''Birlikte belanın içine batabileceğimiz kadar battık. Ve şimdi, seni bırakmayacağım... Benimle misin?'' --- Zeynep, kendini yeni okuluna başladığı ilk gün bir felaketin ortasında buldu. Okulu, salgın bir hastalık nedeniyle karantina altına alındı. Karantinanın akşamında ise kendini okulun karanlık koridorlarında bir kız öğrencinin cesedinin başında buldu. Üstelik yalnız değil, onlar da yanında... Mahşerin üç atlısı. Bu, sadece bedenleri değil ruhları da karantinaya alınan dört kişinin hikayesi. Bu onların özgürlüklerine ulaşmak için yaşadıkları esaretin hikayesi. Bu, birbirlerinin her şeyi haline gelen, birbirlerine gökyüzündeki son yıldız yanıp kül oluncaya kadar birlikte olacaklarına söz veren dört arkadaşın hikayesi. Bu mahşerin dört atlısının hikayesi. Şimdi, bizimle misiniz? "Bizim bedenlerimizi karantinaya almadılar. Ruhlarımızı karantinaya aldılar. Bizim ruhlarımız tanıştığımızdan beri karantina altında. Ne çıkabiliyoruz bu karantinadan, ne de birbirimizden ayrılabiliyoruz. Ruhlarımızı birlikte bir karantina altına aldılar, ve bizim bundan sonraki tek savaşımız bu karantinadan kurtulmak. Kurtulduğumuzda bile birlikte olacağız, ama özgür olacağız. Savaş bitti, ve biz sağ kaldık. Savaş bitti, ve biz hala ayaktayız."

Sevgi acıtır, öp yaralarımdan belki sana da bulaşır.

Öncelikle şu konuda bir anlaşalım. Normal değilim, o da öyle.

"Bana bak"dedim karşımda benim olduğum yön dışında her yere bakan Asya'ya "Nah bakarım" demesiyle gür bir kahkaha attım. Bu kız cidden salaktı. "Bu yüze bakmak için kaç kız ölüyor haberin var mı?" " Nasıl yani? Ölürlerse senin yüzünü nereden görecekler" demesiyle tekrar gür bir kahkaha attım. " Koca bir salaksın" " Sensin salak. 'Beni görmek için kaç kız ölüyor biliyor musun?' diyen kişi salak değil de ne oluyor?" " Daha fazla konuşup beni haklı çıkarma bence. Güzelliğin kadar aklın olsa dünya birincisiydin yavrum" " Ben senin yavrun değilim. Şimdi izin verirsen derse gideceğim geç kalıyorum." " Bende geç kalıyorum." " O zaman ben önden gideyim sen arkadan gel." diyerek koşturan Asya'nın arkasından tekrar bir kahkaha attım ve arkasından yürümeye başladım.

Onun gri kaldırımda oturup sigara içmesini bekleyen küçük kızdım ben. Bakışları bana döndüğünde 'Acaba ne için kızacak?' diye kendini korkutan Ufaklıktım ben. Gülümsediğinde ona hayran olan, onun güzelliğinden canı yanan biriydim ben. Bana sarıldığında bulutların üzerinde uçan onun Küçüğüydüm ben. Ben Su Yıldırım, Uygar Aral'ın kutsanmış olduğunu düşünen küçük kız. ★★★ 'Sigaran mı ben mi?'diye sordum, Güldü. sonra bir duman daha soludu olabildiğince.'Sigarama sebep olan sen.'dedi. ★MERVE GEZİCİ★

Hiçbir günah kefaretini unutmaz. Hiçbir kirli sır gecenin nezaretinde tutuklanamaz. Geleceği ellerinden tek gecede koparılan bir adam, öleceğini bilse dahi sessizliğin kanatlarına sığınmaz. İki karanlık gecenin iki büyük suça gebe kaldığı ve iki yabancı ruhun birbirine körkütük düğümlendiği acı bir hikâyenin içindeyim. O iki yabancı ruhtan biri benim. Ve ben bir zamanlar, yolunda giden bir hayata sahiptim. Bir gün o çıkageldi ve içinde sadece doğruların olduğu dünyamı yanlışlarıyla altüst etti. Gözlerime bir kez bakması bile beni düşürmeye, düştüğüm yerde darmadağın etmeye yetti. Beni tehditlerle örülü bir kafese hapsetti, o kafesin kilidini ve anahtarını elime verdi. Gitmek de, kalmak da senin seçimin dedi. Ama ne kalabildim ne gidebildim. Yalnızca bekledim. Benim de onu düşüreceğim bir gün elbet gelecekti ve ben intikam almayı severdim. O gün geldi. Bir leyl vaktinde, ay gecenin koynunda dalgalanırken, hakikati sırtından vurdu kirli parmakları. Artık bu saçma hikâyemizde bizden başkaları da vardı. Zaman aktı... Kendiliğinden kırıldı hapsolduğum kafesin kapakları. Dışarıya adım attığım an hislerim pervasızca tökezledi. Zira sevdayı puslu gecelerde yüreğime kazıyan adamın ruhu artık içime işlemişti. "Haklıymışsın," dedi beni öldürmek ister gibi. "Senin hikâyenin esas adamı ben değilmişim."

-Yarım kalmış bir hikâyedir. Bunu bilip ona göre başlamanızı tavsiye ederim. "Belime dolanmış kolları hareket ettirmemeye çalışarak tek hareketle döndüm usulca. Kalbimin kanatları gösterişli bir şekilde çırpındı. Güzel yüzü tam karşımdaydı işte şimdi. Altı yıldır hiç bıkmadan izlediğim, bedensel olarak asla yaklaşmaya cesaret edemediğim.. En acısı da gözlerinin rengini bile bilemediğim adam şimdi yanımda alıyordu en derin nefeslerini. Gece mavileri yanımda kapanmıştı sakince. Oysa ki şimdi gözlerinin içinde dönen her tonu, ara sıra arasına serpiştirdiği siyahları en iyi ben biliyordum. Onun kirpiklerini bile tek tek sayacaktım ben hayatımdaki en büyük uğraş buymuş gibi."

Sessizdi oğlan ... O gün farklı bir sessizdi. Biliyordu. Sessizliğin başlangıcı sensizlikti aslında... Sakindi gülüşü , ve bir o kadar güzel. Sadece kadın hissediyordu . Ruhunun yorgun olduğunu... O açık konuşmazdı. O söylemesi gereken bütün kelimeleri piano tuşlarına akıtarak anlatırdı. Yardım çığlıklarını anlasınlar isterdi. İsterdim.... Beklerdim... İnsan onun sanatına hayran kalırdı. Anlamazdı kimse. Belki de kimsenin umrunda değildi. Sıradan bir gece... Karanlığın köründe.... ASTI BENI... Kendinden geriye bıraktığı tek şey noktalarla dolu bu kağıt. Belki bir veda belki de intihar belki mektup.... Gözlerine baktı. Farklıydı bu gece herşey farkıydı. Dudaklarını kıpırdatarak "sevme beni ! Benim gözlerim senin gözlerine gölge düşürecek kadar koyu!"dedi adam. Kadın yutkunamadı. Gözleri dolmuştu. Hissetmişti o sakin gülüşten . Zorda olsa konuştu "sevmeme izin vermedin zaten ."demekle yetindi . Fazlasını söyleyemedi kadın. Binlerce kırıklar canını acıtmaya başlamıştı....