Sana demlenen şiirler var

Sevdiğiniz kadın sizden önce gömüldüyse anlarsınız beni. "Ölüm" kelimesi dudaklarınızdan onun için dökülebiliyor ise tadabilirsiniz bu acıyı. Eksik bir adamdım. Kırılmıştım; özlüyordum. Güne gözlerimi kahrolarak açıyordum. Ama hala aşıktım, sadece ona. Ve hala tutunabildiğim tek bir şey vardı; Onun aksine benim için bu dünyada var olan kısmı.

"Ya sen hayırdır gülüm?" "Kız o ne biçim laf?" Annemle kavga ediyoruz. Neden? Yok kuma olcakmışımda o aileye çocuk getircekmişim. Neden? Çünkü ağanın ilk karısı kısır. Peki neden ben? Onu bende bilmiyorum. ❤❤❤ Final - 9 Eylül 2015

Beren doğduğu günden beri, normal insanlar tarafından garipsenecek kötü olaylar yaşamaktadır. Rüyalarından sıçrayarak uyanması ile başlayan bu korkunç durum bununla sınırlı kalmaz ve kızın başına beklenmedik şeyler de gelmeye başlar. Beren, içine düştüğü bu dipsiz kuyuda kaybolmaktan korkarken o gece gördüğü rüya her şeyi değiştirir. Çünkü yalnız değildir. Onunla aynı kaderi paylaşan başkaları da bulunmaktadır. Beren'in karanlığına tutsak olmaya hazır mısın? Instagram: barisugar Bilim Kurgu #1 © Tüm hakları saklıdır.

AŞK HALİ Ayda Solmaz; aşkın peşinden koşan hayallerle dolu bir genç kızdı. Nişanlısı Erman'ın peşinden yola çıktığı Amerika'da ayağının tozuyla tüm kaleleri yıkılırken hayat tesadüflerle dolu bir ağ örüyordu onun için. Belki babası haklıydı, o hiç doğru kararlar alamıyordu; ama bunu dengeleyecek bir de ilahi adalet vardı. Daveon Ross hiç debilinen kibar adamlardan sayılmazdı. Gene de görüntüsünün göstermediği vicdanı sokak ortasında boynuna atılıp ağlayan bir genç kızı NewYork'un orta yerinde bırakmaya elvermediyse onun ne günahı olabilirdi ki? Hele de bu kız annesinin diyarından gelen safın önde gideniyse? Yaşamda başımıza gelen en kötü olaylar ya kaderin göremediğimiz ağlarını ören o güzel anlar içinse? İşte bunun cevabı Ayda'da saklı...

Tüm acılarımı bir kurşun misali tabancama doldurdum. Daha sonra bana bu tüm bu acıları yaşatanları nişan aldım. En başta hayatı. Bacaklarımı iki yana açarak kendi ayaklarımın üzerinde durdum ilk kez. Daha sonra horozu yavaşça indirip birden tetiği çektim. Bana tüm bu acıları yaşatanlara kendi acılarımla ateş ettim. Çıkan sağır edici ses ve barut kokan acılarımdan bu kez korkmadım. Ben Pamira Yalçın. Duygularını anestezi altına almış küçük bir kız çocuğuyum. Her şeyi gören, her şeyi işiten lâkin hiçbir şeyi hissetmeyen bir kız çocuğu. Daha ilk kez başkaldardırdığında, daha ilk isyanında bir tokatla susturulmuş bir kız çocuğu. Şimdi sen her tarafı gece olan bir kız çocuğunu ışıkları kapatarak korkutamazsın! Şimdi sen yaşamaktan nefret eden bir kız çocuğuna, yaşamanın ne kadar mükemmel olduğunu anlatamazsın! Ve şimdi sen ölümüne intikam yemini etmiş bir kız çocuğuna aşkı anlatarak onu bu kararından vazgeçiremezsin! Acılarını bile sahipsiz bırakmış koşarken ondan hiçbir şey bekleme. Ölüm dışında. (Hikâye 14 Haziran 2015 de yayımlanmaya başlamıştır. )

Lacivert ve gri... Farklı kalemlere ait, birbirlerinin zıttı iki mürekkebin rengi. Bu renkler kader adı verilen defterde çakışıp birbirlerine karışmışlardı, ansızın ve habersizce. Artık ikisi de bir olup farklı iki hayatı değil, aynı hayatın satırlarında dans etmeye; kelimeleri ilmek ilmek işlemeye başlamışlardı. Baskınlıkları akrebin ilerleyişine göre değişen iki rengin hikâyesini okumaya hazır mısınız? Onlar ara renklerdi. Onlar arafın rengiydi. Onlar birdi. Onlar hiçti. Ve hiçliğe karışıp sayfalarda yok olma yolculuğunda birbirlerinin kader ortaklarıydılar. Haydi, sayfaları çevirin ve kelimelerin birbirleriyle valsını izlemeye başlayın. K&K