İpek'i görür. O geceden beri aklından çıkmayan kızın onu hatırlamadığını ve üstüne üstlük buz gibi olduğunu görünce iyice bilenir. Kendini hatırlatmakta kararlıdır ama ne var ki İpek zaten hatırlıyordur. Hafıza kaybı tam anlamıyla yalandır. Ondan kaçarken, onun ailesinin içine girdiğini öğrenince bu sırrı saklamakta güçlük çeker. Asla bir askere aşık olmayacaktı. Bundan hep korkmuştu ama tek bir gecede kalbinin içini doldurmuştu o asker. Ona bu kadar yakın olunca kaçmak pekte mümkün olmayacaktı...

+18 (yetişkin içerikli) sahneler bulunmaktadır. Aşk ve tutku, inat ve şehvetle karışırsa... Masal, hayatta mutluluktan başka bir beklentisi olmayan, kendi halinde bir kadındır. Yıllar önce bir arkadaşının düğününde karşılaştığı gizemli ve yakışıklı genç adamdan çok etkilenir fakat bu ilk ve en derin aşk deneyimi bir ret yanıtıyla sonuçlanır. Masal yıllar sonra bu gizemli adamla tekrar karşılaştığındaysa kendini beklenmedik anda içine düştüğü bir alev çukurunda buluverir. Artık ne alevlerin hararetinden, ne de onu sımsıkı sarmalayan bu çukurdan uzaklaşabilecektir. Ateşle oynayıp sağ çıkabilmek mümkün müdür?

"Dört yapraklı yoncaları görmek için bazen yere düşmek gerekir" * Hayat çok garip. Bazen tükendiğin anda karşına öyle bir fırsat çıkarıyorki tükendiğime deymiş diyebiliyor insan. Aylarca hatta aylar yıllara dönüştü, yıllarca iş başvurusu yaptığım şirketlerden hep olumsuz dönüt almaktan gına geldiği bir dönem hiç beklemediğim bir şey oldu. Onunla tanıştım. Belki de o olmasa hayallerim uzun bir süre daha fragmanda oynayacaktı. Ama onun sayesinde hayallerim sezonluk filmlere dönüştü resmen. "Her şey için teşekkür ederim Holding Bey." Dudaklarında küçücük bir tebessüm oluştu. "Teşekkür edilecek bir şey yaptığımı sanmıyorum Kiraz Hanım." Sen hayatıma sihirli deynekle dokundun daha ne yapasın. * Tüm haklarının saklı olduğunu söylememe gerek yok sanırım.

"Bir doğuş bin ölüm demek." * "Şairler katil olur mu hiç?" dedim çocuk masumiyeti taşıyan çocuğa. Güldü. Elinden düşürmediği sigarasını içerken o tertemiz, bir ayna gibi kendimi gördüğüm berrak masmavi irisleri kısıldı. "Emin ol, mısralarımda öldürdüklerim silahı başlarını dayayıp tetiği çekerek öldürdüklerimden çok daha fazla." İyi değiliz. Ne sen ne de ben. Sen deli bir çocuksun bense umutlar ve hayaller uğrana gittikçe aklını yitiren bir şahsiyet. "Beni öldüreceksin değil mi? O yüzden oyalıyorsun beni." Güldü. Gülüşü tüyleri ürpertir, geceyi korkuturdu. Gündüzler onu sevmezdi o da zaten gündüzlere sitemliydi. "Seni öldüreceğim Feride." dedi tüm bedeni ile bana dönerken. "Ve seni öldüreceğim tek yer mısralarım." * Cinsel içerik uyarısı! Pişt, tüm hakları saklıdır!

Tam arabama ilerlerken durdum bir anda. Kapıyı açmaya çalışan elim havada kaldığında kırgınlığı üzerime geçirmiştim bir hırka gibi. Dik duruşlu Ahu bir köşeye çekilirken geride sadece çıplak bir ben kalmıştım. '' Asla affetmeyeceğim seni.'' dedim değişen sesim gözyaşlarımı ele verirken. '' Lisedeki Ahu'yu hayal kırıklığına uğrattığın için, tüm kalbimle kurduğum hayallerimi yıktığın ve de en önemlisi benden ailemi aldığın için. Bugünü unutma Yavuz Derman. Bu otoparkı unutma. '' Derin bir nefes aldım. Ciğerlerime ulaşmamıştı lakin bana yaşadığımı hissettirmişti. Buradan çıkıp gittiğimde hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı. Bu sebeple içimde kalmasını istemediğim sözler vardı. Durmadım. Dilimdeki zehiri Yavuz Derman'a saldım. '' Bugün aramızdaki iki köprüden birini yıkıp attım. Attın. Tek bir bağımız kaldı, Yavuz Derman. Atlas. Ama bugün bana bu yaşatacaklarını bilsem seninle hiç evlenmemeyi dilerdim biliyor musun? En azından umutlarımın katili sen olmazdın. Bir köşede benimle çürür giderlerdi. Böylesine güzel bir çocuğun annesi olduğum için hep gurur duyacağım kendimle. Ama biliyor musun ona hiç hamile kalmamayı dilerdim. Böylece tamamen biterdin benim için. Umarım günün birinde hayatına; göz yaşlarına kıyamayacağın, senden kıymet görecek, kendinden bile sakınacağın bir kadın girer. Sen benim kendime yaptığım en büyük yanlışsın Yavuz Derman Karaca. '' Tek bir kelime etmedi. Sessizlik, gürültüyü öldürüyordu. ''Hoşça kal. ''