Jestem pewien, że doskonale znasz moją historię. Jack Dawson, szczur uliczny, pasażer trzeciej klasy, artysta z Wisconsin, przemierzający świat z dziesięcioma dolarami w kieszeni, dzieciak z wiekszą ilością perspektyw, niż monet i przede wszystkim - ofiara pewnej bardzo przereklamowanej katastrofy. A co, jeśli powiem Ci, że Jack Dawson nigdy nie odszedł? Że tamtej feralnej nocy wcale nie poszedł na dno z niezatapialnym statkiem-legendą?

Jak wkurzyć szkolnego przystojniaka? Haley Moore nałogowo czyta książki, ciągle poprawia spadające z nosa duże okulary, a nauka jest dla niej priorytetem. Nie interesują ją wieczne imprezy drużyny koszykówki ani szkolne awantury. Mimo osamotnienia cieszy ją fakt, że nikt nie zwraca na nią uwagi. Niewiele osób zna jej imię, a co dopiero rozmawiała z nią o czymś innym, niż pomoc na sprawdzianie. Jest anonimowa. Cameron Sanders to chłopak, na którego widok mdleje cała żeńska część szkoły. Idąc korytarzem, wzbudza respekt pierwszoklasistów, podziw u kumpli, a przechodząc obok cheerleaderek puszcza perskie oko, które każdą zwala z nóg. Nie patrząc na to, ile wylały przez niego łez, zawsze wracają, niczym bumerang. Nikt nic nie wie o jego prywatnym życiu, ponieważ o im nie opowiada. Potrafi być anonimowy. A to historia o tym, do czego może prowadzić zderzenie się tych dwóch, tak bardzo odmiennych światów? Premiera: 11.10.2023 najwyższe notowania: #1 Dla nastolatków #2 Romans opowiadanie brało udział w "Skrzydlatych słowach": naklejka za głosowanie czytelników

❞ Uᴘᴀᴅᴀᴍʏ ɴᴀ ᴅɴᴏ Tᴜᴛᴀᴊ ᴊᴇsᴛ ᴍɪᴇᴊsᴄᴇ, ᴅᴏ ᴋᴛᴏ́ʀᴇɢᴏ ᴢᴍɪᴇʀᴢᴀᴍʏ ❝ Kᴜʀᴛ Cᴏʙᴀɪɴ Nᴀᴊᴡʏżsᴢᴇ ᴍɪᴇᴊsᴄᴇ ᴡ ʀᴀɴᴋɪɴɢᴜ 19 miejsce w general fiction [ 11.08.17] Iɴɴᴇ - one shot wyróżniony w kategorii potęga wyobraźni [ skrzydlate słowa] - najwięcej głosów w kategorii one shot general fiction i chicklit [ skrzydlate słowa] - praca bierze udział w konkursie literackim splątane nici Tᴏ ᴏᴘᴏᴡɪᴀᴅᴀɴɪᴇ ɴɪᴇ ᴊᴇsᴛ ғᴀɴғɪᴄᴛɪᴏɴ Nɪʀᴠᴀɴʏ﹗

One shot w trzech aktach. Umarłem w Wigilię. Czemu Czyści palą cygara? Tylko jedne drzwi należą do mnie. Jest jeden dzień w roku, kiedy mogę zobaczyć Marię. I Tosię. Mam trzy lata. Cover graphic author: len-yan on DeviantArt

Niemal cztery lata na walizkach. Dwanaście przeprowadzek. Dwanaście nowych domów i osiem do złudzenia podobnych szkół. Sześć krajów i setki poznanych osób. Ciągłe życie w drodze sprawia, że chcąc nie chcąc zaczynasz nazywać swoją rodzinę stadem, a samego siebie samotnym wilkiem. Wiesz, że nie warto rozpakowywać swoich rzeczy, bo za chwilę rodzice i tak ogłoszą wyprowadzkę. Nie przywiązujesz się do nikogo ani niczego, ponieważ to wszystko jest dla ciebie jak śnieg, który prędzej czy później roztopi się i zniknie. Każde miasto to nowa i jednocześnie ta sama historia. Te same ulice przepełnione samochodami, kawiarnie wieczorem oblegane przez grupy przyjaciół i zakochane w sobie pary. Centra handlowe, dworce, lotniska, parkingi, szkoły, biblioteki, do znudzenia przypominające te, które już poznałam. Nazywam się Debra Moquin i właśnie przeprowadzam się po raz trzynasty. Po raz kolejny wniosę walizki do swojego tymczasowego pokoju i pójdę do nowej szkoły, którą pożegnam zanim zdążę się obejrzeć. Trzynasty raz poznam kolejne, nudne miasto tylko po to, żeby za kilkadziesiąt dni pożegnać się z nim na zawsze.

Nora Winslow, w wyniku traumatycznych doświadczeń z dzieciństwa i diagnozy, która zakłada, że zostało jej pół roku życia, w ogóle nie wychodzi z domu. Dziewczyna ma praktycznie zerowe doświadczenie w relacjach z innymi ludźmi, co w gruncie rzeczy bardziej niż samej Norze przeszkadza jej mamie, która siłą posyła córkę do szkoły, by ta przed odejściem poznała smak przyjaźni i miłości. Ale pójście do liceum i żenujące spotkania szkolnej grupy wsparcia to tylko wierzchołek góry lodowej. Nora nawet nie spodziewa się, że na drodze do spokojnego ukończenia szkoły mogą pojawić się kłopoty. Kłopoty te mają czarne włosy, ciemne oczy, tatuaże na rękach i powszechnie znane są jako Parker Presley, przez wielu uznawany za alegorię chaosu i nieporządku. Wkrótce Nora przekona się, że każda plotka zawiera ziarnko prawdy, a Parker faktycznie jest jedną z osób, których dla własnego bezpieczeństwa lepiej unikać. Ale co zrobić w sytuacji, gdy unikany człowiek na siłę wchodzi ci z butami w życie, a ty nie masz serca, by go z niego wyprosić? Okładka wykonana przez @Tail90 Praca została nagrodzona w konkursie literackim "Splątane nici".

Do obozu jednostki specjalnej w Afganistanie, przyjeżdża pięć, młodych pielęgniarek, które mają służyć najlepszym żołnierzom. Jedna z nich, Hovery Laing musi dzielić namiot z nieobliczalnym i zabójczo przystojnym Darrenem Fletcherem - wiceadmirałem drugiej grupy swojej jednostki, któremu w ogóle to nie odpowiada. Para ciągle skacze sobie do gardeł a kłótnie towarzyszą im każdego dnia. Po jakimś czasie na obóz napadają Pakistańczycy z zamiarem wybicia wrogów. Darren jest zmuszony uciekać razem z Hovery przez afganistańskie ziemie - jedno z najbardziej niebezpiecznych miejsc na ziemi. Po drodze spotyka ich wiele zagrożeń przy których będą musieli połączyć siły. Tylko czy ta dwójka będzie umiała się ze sobą zgodzić? Czy wspólna walka o przetrwanie połączy ze sobą te dwa różne charaktery? by: Dimitri

Są jak dwie bajki o smutnym początku. Niby inni, a tak bardzo podobni. Pragnący akceptacji i zrozumienia. Szukający nadziei na lepsze jutro oraz bliskości. Mający przed sobą wiele wyzwań każdego dnia. Obydwoje głęboko skrywający swoje uczucia i emocje przez lata. Historia o nastolatkach z niewielkiego miasta w Pensylwanii. Pełna rodzinnej atmosfery i przyjacielskich wygłupów. Z dozą humoru, ale i też trudnych momentów. Czy przeszłość zawładnie teraźniejszością? Czy będą zdolni do wyznania sobie bolesnej prawdy? Czy ukażą swoje prawdziwe oblicze przed światem? "Możesz ukrywać całe życie, ale i tak znajdzie się osoba, która je rozszyfruje". (W książce starałam zachować się typowe amerykańskie zasady tj. jednostki, jedzenie, system szkolnictwa itp.) Książka dostała wyróżnienie w kategorii dla nastolatków w konkursie "Skrzydlate Słowa". Opowiadanie zostało wyróżnione w konkursie "Ailes Award 2017" w katergoriach: Mistrz Drugiego Planu oraz Dla Nastolatków. Wygrała plebiscyt (sierpień 2018r.) czytelników na Instagramie @wattpad.polska. Praca bierze udział w Turnieju Osobliwym 2020 organizowanym przez @BractwoOS Grafika do okładki pochodzi z platformy Pinterest i nie jest moją własnością intelektualną.

Część druga opowiadania; „ZŁAMALIŚMY ZASADY". Nie miałam pojęcia czy sobie bez Ciebie poradzę. Nie miałam pojęcia czy nie umrę z tęsknoty po Twoim odejściu. Nie miałam pojęcia gdzie jesteś i co robisz. Nie miałam pojęcia czy jesteś szczęśliwy. Nie miałam pojęcia czy jeszcze o mnie pamiętasz. Nie miałam pojęcia czy jeszcze mnie kochasz i czy w ogóle żyjesz. Nie byłam pewna prawie niczego. Ale wiedziałam jedno: kochałam Cię na tyle mocno, że pozwoliłam Ci odejść. [Fikcja literacka: placówki, miejsca oraz ich położenia geograficzne nie pokrywające się z informacjami rzeczywistymi]

"Czułam, że coś jest na rzeczy. Isaac miał jakąś tajemnicę, był taki... niezrozumiały, a ja miałam wrażenie, że coś przede mną ukrywają. - On po prostu jest... trudno mi to wytłumaczyć Nao, po prostu znam go. Chociaż raz posłuchaj mnie i proszę cię nie zbliżaj się do niego. Najlepiej... unikaj i uważaj. On jest jednym z tych chłopaków, przed którymi próbuję cię obronić... " !Opowiadanie (aktualnie rozdziały 30-40) jest w trakcie korekty pod względem ortograficznym oraz interpunkcyjnym. Fabuła nie ulega zmianie!