"Αναθεματισμενη γυναίκα" ψιθύρισε ξέπνοος πέφτοντας στα γόνατα μπροστά της. Μερος πρώτο "-Τι σου αρεσει δηλαδη σε μια κοπελα?" Σταματησε να κινείται και σταθηκε μπροστα της. Σκεφτηκε λιγο την απαντηση του. Υστερα χαμογελασε πονηρα "-Να εχει μυαλο,για να της το γαμαω" Μερος δεύτερο Και τότε το κάρμα είπε: "Θα ερωτευτείς κάποιον, αυτός όμως δε θα σε αγαπήσει πραγματικά, γιατί δεν ήθελες να αγαπήσεις εκείνον που ήταν ερωτευμένος μαζί σου." Μέρος τρίτο "Παρατα επιτέλους ! Δεν ωφελεί πουθενά όλο αυτό!Απλως κανε κατι αλλο " "Δεν ξερω αν εχουμε συστηθει.Ειμαι ο Jason Hunter ,ο βασιλιας της μαφιας,δεν παραταω ποτε την πρωτη μου επιλογη malyshka" Don't copy ola-kai-tipota © 2017-2020 Απαγορεύεται οποιαδήποτε αντιγραφή και αναπαραγωγή χωρίς την γραπτή άδεια του συγγραφέα.

-«Τι κάνεις εσύ εδώ;» -«Ήρθα για να σένα μωρό μου, για να σου βγάλω αυτό το φόρεμα και να σε ανοίξω στα δύο.» Στα χείλη του υπήρχε ένα τρομακτικό χαμόγελο και η φωνή του άγρια. -«Τι κάνεις; Σταμάτα!» Είπα τρομαγμένη όμως δεν σταμάτησε. -«Σταμάτα, δεν θέλω να το κάνω! Σε παρακαλώ άφησε με.» -«Όχι πάλι, σε παρακαλώ όχι πάλι... » -«Σκασε τσούλα!» Γρύλισε και μου έριξε ένα δυνατό χαστούκι κάνοντας με να δακρύσω. -«ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΟΥ ΑΠΟ ΠΑΝΩ ΤΗΣ!» ~Τι γίνεται όταν οι μάσκες πέφτουν βοηθώντας σε να ξυπνήσεις και να συνειδητοποιήσεις ποιόν άνθρωπο έχεις πραγματικά δίπλα σου; Η ζωή μερικές φορές φέρνει τα πάνω κάτω και οι σχέσεις με τους γύρω σου δεν μένουν πάντα οι ίδιες. Ποιος θα νικήσει σε αυτήν τη μάχη; Το καλό; Το κακό; Ή μήπως κανένα απ'τα δύο; ~

Όμως όπως της είχα υποσχεθεί πάντα θα επιστρέφουμε ο ένας στον άλλον. ----------------------------- Μια ιστορία για το πως αξίζει να πολεμάει κανείς για τον έρωτα. --------- DONT COPY MY STORY 🙏🏻

"ΣΚΥΨΕ" φώναξε δυνατά . Έπεσα στο πάτωμα τρομαγμένη και σκούπισα τα αιματα που ετρεχαν απ το μετωπο μου . Φοβόμουν . "Αλεξ" φώναξα οταν κατι έσκασε δίπλα μου με τόση δύναμη που εκανε το σωμα μου να τρανταχτεί ολόκληρο. Αμέσως έπεσα μέσα στην ζεστή του αγκαλιά . "Μην φοβάσαι , ειμαι εδω " ... Rose και Alex. Δύο άνθρωποι τόσο διαφορετικοί που κανείς ποτέ δεν θα πιστεύε ότι θα μπορούσαν να είναι μαζί. Τι θα συμβεί όταν το μυστήριο αγόρι γνωρίσει την ήσυχη κοπέλα που όλοι χλευάζουν ; Θα αλλάξει για εκείνη κάνοντας την ζωή της καλύτερη ή θα την τραβήξει στο δικό του σκοτάδι ; #1Danger#1teenager #1Bullying #1player

"Δεν περιμενα να με αφήσατε ελευθερη τοσο γρηγ-ΑΑΑΑ!"λεω ενω βγαζω την κορδελα και συνειδητοποιώ οτι με εχουν αφησει πανω στο καλαθι της μπασκετας. Στην κανονικη!Που ειναι σχεδον 3πλασια το υψος μου ! Σε λιγο περιμενω να χορέψουν αυτον το χορο που παει ασορτι με το swish swish !! "Αχιλλεα , σου εύχομαι να μην βρεις ποτε τον μόνοκερο."του λεω ενω βαζω τα χερια μου στο γυρω γυρω για να κρατηθω ενω κοιτάω κατω . Μην κοιτας κατω .Πανω στον ουρανό. Ωπ ενα συννεφο που μοιαζει με εναν δρακο.Και ενα αλλο που μοιαζει με εμενα να χτυπαω τον Αχιλλεα . Και αλλο ενα που δειχνει τον Αχιλλεα πεθαμενο.

Η Ζωή, μια νέα κοπέλα, σπουδάζει εδώ και λίγο καιρό σε μια μεγάλη πόλη. Η ζωή της είναι ήρεμη μέχρι τη στιγμή που γνωρίζει τον Μάρκο. Όμορφος, άκρως επικίνδυνος και ο μεγαλύτερος φόβος όλων, κανείς δεν τόλμησε να του αντισταθεί. Κανείς... Εκτός από τη Ζωή. Ανακοίνωση: έχουν γίνει αλλαγές στα κεφάλαια, λόγω γερής δόσης cringe που έλαβε η συγγραφέας όταν τη ξανά διάβασε μετά από 10 χρόνια.

Τι γίνεται όταν η γονείς σου, σου ετοιμάζουν έναν γάμο, πίσω από την πλάτη σου? Τι γίνεται όταν φτάνεις στα σκαλιά της εκκλησιάς και δεν έχεις δει ούτε μια φορά τον μέλλοντα σύζυγο σου? Μα για στάσου ποιος είπε ότι θα φτάσω μέχρι τα σκαλιά της εκκλησίας.

Εκδίκηση. Η μόνη λέξη που του ερχόταν στο μυαλό του όταν την έβλεπε. Δεν ήξερε όμως ότι οι μεγαλύτεροι έρωτες ξεκίνησαν με μίσος...

"Εχω δει βαθμους στο πρωτο τετραμηνο να πεφτουν πιο ευκολα απο εσενα σε αγορι" "YOU SON OF A--" Aka How To Be #sexy Aka htb#s Aka dksbsjsjjsnskamis #Astem Highest; #1 in Teen Fiction

"Πού ήσουν;" η αυστηρή φωνή του ηχεί στα αυτιά μου, καθώς κλείνω κουρασμένη την πόρτα πίσω μου. Γυρίζω προς το μέρος του, μ' ένα αδιάφορο βλέμμα. Ύστερα, αρχίζω να βαδίζω προς την κρεβατοκάμαρά μου, αγνοώντας την ερώτησή του. Η σπαστική φωνή του όμως με σταματά. "Πού ήσουν, γαμώτο;" φωνάζει εξοργισμένος, καθώς με πλησιάζει. "Δεν σε αφορά." λέω κοφτά, ώστε να γίνω κατανοητή. Τείνω να φύγω, όμως το γυμνασμένο χέρι του με τραβάει κοντά του. Τα πρόσωπά μας απέχουν μόλις λίγα εκατοστά. Η βαριά ανάσα του σκάει στο πρόσωπό μου και μόνο απ' αυτό μπορώ να καταλάβω ότι έχει πιει. "Πάλι σε αυτόν τον χλεχλέ ήσουν; Δεν νομίζεις πως η ηλικία σου δεν σου επιτρέπει να πηδιέσαι;" ρωτάει, πιέζοντας τα χείλη του σε μία ευθεία γραμμή. Πλέον τα νεύρα μου χτυπάνε κόκκινο. "Μήπως πρέπει να σου θυμίσω ότι μόλις έκλεισα τα 17, ε; Και επιπλέον ποιός είσαι εσύ που θα μου κάνεις ανάκριση κάθε φορά: πού είμαι, με ποιόν είμαι και με ποιόν πηδιέμαι;" φωνάζω στον ίδιο τόνο, σηκώνοντας ενοχλημένη το φρύδι μου. "Αυτός!" λέει και πριν προλάβω να τον ρωτήσω τι εννοεί, απαντάει στις σκέψεις μου, σφραγίζοντας τα χείλη του με τα δικά μου.