Stefan Zweig Bilinmeyen Bir Kadının Mektubu (Brief einer Unbekannten) adlı uzun öyküsünü 1920'li yılların ilk yarısında kaleme aldı. Bilinmeyen Bir Kadının Mektubu'nun kadın kahramanını sadece uzun bir mektubun yazarı olarak tanıyoruz. Kadının hayatı boyunca sevmiş olduğu erkek için kaleme aldığı bu mektubun "gönderen"inin adı yoktur. Mektubun başında tek bir hitap vardır: "Sana, beni asla tanımamış olan sana". Kadın büyük tutkusunu hep bir "bilinmeyen" olarak, yani tek başına yaşamaya razıdır, bu aşk öyküsünde "taraflar" değil, sadece tek bir "taraf" vardır. Böylesine, gerçek anlamda aşk denilebilir mi? Zweig okurunu, bir kez daha, insan psikolojisinde eşine pek rastlanmayan bir yolculuğa davet ediyor. Bu yeni yolculuğun sonunda "mutlak aşk" kavramının şimdiye kadar bilinmeyen kıyılarına varmayı amaçlamış olması da bir ihtimal!

Ölümün sıcak nefesi ensesini okşarken günahın harlanan ezgisi balçıkla sıvanmıştı. Babasının gölgesi ve esareti altında yaşama tutunan, sol yanındaki acılarıyla perçinlenip, kozasındaki duvarları tırnaklarıyla kazıyan bir kız. Avuçlarında kırık kanatları, ruhuna satır satır işlenen bir aşk. Tüm hayatının çetrefilli yollarında düşe kalka yaşarken, lisenin ona getireceklerinden habersizdi. Nefretin soylu nefsi yaşamın içinden kopup gelen vaveylaydı. Ruhunun dibini günahlarıya boyamış, cehennem azabıyla yanmıştı. Kaçınılmaz sonun şafağında öfkesini ve nefretini harlarken planlarında olmayan tek şey ruhu yaralı bir kızın pençelerindeki tutkuyla bezenmiş ihtirastı. "Ruhumu ruhuna diktim. Bir daha ne sen çözebildin o ilmikleri ne de ben."

Erva üzerine bipolar tanısı koyulmuş bir hasta, mükemmeliyetçilikle kafasını bozmuş bir bulimik ve kafasında fısıltılar duyan anormal bir genç kızdı. Ne kadar mutlu olabilirdi ki? ''İnan bana sanki içimde farklı bir insan varmış gibi hissediyorum. Kendimde olmadığım zamanlar yaptığım şeyler, her zaman kendimden nefret etmemi sağlıyor. Ben kendimden bile korkuyorum. En önemlisi ben artık kim olduğumu bile bilemiyorum...''

Ve şimdi ben, renklerle kaplandım.

"Rain seni seviyorum " "Sen kimsin ?" Erika Linder ☆ Kristen stewart

Çetesi olan bir kız. Rüya. Ruhu, içinden çekilmişcesine kaba, acımasız. Bedenini tamamlayacak bir ruhun arayışı içinde. Ölümle mi? Nefretle mi? Yoksa, Aşkla mı? Kurtarılmaya muhtaç, narin bir kız. Derin. Yaşadıklarına rağmen umut dolu, sevecen. Ruhu, onu dolduracak bir bedenin arayışı içinde. Zorla mı? Tuzakla mı? Yoksa, Aşkla mı? Acı dolu geçmişi olan iki kız, birbirlerine rastlıyor. Bu iki zıt kutup, beraber "Derin bir Rüya'ya" dalabilir mi?

İnsan karanlıkta yürürken biraz ürkektir. Gecenin elleri kendine değecek zanneder. 'Kış tüm soğukluğunu üflüyordu nötr bedenlere. Ve vicdan, pılını pırtını toplayıp ayrılmıştı ruhlardan.' --------------------------------------------------- "Buldum!" diye bağırdı neşeyle. "Buldum işte, sonunda buldum! Bilmecenin cevabını buldum! Bu bir zincir!" dedi nefes alışverişlerini düzene sokmaya çalışarak. Naif bir gülümsemeyle yanıtladım onu. "Hayır, bu bir zincir değil, bir düğüm. Ve biz de en kör noktasındayız."

" 'İşlerin yoğun yetişemiyorsun sana bir ortak lazım ' dediğinde gerçekten bana yardım edebilecek güçlü birini düşünmüştüm. Tırnağı kırıldığında oturup ağlayacak bir barbie bebek değil " diyerek kükrüyordum oda da. O sırada ortak müsveddesi atıldı " Barbie bebek sarışın olur benim bildiğim. Oysa ki ben fazlasıyla esmerim. Göz doktoruna görünmeyi düşünür müsün? "

Ben: vay canına, adımı gerçekten de doğru telaffuz ettin Bilinmeyen Numara: seni şanslı külot renginin mor olmasına kadar iyi tanıyorum Bilinmeyen Numara: bırak da doğru telaffuz edeyim tatlı beatrice

Bilinmeyen Numara: Hey. Bilinmeyen Numara: Neden aklımdan çıkmıyorsun ki? Bilinmeyen Numara: Rüyalarıma giriyorsun. Bilinmeyen Numara: Ve sen bir kızsın. Bilinmeyen Numara: Lanet olsun. Bilinmeyen Numara: Ve ben de bir kızım. Bu numaraya artık mesaj gönderemezsiniz . Bilinmeyen Numara: Ah, biliyordum. Bu numaraya artık mesaj gönderemezsiniz.