"Bırak beni!!" Kolumu birkez daha çekip gecenin karanlığında hızlı hızlı ilerlemeye başladım. Boş sokakta yankılanan topuklularımın sesi hiç olmadığı kadar sinir bozucu geliyordu. "Beni dinliyceksin!" Kolumu tekrar kurtarmaya çalıştım ama benden kat kat daha güçlü olduğunu hesaba katmamıştım. Beni kendine çevirdi. "Seni dinlemek istemiyorum aptal!!" "Dinlemek zorundasın sarışın!" Kurtaramayacağımı bile bile kolumu çekiştirmeye başladım. "Yüzkez söyledim bırak artık. Seni istemiyorum!" dedim hissettiklerimin tam aksine. Gözlerine bakmadığım için yalan söylediğimi anlayamazdı ama giderek güçsüzleşen sesim anlaması için başka bir açıklık veriyordu. "Bırak.." Benim aksime güçlü çıkan sesiyle "Bırakabiliceğimi mi sanıyorsun? Benim elimde mi bu?" diye bağırdı. "Seni bırakmayı denedim Mira. Seni üzdüğüm her an. Değiştiğimi farkettiğim her an. Ama başaramadım çünkü.." diyip elimden tuttu ve başına getirdi. "Ben buramla düşündüm." dedi sinirle. Gözlerimin tam içine bakıyordu. Avucunun içindeki elimi kalbine götürdü. "Ama sen buradasın." Göz yaşlarımı saklama savaşlarımda yenilirken hıçkırıklarım duyuluyordu. "Seni bırakmıycağım baş belası." Onu onaylamazcasına başımı salladım. Titrek çıkan sesimle "Senden nefret ediyorum!" dedim. Ama hiç bir şey kalbimin onunla attığı gerçeğini değiştirmiyordu. Yanaklarımdaki yaşları eliyle silerken gözlerimin tam içine baktı o denizi aratmayan mavi gözleriyle. "Bende senden nefret ediyorum." Öpüşünü dudağımda hissettiğim an karşılık vermeye başladım. Elimi yumuşaklığını ezberlediğim saçlarına daldırdım. Kolları güven verircesine belimi sardı. Öpüşü ise zaten, renkli dünyanın ta kendisiydi.

Alen hastanede uyandığında geçmişiyle alakalı hiçbir şey hatırlamayan bir genç kızdır. Kişiler ve olaylar ona çok yabancıdır. İçinde hissettiği kocaman bir boşluk vardır. ara sıra gelen anıları şu an yaşadığı hayattan tamamen farklıdır. O kimdi? O gerçekten de aile olarak tanıtılan kişilerin anlattığı gibi bir kız mıydı? Bunları düşünürken okula gittiği bir gün de telefonu kaybolur. Geri bulduğunda ise karşısında büyük bir sürpriz vardır. Silinen bir rehber ve kendisini sürekli arayan 'GİZLİ UMUT' olarak adlandırdığı bir gizli numara. Geçmişini bulmaya çalışan ve hissettiği yalanları ortaya çıkarmaya çalışırken başına neler gelecek olabilir? İçindeki boşluğu doldurabilecek miydi?

''Bu ellerden sonra değecek başka bir elin tek amacı bana daha fazla zarar vermek olur. İşte bu yüzden senden gitmeyeceğim. İstesen de istemesen de.'' Kalp atışları ölümün ayak sesleridir. Onun her kalp atışı sonunu kendi elleriyle hazırlıyordu. Ellerini kaldırıp ölüme teslim oluyordu. ''Sen solumda atıyorsun. Soluğum da yaşıyorsun.'' ''Gözlerimi açmak istemiyorum. Bu rüyanın bitmesini istemiyorum.'' ''Bu bir rüya değil güzelim. Senin kabusun. Canın çok acıyacak. İşte bundan korkuyorum.'' Her gün ölüme doğru atılan bir adımken listesini çıkardı. Alması gereken bir intikam vardı. Sonucuna hazırlıksız yakalandığı bir intikam. ''Ne yazık ki sen bir ölüye aşıksın!'' ♠ ''Şu anda bile senin gözlerinde sakladığın cenneti, kalbinde ki o derin sevgiyi deli gibi arzularken sana dokunamıyor olmamın tek sebebi bu.'' https://www.facebook.com/PsikopatYazarTanecigi 8 Ekim 2014 - 1 Temmuz 2015 ©Tüm hakları saklıdır.

Evett papatya okuyucum, evet sen sen sana sesleniyorum! Şimdi bir sayfa çevirmelisin hayatında. Her mısra da farklı biri olmalı, yeniden doğmalısın. Çığlığını duymayan kulaklara, lal olmuş dillere ses olmalısın... Ve Papatyalar gibi olmalısın öyle saf, öyle temiz. Vee ufak bir dipnot... Papatyaların koparıldıktan sonra koktuklarını biliyor muydun ? Garip şey ; Bir ölüm, bu kadar güzel kokabilir mi ? Tüm şiir ve denemeler, günlükler aslında tüm derlemelerim bu kitapta olucak yorumlarınızı fikirlerinizi bekliyorummm :)

Her şey normal giderken, bir parti insanın hayatını değiştirir miydi? Değiştirmişti. Almila sıradan hayatını yaşarken, güçleri ortaya çıkıyor. Kimsenin bilmediğini düşünüyor. Ama durumlar öyle değil. Almila hariç herkes biliyordu bunu. Ve bir sorun daha vardı. Almila gördüğü rüyaların gerçek olduğunu anlamamıştı. Rüya ile gerçek arasındaki farkı ayırt edemiyordu. O rüyalar, Almila'yı öldürmek isteyen Michael'ın rüyaları ve hatıralarıydı. ama Almila bunun henüz farkında değildi. Michael'ın hissettiği acıyı hissetti. Annesini öldürenlere olan nefreti gördü. Annesinin son sözündeki yoğun sevgiyi hissetti. Sonra beklenmedik bir şekilde Almila'nın aklındaki her şey karardı. Bunun nedeni; Korku muydu? Heyecan mıydı? Bilinmiyordu. Belkide her ikisiydi. K.T / @Perhapsmorefree

Yakışıklı mı yakışıklı belalı bir mafya ve bu mafyaya iş ilanı sonucunda hizmetçilik yapmaya giden saf ve bir o kadar güzel , gözlerinin maviliğinde kaybolacağınız bir kız . Peki ya bunun sonu ne olacak ? Not:Bölümler en az 1k okuma ve 150 vote olana kadar yb. yazamıyorum. Kapak için TBP'ye teşekkürler. :)

Acıyı doruklarında yaşayan bir adamım yaralarını sarmaya çalışan bir kız. Onun yaralarını sarmaya çalışırken geçmişten gelen birinin ona yeni yaralar açacağını nereden bilebilirdi ki ATLAS VE KUMSAL'IN HİKAYESİ

Hayatını intikama adamış bir genç adam Herşeyden habersiz masum bir genç kız İntikam için yapılan bir plan İkisini bir araya getiren şey ise büyük bir intikam. •°•°• Kendimi büyük bir boşlukta hissediyordum.Bana ne olmuştu.En son okulun karşısındaki pastaneye gidiyordum.Ama önümde duran siyah arabayla bende durmak zorunda kaldım.Adam üzerinde adres yazılı olan beyaz kağıtı bana uzatınca tereddüt etmeden hızlıca aldım ve adrese bakmaya başladım.Ardından ağzıma kapatılan peçeteyi hissettim.Sonrası...sonrası büyük bir boşluktu.Şimdi ise sandalyeye bağlı bir biçimde oturuyordum.Odanın kapısının açılmasıyla tüm dikkatimi gelen kişiye verdim.Bu olamazdı.Beni kaçıran kişi Buğra olamazdı.Öfkeyle bana bakıyordu. Söylediği cümleyle vücudumu bir korku dalgası esir almıştı. "İNTİKAM ZAMANI NİSA" •°•°• Bu hikaye bizim hikayemizdi . Bu siyahla beyazın hikayesi değildi Bu iyiyle kötünün hikayesi de değildi Bu hikaye bir İNTİKAM hikayesiydi. •°•°• 00000badgirl00000

Tüm Hakları Saklıdır "Bırak beni Masal !" yerinde kıpırdandıkça canının daha çok yanacağını bildiği halde kurtulmak için çırpınıyordu. Ellerini kesen iplere aldırmadan kurtulmaya çalıştı. "Olmaz Batu yaptığın ihaneti unutamam ,ödemek zorundasın " "Masal lütfen senin için çalışırım lütfen " "Korkma acısız olacak " "Masal lütf... sözünü tamamlayamadan kafasına aldığı tek kurşunla sandalyeden düşmüştü . Cam kırıklarından oluşturduğum yolda atlattığımız her bir olayda yeniden kanamaya yeniden doğmaya başlıyordum. Bazı duyguları körelmiş ve acı yerini başka duyulara bırakmıştı. İyi hissettiğim doğruydu fakat önümü göremediğim bir yolda yürümek ikilem arasında kalmak demekti. Işık yoktu ve her yeni olayda aydınlanan yolumun arkasında güzel anılar ve güzel hatıralar yerine cesetler ve kurşunlar bırakıyordum.