Aleyna, lacivertti. Mavi kadar sıcak ama yaşadıkları onu kararttı. Lacivert otoritenin rengidir. Aynı zamanda uyum ve başarıyı temsil eder. Arkadaşlık ilişkileri ve hayatında başarılı olan Aleyna'yı en iyi tanımlayan renk budur. Ece, pembeydi. Onun kadar saf, onun kadar çocuk. Pembe, kız çocuklarının, hayallerin ve aşkın rengidir. 16 yaşında olmasına rağmen hala çocuk kalan Ece, bu renkle adeta bütünleşmiş durumda. Mete, turuncuydu. Etrafindaki karanlığa rağmen güneş gibi aydınlık olup, masum kalmaya çalıştı. Turuncu, günbatımının rengidir ama sadece sona erişi değil, yeni başlangıçları da temsil eder. Berke, griydi. Beyaz doğmuştu. Temiz ve saf. Fakat yaptığı tercihler onu mahvetmişti. İki renk arasında kalmıştı. O ne beyazdı ne de siyah... Gri ciddiyet ve hareketsizliği temsil eder. Soğuk ve diplomatik bir erkek olan Berke, gri rengiyle tamamen özdeşmiştir. 15.04.2018 Genç Kız Edebiyatı #274

DERİN DENİZ YALMAN:İlkbahar...Kışın bıraktığı enkazdan sonra doğaya yeniden hayat veren mevsim...Çiçeklerin yeniden açtığı,ağaçların yeniden yeşerdiği mevsim.Bazen soğuk,bazen sıcak,bazen yağmurlu,bazense rüzgarlı...Bütün renkleri içinde barındıran fakat hiçbiri olmayan mevsim... MELEK MİLA PALANKO:Yaz...İlkbaharda hayat kazanan bitkilerin olgunlaştığı mevsim...En sıcak mevsim olup sıcaklığıyla insanların içini ısıtan mevsim. Serin suların,soğuk denizlerin değer kazandığı mevsim.Renklerin en parlak,en güzel ve en ışıltılı gözüktüğü mevsim... EVREN ALKAN:Sonbahar...En güzel çiçeklerin,en gür ağaçların bile solduğu mevsim...Yeşil yaprakların sararıp teker teker döküldüğü mevsim.Yazdan kalan ne varsa yok eden mevsim...Yazın sıcaklığından sonra havanın, kuru bir soğuk,ılık rüzgarlar ve uzun yağmurlara dönüştüğü mevsim... GÖLGE OKAY:Kış...En soğuk ve en sert geçen mevsim...Soğuk yağmurların,kuru donların ve sert rüzgarların estiği mevsim.Karlar yağdırarak doğadaki bütün kirlerin,kötülüklerin üstünü beyaz bir örtüyle örten mevsim...İnsanların gerek sıkı sıkı giyinerek gerekse şemsiyeler kullanarak korunma ihtiyacı duydukları mevsim...

.

Herkesten farklıydım ve herkes de bunu biliyordu. Bilmekle kalmıyor benden korkuyor, benim yok olmamı istiyor, tiksiniyor ama bana şaşırmaktan da kendilerini alamıyorlardı. Avcılar denen illet bir kuruluş beni ve benim gibi olan 9 kişiyi bulup insanları güvende tutmaya and içmişlerdi. İnsanların koruyucu melekleriydiler. Ama ne Avcılar ne de kalan tüm insanlar aslında çocukluğunu güçlerini kontrol etmeye çalışmakla harcamış masum bir kız çocuğu olduğumu göremiyorlardı. Taki Avcılar beni buluncaya kadar. İşler artık daha kötü olamaz derken hem eğitmenimi, hem de yıllardır sakladığım kimliğimi birden kaybetmiştim. Ama her beyazın içinde bir siyah olduğu gibi, her siyahın içinde de bir beyaz vardı.Nereden bilebilirdim ki Avcı karşıtı güçlü bir grubun var olduğunu ve aslında binlerce kişinin Avcılar'a inanmadığını?Nereden bilebilirdim ki kalan numaraların istikametinin tam olarak bulunduğum yer olacağını? Ve nereden bilebilirdim ki hiçbir şeyin göründüğü gibi olmadığını.

On altı yaşımda öldüm ben.Yaşarken adeta bir ölüye döndüm , hayallerim düştü yanaklarımdan.Düşünemedim hiç bir şeyi.Daha doğrusu düşünmeye gerek duymadım.Ve bir gece sabaha devrolurken öğrenmiştim ; Ben bir vampirdim. Kirli sayfalarım silinecekti ve temiz bir sayfaya yol açacaktım .İstemiyordum.Normal bir yaşantım varken aksiyona ne gerek vardı ki ?Ama kabullenmem ve üstesinden gelmem lazımdı.Hayal kurmayı bırakıp gerçek yaşantıya dönmüştüm.Yada dönecektim , ama bu hiç kolay değildi.Unutturmam lazımdı artık , beynime kazınmış kötü anıları.Geçmişimiz her ne kadar silinse de gelecekte gelecekti tekrar karşımıza.Ve tekrar silmeye gücümüz olmayacaktı.Ama ben bunu başarmak zorundaydım,her ne kadar kötü şeyler yaşayacak olsam da dik durup üstesinden gelmem lazımdı.Ve yapacaktım bunu.Hava yavaş yavaş aydınlamaya başlıyordu.Ay yok oluyor ve güneş doğuyordu.Birlikte asla duramazlardı.Güneş batarken ay yerini alıyordu , ay batarken ise güneş.Bende kendim gibileriyle birlikte olabilirdim normal insanlarla değil. Her şeyin bir düzeni vardı .Normal insanlar varken benim gibiler onların yanında yaşayamazdı. Ve ben bu düzeni öğrenene kadar kendim gibi olanlarla kalacaktım.

Bir telefonun içine şeytan girmesiyle başlanan kötü hikaye Zeynep Kendir Emre Kartalkaya

Bizim hikâyemizde isimler yok; sadece o ve ben varız. O, dünyadaki bütün kitapları okumak istiyordu. Ben ise sadece onu istiyordum... (Obur Okumalar kategorisinde bir Watty ödülü: Kancalarını takıp çıkarmayan o hikayeleri biliyorsun değil mi? Cümlenin ortasında uykuya dalsan bile okumayı bırakamadığın o hikayeleri? Bu ödül en çok bağımlılık yapan Watty yarışmacısına gidiyor.) Ekler: BÜH 1.1 (özel) bölümler. Diğer çalışmalarım için profilimi incelemeyi unutmayın.