Hayat bir rüzgardır. Öyle bir rüzgardır ki, estiğinde hiçbir şey yerinde kalmaz, hiçbir şey eskisi gibi olmaz. Sizin o rüzgarı durdurmaya gücünüz yetmez. O rüzgarda savrulan bir yaprak olur, konacağınız veya düşeceğiniz yeri beklersiniz. Hayat size güzel bir süpriz yapar, konarsınız. Hayat size acı bir oyun oynar, düşersiniz. Ben düştüm. * Aşık olan insanlar ne yaparlardı? Alacakları karşılıktan bihaber, gidip sevdikleri kişiye duygularını açmazlar mıydı? Duyguları onlara deli bir cesaret verir, korkmadan geçerlerdi sevdiklerinin karşısına. Anlatırlardı her şeyi. Olumsuz bir karşılık alma ihtimali onları caydırmazdı. Korkusuzlardı, korkmazlardı. Ben korkaktım. Serinin ilk kitabı yoğun istek üzerine tekrar sizlerle. Keyifli okumalar :)

Oğuz ölen karısı Nisa'nın organlarını bağışladığı ailenin, kendisi ile ısrarla görüşmek istemesi karşısında nihayet pes eder ve onları evine davet eder. Yalnız tek bir şart koşmuştur; Karısının gözlerini ve kalbini taşıyan kızlarının gelmesini istemez. Bunu da aileye özellikle söyler. Bir şekilde ona acısını hatırlatmakta ısrar eden aileyi başından savabileceğini düşünüyordur ama işler hiç beklemediği şekilde gelişir. Havin'in görmezden gelinmeye niyeti yoktur. Hayatını borçlu olduğu kadının kocasına bir teşekkür etmesi gerekiyorsa, bunu ne pahasına olursa olsun yapacaktır. Oğuz onu davet etmemesine rağmen o akşam evine gider. Onunla karşılaştığı ilk an, onu daha önce gördüğünü fark ettiğinde ise şaşırır. Oğuz Enver, bir gece önce çalıştığı barda kendisine, "Kaltak!"diye hakaret eden adamdır. Kaderin gerçekten komik bir espiri anlayışı vardır. ¤ Kader, Havin'i, karısının gözlerini ve kalbini taşıyan kadını, Oğuz'un karşısına çıkarmakla kalmaz, onu daha önce hiç bu kadar karışmadığı bir kördüğüm içinde bırakır. Birbirlerini hayatlarına kabul edemeyen ama birbirlerinden de kopamayan biri yaralı, diğeri inatçı ve asi iki insan. Vazgeçme Benden, sevginin, aşkın ve tutkunun hikayesi.

İki kalp vardı. hep birbiri için attı. Sahte evlilik zamanı söz vermişlerdi Aşk yoktu. Olmayacaktı. Yavaş yavaş sevdiler. Sevdikçe tükendiler. Bir gece ansızın hayatları değişti... Aşk girdabında boğuldular. Boğuldukça bağlandılar... "Şimdi şurdan aldım mi tamam." Adamın mutlulukla parladı gözleri. 3 saattir uğraştığı bir atki vardı. Hobilerinin arasına yeni koymuştu. Sokak başındaki Naciye teyze torununa ördüğü için oda heves edip başlamıştı. Başını gelen karısına çevirdi. "Müstakbel sahte kocacım ne örüyorsun?" "Atkı" Kadın bir an kendine ördüğünü sandı. Heyecanlandı. "Bana mı?" "Yok ya bizim Naciye teyze torununa." Kadın surat asti. Bozulmuştu. Adam yavaşça kalkıp elini tuttu. " Sana da örerim aşkım" Kadın aşkım lafına mişaşırsın yoksa kendisine atkı öreceğinemi... O an boynuna sarılıp milyonlarca kez seni seviyorum demek istedi. Ama sadece istedi...

''O gün, bana 'Sinemaya gidelim mi?' diye sordu. 3391 kilometre öteden, şehirlerce, denizlerce uzağımdan... Yanımdaki insanlar görmezken beni, o bana imkansız olduğunu bile bile 'Sinemaya gidelim mi?' dedi...'' Aylarca sesini duymadığınız, yüzünü görmediğiniz, dokunmadığınız, kokusunu bilmediğiniz, aynı sokaktan geçme ihtimalinizin dahi olmadığı, asla aynı fotoğrafın içinde bile bulunamayacağınız, sizden kilometrelerce denizlerce adalarca şehirlerce uzakta olan bir insana aşık olur muydunuz? Bunu, kendinize yapar mıydınız? Bu bir mesafe hikayesi! İki insanın, birbirlerini görmeden duymadan aylarca gece gündüz konuştukları ; birbirlerinin en yakını oldukları, ama birbirlerinden en uzakta oldukları, aralarındaki kilometrelere rağmen birbirlerine aşık oldukları bir mesafe hikayesi! Burası bizim gezegenimiz ve burada her şey anını bekler. Burası, bizim 3391 kilometrelik gezegenimiz... - ''Seni görmem için yanımda olmana gerek yok. Ben seni gözlerim kapalıyken de görebiliyorum. Zaten ben seni sadece gözlerim kapalıyken görebiliyorum...''

Dört yakın çocukluk arkadaşı. Gizlenen aşklar. Karşılıksız sevgiler. Oyunlar, kötülükler. Eğlenceler, en mutlu anlar. Yaşamak ve ölüm arasındaki o ince çizgiler. Bu dört yakın arkadaş, gençliklerinin en güzel zamanlarında bütün bu duyguları tattılar. Düştüler, kalktılar, hata yaptılar. Ama asla vazgeçmediler. Hayatları için en doğru olan insanı seçene kadar, bir çok zorlu yol ile karşılaşacaklar. Rüzgar, Miray, Barkın, Burcu. Bu dört karakterimiz sizi kimi zaman sevdirecek, kimi zaman kızdıracak, kimi zaman heyecanlandıracak. Ama en çok sizi kendilerine aşık edecekler... Olağanüstü bir hayatı yoktu onların, yalnızca aşkı ve hayatın tüm zorluklarını tecrübe ediyorlardı. Peki bu tecrübelerin sonu, onlar için mutlu bir son olacak mı dersiniz? O halde hemen başlayın. İki yazarın kaleminden, eğlenceli ve kimi zaman duygusal, ruhunuza işleyecek bir hikaye. -Ayça & Sevde.

"Kimseye güvenim kalmadı benim." dedi kuru bir sesle. "Yanından gitmem için mi söylüyorsun bunu bana?" Sesimi onunki kadar ifadesiz tutmaya çalışmıştım ancak boğazıma oturan yumru buna engel olmuştu. "Yanımda kalman için söylüyorum." diye itiraf ettiğinde sesi acı çekiyormuş gibi çıktı. Yıkılmaz Doğu Keskin'i ilk defa yıkılırken görüyordum.

Katran karası Hakan Kara! Nefreti ölüm. Aşkı her nefeste ölüm. ***** Güvercin beyazı Hira Güngör. Nefreti serap. Aşkı cennet. ***** Yıllar önce Canan Güngör'ün aşkıyla yanmış ve o saatten sonra kalbine zincir vurmuş siyah bir adam ile Ömer Aşkar'a olan aşkı yüzünden Hakan Kara'ya hapsedilen küçük bir kızın hikayesi. ***** Yeniden sevilebilebilir miydi? Yeniden aşktan yanar mıydı bir insanın kalbi? Yoksa aşk tek seferlik bir intihar mıydı? ***** "Ben senin dünyana ait değilim. Senin hayatın için fazla çocuğum!" Karşısında soluksuz konuşan çocuğa laf anlatmak gerçekten zor zanaatti. Ama adam onu susturmanın yolunu biliyordu. Hiç düşünmeden dudaklarını yapışmış ve kulağına fısıldamıştı. "Masumsun." ***** (Kitaptaki bazı karakterler Mahkum kitabıyla bağlantılıdır. O yüzden önce Mahkum kitabını okumanız önerilir) (Kitap bedensel bir sadistlik ya da psikopatlık içermez. Yalancı bir evlilik ya da intikam kitabı değildir. )

3 kız, saf ve masum. Güneş: 20 yaşında. Üniversiteye gidiyor. Annesi ve babasıyla yaşıyor. Sidal: 22 yaşında. Tıp öğrencisi. Hayata pozitif bakan saf ve masum biri. Ailesini trafik kazasında kaybetmiş, hayatın acı gerçekleriyle küçük yaşta karşılaşmış bir kız. Eslem: 23 yaşında. İşinde oldukça başarılı bir mimar. Zeki, inatçı. Ailesinden ayrı yaşıyor. 3 erkek arkadaş, sert ve acımasız. Araf: 24 yaşında acımasız bir mafya. Ailesini bir trafik kazasında kaybetti. Ailesinden ona sadece küçük kardeşi Aras kaldı. Acımasız, sert ve duygusuz. Rüzgar: 24 yaşında. Dışarıdan bakınca sert ve acımasız. Aslında iyi yürekli, naif bir mafya. Ailesiyle arası bozuk biri. Esat: 23 yaşında. Hayatı takmayan, yeri geldiğinde çapkın yeri geldiğinde acımasız bir mafya. Murat Bey'in tek varisi. ZAMANI DURDURAN MAFYALARIN AŞKINI OKUMAYA HAZIR MISINIZ?

"Kalbin tek hastalığı nedir bilir misin?" Adam,cevap vermeyince genç kız titrek sesiyle, "Kibir mi?" Adam,soğuk bakışlarını sesin geldiği tarafa çevirdi. Sert bakışları ilk önce genç kızın biçimli kaşlarına,ardından kehribar rengi gözlerine takıldı. Topuzundan kurtulan bir kaç tutam saç rüzgarla oynaşırken,manzara büyüleyici gözüküyordu. Genç kız ise adamın bakışlarından rahatsız olmuş bir şekilde bakışlarını adamın dışındaki her yerde gezdiriyordu. Adam kaşlarını çatarak, "Kim bu baba?" Bey amca,adamın sorusunu duymazdan gelerek, "Doğru,kızım. Kibir,kalbi hasta eden tek zehirdir." "Kibirden daha büyük zehir var baba;nefret." "Yanılıyorsunuz. Nefret,kibirden güçlü bir duygudur,zehir değil. Kabil,Habil'den nefret ettiği için değil,kibrinden öldürdü."

"Kaç kadınla birlikte oldun bilmiyorum ama ben onlardan biri değilim tamam mı!" sinirden ağlıyordum,savaş sabır diler gibi yukarıya bakarken sakin olmaya çalışıyor gibiydi. "Ben seni hiçbir zaman aynı kefeye koymadım, ne tür şeyler düşünüyorsun bilmiyorum ama böyle şeyler düşünme derin" "Ben sadece buradan gitmek istiyorum" "İstemiyorsun"sakince fisildarken tüm gücümle bağırdım. "Ben bu kahrolası yerden gitmek istiyorum anladın mı?" Savaş bana biraz daha yaklaşırken yumruk attığı elini umursamayip kalbimin üzerine koydu. "Ne olursa olsun,ne yaparsan yap sen benden gidemezsin stajer" yumuşacık çıkan ses tonu beni daha çok kendine çekerken daha çok ağlamaya başladım. Elleri belimi sararken kafamı göğsüne koydum. Göz yaşlarim gömleğini islatmişken saçımı yavaşça okşadi. Her seferinde yelkenleri suya indiriyordum. Neden söz geçiremiyordum kalbime! Ne yapacaktım ben? Onsuz da olmuyordu onunla da olmuyordu. Belki de aşk dedikleri şey tam olarak buydu.