"...bir çarşamba sabahıydı, seni benden aldılar."

Siz gökyüzüne bakınca ne görürsünüz? Mavi bir arka planın üzerine serpiştirilmiş beyaz pamuklar mı? Yoksa siyah bir örtünün üzerine kondurulan yıldızları mı? Siz cevabınızı aklınızda tutadurun ben de size ufak bir hikâye anlatayım. ★ ★ ★ Biz ölümün ardında kalanlar, gökyüzüne baktığımızda limanımızdan ayrılan gemiyi görürüz. Hiçbir zaman kahraman kostümü giymemiş olsa bile bizim kahramanımız olan o insanı görürüz. Bu hikâye o insana, kahramanıma ithaf edilmiştir*

Bacaklarımı hissetmemek ve tekerlekli sandalyeye mahkum olmak, beni yazmaktan alıkoymuyordu. Yazarken kendimi özgür hissediyordum. Okurlarım elimden tutuyordu, ayağa kalkıyordum. Ama onlarla bir araya gelmekten korkuyordum. Yürüyemiyordum, ayağa kalkamıyordum. Ben bu hale anne karnından çıkarken gelmemiştim. Hatırlamak istemeyeceğim kadar kötüydü. Ama bir gün diğer tarafımı bulduğumda, hedeflerimden vazgeçmeyecek ve insanlara umut olacaktım. ••• Yayımlanma tarihi-3 Temmuz 2015

Gökyüzündeki her yıldız ömründe bir kez yeryüzüne inerdi kendisine verilen görevi gerçekleştirmek üzere. Stella'nın görevi yarım kalan aşkları, onları resmederek tamamlamaktı. Yüzyıllar boyunca binlerce resim çizmişti. Şimdi hepsi, sararmış ve yırtılmış halde çantasının içinde duruyorken, kendisini eve götürecek olan yıldız kaymasını bekliyordu. Fakat onu bu dünyada tutan bir şey... Yarım kalmış bir hikâye, yaşanmamış bir aşk, vardı. ★ Eliyle gökyüzünde bir yeri gösterdikten sonra gözlerimin içine baktı. Kelimeler, dudaklarının arasından değerli bir mücevhermişçesine dökülmüştü. "Buradan yıldızlara, hangi otobüsle gidebilirim?"