KİTABIMIZ RAFLARDA, TÜM KİTAPÇILARDAN ULAŞABİLİRSİNİZ. Babasından başka hiç kimsesi olmayan bir genç kız... 28 Yaşında hapishanede mahkûm bir adam... Ya bir gün olur da genç kızın babası da o cehenneme düşerse? Bir gün olur da bu yabancıya kızını emanet etmek zorunda kalırsa? *** "Sen kimsin ya? Adını bile bilmiyorum!" Dedi genç kız sinirle yanındaki adamı süzürken. Adam cevap vermemişti. Bu genç kızı daha çok sinirlendirmişti. "Hey, adını sordum?" Adam genç kızın yüzüne bile bakmadan arabayı sürmeye devam etti. "Kurt." Diye mırıldandı, sesi oldukça soğuktu. Genç kız ürktü, bu nasıl isimdi böyle? Tanımadığı bir yabancıyla nasıl yaşayacaktı? Üstelik bu adamın bir mahkûm olması genç kızın daha çok ürkmesini sağlıyordu. Yavaşça başını cama çevirdi, korkuyordu. Babası yanında yoktu ve çok korkuyordu. Ona ihtiyacı vardı, ondan başka hiç kimsesi yoktu... BİR KARADENİZ HİKÂYESİ... *** Karadeniz Serisi'nin ilk kitabıdır... © TÜM HAKLARI ŞAHSIMA AİTTİR. HERHÂNGİ BİR KOPYALANMA DURUMUNDA YASAL İŞLEM BAŞLATILACAKTIR.

" A-Ali abi, bırak! Hala ne diyorsun?". " O piçi etrafında görürsem nefesini keserim o veledin." Sinirle belimi saran kollarını sıktım. " Ne hakla diyorum bende sana he?! Ne hakla?! Hayatımdaki insan o olacak belki. Belki sevgilim olacak!" " Sevgilin! Öyle mi?" " Öyle, belkide ilerde kocam olacak!" Elalarının ateşle yandığına yakından şahit oldum.Sinirle daha da üzerine çekti beni. Dehşetle açıldı gözlerim. " Kocan olacak ? O ibne? O cibilliyetini s*ktiğim! Senin kocan olacak?" Onun sinirini anlamıyordum. Hele şuanki pozisyonumuzu asla. Allahım ne yapıyorduk biz? " Olamaz. İzin vermem.." ~3.Bölümden Kesit~ Başlangıç tarihi: 19.06.18 Kapak: @ruhsuzkalemler

İnsanın kaderi gerçekten de elinde miydi? İnsan kendi kaderini kendi mi seçerdi? Peki bizim için neden öyle olmamıştı? Kaderimiz başkalarının elinde oyuncak olurken biz kendi kaderimiz bizim elimizde diyebilir miydik? Diyemezdik, diyemedik de zaten! Çünkü bizim kaderimiz hiçbir zaman bizim elimizde olmamıştı. O, hep başkalarının elinde tuttuğu ipti ve ipin diğer ucundan biz başkasının elinde birer kukla gibi oynatılmıştık. Bunca yıldır kaderimiz başkasının elinde şekillenmiş, kaderimizin yollarını hep o başkası seçmişti. Gerçekleri bilmeden, birbirimizi görmeden ayrı hayatlarda gösterimizi sergilemiştik. Aşk ise bizi koparmayan tek bağdı. Gerçek bildiğiniz şeyler bazen sadece sizin gerçeğinizdir. Asıl olan çok başkadır ve gerçeğin takendisidir! Bunu öğrenmek için de yaşayıp görmek gerekir. Ve bu hikayede yaşanması gereken her şey yaşanacak, bizim için kader baştan yazılacaktı... Bu, asi bir kadın ve orman gözlü bir adamın hikayesidir... ******************************************* İlk kitabım Sessiz Gelin' in ikinci serisi olan Avşin & Cihan 'ın hikayesidir. Kitap tamamen ilk seriden bağımsızdır. Başlangıç tarihi: 21. 08. 2018 Bitiş tarihi: 30.10. 2020

"Sizden daha iyi dünür mü bulacağım, tabii ki verdim gitti."dedi sanki mal satar gibi. Erva gözlerini zorlayan yaşları tutmakta zorlanıyordu. Babası ona sormamıştı bile. Kim bilir evleneceği adam nasıl birisiydi. Ondan büyük müydü? Kaç yaşındaydı? O bu evliliği istiyormuydu? ........................ "Benimle evlendiğine seni pişman edeceğim karıcığım." Öyle bir 'karıcığım' deyişi vardı ki Erva bir an irkildi. Tüm bedeni korkuyla titredi. Sanki o istemişti evlenmeyi babasının zoruyla olmuştu her şey. Ona kimse sormamıştı ki. Gözlerinden firar eden yaşları sildi hemen. Ömer elini Erva'nın bacağına koyarak canını acıtacak derecede sıktı. "O timsah gözyaşların bana sökmez. Kes şimdi zırlamayı insanlara mutlu rolü yapmak zorundayız." ................................... "Sen asla benim karım olmayacaksın. Benim karım olamayacak kadar aşağılık birisin. Şimdi defol gözümün önünden." diyerek yere doğru fırlattı. Yere hızla yapışan Erva'nın elleri ve dizleri acımıştı. ........................ arkadaşlar tatlış zamanınızı ayırıp hikayeme bir bakın derim. *27.02.2016 tarihinde yayınlanmaya başlamıştır.* wattpad de 'sen üzülme diye' adlı ilk hikayedir.

"Biliyor musun Yusuf... Seni hep gizlice sevdim. Kimse anlamasın diye sana bakamadım. Konuşmaktan korktum... Bana yanlışlıkla değen gözlerin sana hasret kalbimi heyecanla attırdı. Sen burdan giderken bile vazgeçmedim sevmekten... Sen sevmesen bile ben hep seni sevdim..." Yusuf'un parmakları yaşlarını silene kadar anlamamıştı ağladığını. Başını sağa doğru yatırıp sevdiği adama sesizce bakmıştı. Yıllarca gizliden gizliye baktığı adama uzun uzun bakıp içinde bitmek bilmeyen özleme ilaç olsun istiyordu. Kapak Tasarımı: ebrar_ky Kitabımın çalınması veya kopyalanması durumunda hukuki süreç başlatılacaktır.

O senin çoçuğun dedi kadın... Adam öfke ile benim tek evladım var o da öldü kadın Bu günü unutma ağa ellerinde kendi çoçuğun kanı var sakın unutma diye bağırdı kadın ve yumdu gözlerini. Acımasız bir adam kendi çoçuğunu bile yok sayan kalbine zincir vurmuş gadar bir adam masum güzel bir kız babasın özlemle bekleyen küçük çoçuk... Bir gün sever diye beklen bir adam Sevgiye muhtaç bir kadın küçük bir çoçuk ++++++++++++++++++++++++++++++++++ Kapak tasarımında bana yardımcı olan ve hikayemin kapağını hazırlayan @prazrakk teşekkür ederim ################################### Hikayemin tüm hakları şahsıma aittir noter tarafından adıma onaylıdır çalma yada kopyalam girişim sonunda yasal işlem uygulanacak...,

"Birbirimize en yakın olduğumuz an, Gün doğumu." Baran ARSLANOĞLU: Bir şehre sahiplik yapan gözü kara,delikanlı bir adam. Mardin'in en büyük aşiretinin başı, Baran Ağa'sı. Roza KARACAN: İstanbul'da doğup büyümüş azimli,çalışkan bir kadın. İstanbul'un en büyük hastahanesinin güzide kalp cerrahı,doktor Roza'sı. 🍁 Planladıkları bir hayat onları bir araya getiremezdi. Getirse bile onlar istemezdi. Baran evleniyordu. Sevdiği kadın ile mutlu bir yuva kurmaya hazırlanıyordu. Roza doktorluk hayatında yeni bir o kadarda iddialıydı ve büyük kariyer hedefleri vardı. Bir de kendisini canından çok seven sevgilisi. Fakat hayat biz planlar yaparken başımıza gelenlerden ibaretti. Kendi irademiz ile kurduğumuz hiçbir plan kaderimizin önüne geçemezdi. Ve Kader; Onları bir araya getirmeye kararlıydı. Hem de çok kötü şartlar altında. Roza,Baran ile tanışacaktı, ona sevdiği kadının ölüm haberini vermek için. Baran,Roza'nın peşini bırakmayacaktı. Sevdiği kadının ölümüne sebep olduğu için. Fakat yine habersizlerdi. Onlar ölümün pençesinde dolaşırken, kader son kozunu oynayacaktı. Ve yapılan hiçbir plana dahil olmayan,ortaya ateş gibi düşen bir evliliğe kurban gideceklerdi. •Yayımlanma tarihi : 31/08/2018

O, tüm Mardin'in diline destan olan bir güzelliğe sahipti. Ta ki o güne kadar... Kaza sonucu güzelliği zedelenmişti tüm Mardin'in gözünde... Genç kızı isteyen tüm talipler vazgeçmişti ve genç kızın arkasından fısır fısır konuşmaya başlamışlardı. Aslında kimse tam olarak kızın vücudunda ki yaraları bilmiyordu, kimseye göstermiyordu genç kız, utanıyordu. Ama görmeyenler öyle dedikodular çıkartmışlardı ki... İster istemez genç kız da hayattan soğumuştu. Kim böyle bir kızı isterdi ki? Kimse. Belki de yanılıyordu genç kız. Çünkü, onunla evlenmeyi kabul eden kişi tüm Mardin'in genç kızlarının evlenmek istediği kişiydi. Yusuf Dayıoğlu. Mardin'in ağalarındandı. Babası ve karısı seneler önce vefat etmişlerdi, ama buna rağmen tekrar evlemek gibi bir girişimde bulunmamıştı, şimdi neden birden bire evlenmek istiyordu ki? Belki de daha küçücük olan oğluna anne arıyordu? Kendine güzel gözükmeye çabalayan bir kadın değil de, oğluna iyi bir anne olacak bir kadın arıyordu?

Hiç ummazdım canımı kurtarayım derken buzla kaplı iki kalbin ortasına yangın gibi düşeceğimi, sevmeyi bilmeyen iki insana sevmeyi öğreteceğimi. Hep duydum isimlerini fakat hiç göremedim mübarek yüzlerini, şimdiyse ikisinin de canından çok sevdiği biri olmuştum! Gelinlikle girdiğim bu kapıdan defalarca gönderildim ama her seferinde bir öncekinden daha güçlü döndüm, iki elimden tutan o kusursuz adamlar benim düşmeme de gitmeme de izin vermiyorlardı, sırtımı dayadığım bu iki dağ o kadar büyük ve güçlüydü ki gölgelerinde yetişen bir menekşe gibi hissediyordum kendimi. Birisinin karadeliği andıran gözleri vardı, yağız ve hoyrat bir atın yeleleri gibi uçuşan o siyah saçları halat gibi dolanmıştı boynuma nefesimi kesmeye yeminliydi sanki! Diğerinin parıldayan gözleri buralara ait olmadığını ispatlayan kumral saçları vardı, bembeyaz teni baktıkça bana hep merak ettiğim o kar tanelerini hatırlatıyordu, baktıkça üşüyordum. Bu iki adamın bir tek kusuru var ki o da kardeş olmalarıydı! İki kardeşinde kalbinde bir tomurcuk gibi gittikçe filizlenen bu sevdanın adı bendim, Elfida! Sıraç ve Miral birbirlerinden habersiz bir savaşa girmişlerdi, ortada kazananı bekleyen ödül ise benim, şimdi sorsanız bana sen kimin kazanmasını istersin diye Miral'ı derim zira benim kocam oydu ve ben hayatını bana adayan birine ihanet etmem! Devamı hikayede...

Bir dolunay gecesinde Selen'in hayatı tamamen değişir. Yaşanan bir trafik kazası, yirmi yaşındayken onu kucağında on aylık kız kardeşiyle yetim bırakır. Bir zaman sonra kız kardeşinin onu annesi sanmaya başlamasıyla birlikte Selen, onun annesi oyununu oynamaya başlar. Bekar bir anne olduğu için zaman zaman toplum tarafından baskıya ve iftiralara maruz kalsa da, onun düşündüğü tek şey; kardeşinin mutluluğudur. Onun için böylesinin daha iyi olduğunu düşünmektedir. Aradan sekiz yıl geçtikten sonra ani bir tayin sebebiyle Selen, kız kardeşi ve en yakın arkadaşıyla birlikte Trabzon'a taşınır. Bunca zaman yalnızca kardeşine anne olarak yaşamayı seçen Selen, Trabzon'un köklü ailelerinden birinin oğlu Enes ile karşılaşınca duygularına söz geçiremez hale gelir. Bu sırada da geçmişte yaşadıklarıyla yüzleşmek zorunda kalacaktır.