Było zimno, gdy Stark mówił sam ze sobą.

Tęsknota. Zardzewiały. Siedemnaście. Jutrzenka. Piec. Dziewięć. Dobroczynny. Powrót do domu. Jeden. Wagon ciężarowy. Bucky ma już dość TYCH słów, więc zaczyna tworzyć własne.

Kolejny poranek, kiedy Steve i Bucky mogą cieszyć się prywatnością. I kawą.

Tony/Steve/Bucky a.k.a. Stony/Stucky One shot zgorzkniałymi oczami Tony'ego Starka. UWAGA: opowiadanie zawiera SPOILERY kinowej wersji Civil War.

Krótka miniaturka ze Stevem i Bucky'm. O tym jak trudno zadać niektóre pytania i o ile trudniej znieść odpowiedzi.

Wczesny ranek. Cisza. Nieobecny wzrok. Rozmyślania nad przeszłością nigdy nie kończyły się dla Jamesa dobrze. Wrzask rozdzierający mrok, rozdarł coś jeszcze. Z pozoru niezniszczalne serce Stevena Rogersa, legło w gruzach razem z ogromem uczuć jego... no właśnie. Kim był dla niego James Buchanan Barnes...?

✘Jesteś słaby. A twój prestiż perfekcyjnego zabójcy przeminął. Myślisz, że Hydra była piekłem? Zabawne. To był jedynie przedsmak tego, co cię czeka. ✘ Ważne! Odpowiadanie jest w trakcie korekty, więc proszę nie spamić poprawami. Dzięki :3

O czym myślał Steve Rogers w ostatniej scenie (po napisach) "Civil War"? (Drabble) [Przetłumaczyłam mojego angielskiego fica, bo tak xD]

Clint i Natasza zaciągają Steve'a do klubu. Motyw przewodni: "Shut Up and Dance" od WALK THE MOON.

Bo w końcu definiowała go ciemność, zima i śmierć. A chciał, żeby była to też nadzieja. Bo nadzieją był on.