Bu hayatta ilk babasını kaybetmişti. Ardından annesini. En sonda ise bu hayatta tutunduğu son kişi yüzünden bedenine,ruhuna dair ne kaldıysa kaybetmişti.Şimdi ondan geriye döküntüler kalmıştı sadece. Oysa onu minik de olsa bir ışık sanmıştı. Onun sayesinde hayata tutunabileceğini düşünmüştü. Ona sırtını dönmeyen sadece o kalmıştı. Ona annesi bile arkasını dönmüştü. Ama o bırakmamıştı. Tek amacı öldürücü darbeyi yapmakmış oysaki. Beni hergün hergün öldürecek kazığı atmakmış. Başardı. Şuan da yaşayan bir ölüyüm.

Hissettiğim kadarıyla günün en umutsuz saatleriydi.Ne bir mesaj ne de bir ileti alabilmiştim.Oysa ki ne çok isterdim bu günü onunla paylaşabilmeyi. Her insanın yaptığını yaptım tabi ki ben aradım.Aradığımda duyduğum ses bir erkek sesiydi.Sesim çığlık olup içerimde kayboldu ve kapattım telefonu.Dört duvar odamda yapayalnızdım.Belli ki bekleyememişti beni bir aşkı unutturabilecek en güzel an buydu belkide.Sevdiğini başkasının bilmek en güzel, en acı, en kolay unutabilme haliydi. Ve sessizce mırıldandım kendime " SİKTİR ET " Gecenin en karanlık saatlerinde kalemin en acı izi aşk.