2010 Onu metroda gördüm. Aptal bir şapka takıyor. 2011 Bugün de evlerinin önündeki küçük çocuğa, onun resminin olduğu tabloyu verdim. Gidip evlerinin önüne koydu. Sanırım yarın, tablonun yerine koyduğu post-it'i alabileceğim. 2012 Bir süredir ortada yok. Duyduğuma göre, bir ajansta stajyer olmuş. Hala resimlerini çiziyorum. Bazen post-it'leri bakıyor. 2013 Ünlü olduğundan beri yabancı çocuğun kişiliği hakkında daha çok fikrim oldu. Hala, her hafta çizimlerimi kapının önüne bırakıyorum. 2014 4 yıl boyunca, görünmez taraf bendim ama onu görebilecek kadar şanslıydım. Seoul'e taşındığımızda, artık benimde görünen taraf olacağımdan haberim yoktu. Küçük oyunumuz yavaşca bitiyordu, bu iyi bir şey miydi? Emin değildim. to ;; @wendyinhijab

Ölümün sıcak nefesi ensesini okşarken günahın harlanan ezgisi balçıkla sıvanmıştı. Babasının gölgesi ve esareti altında yaşama tutunan, sol yanındaki acılarıyla perçinlenip, kozasındaki duvarları tırnaklarıyla kazıyan bir kız. Avuçlarında kırık kanatları, ruhuna satır satır işlenen bir aşk. Tüm hayatının çetrefilli yollarında düşe kalka yaşarken, lisenin ona getireceklerinden habersizdi. Nefretin soylu nefsi yaşamın içinden kopup gelen vaveylaydı. Ruhunun dibini günahlarıya boyamış, cehennem azabıyla yanmıştı. Kaçınılmaz sonun şafağında öfkesini ve nefretini harlarken planlarında olmayan tek şey ruhu yaralı bir kızın pençelerindeki tutkuyla bezenmiş ihtirastı. "Ruhumu ruhuna diktim. Bir daha ne sen çözebildin o ilmikleri ne de ben."