Olivia'nın içinde bulunduğu hayat eksiksiz bir festival alanı gibi. Korkunç olmayan korku trenleri, durmak bilmeyen dönme dolaplar, ucuz dondurmalar, renkli balonlar hatta bazen kırmızı burunlu palyaçolar... Hayatı bir anda rayından çıkan bir hız treni misali kendi kontrolünden çıktığında onu tekrar rayına oturtması zor olacak. Belki de bazen o trenin raydan çıkması gerekiyordur. Kim bilir? Yayınlanma tarihi: 10 Ocak 2017

" Bahse girelim.Yılbaşı Gecesi ,beni iştahla öpmek isteyeceksin.Üstelik kendi arzunla." Asi rengindeki kömür gözlerini dikiyor Azra,karşısında kendinden emin bir şekilde duran,Dağhan' ın mavi gözlerine.Ne hakla bu kadar gerçekçi olabilir, bu adam.Ne hakla bu cümleleri sarfeder kendisine. Şaşkın halini gizleyen Azra,kiraz dudaklarıyla cevap veriyor Dağhan'a, kolay lokma olmadığını ispatlamak ister gibi. "Kendin bile olmayacağını varsaydığın bir yargı üzerine ' bahse geçme ' derim.Bu doğruluğundan çok ne kadar aptal olduğunu gösterir. Aradaki mesafeyi daraltarak biraz daha yaklaşıyor Dağhan, Azra'ya. Gözlerini dikiyor kızın karanlık gözlerine.Bedenleri birbirine sürtecek neredeyse,bu kadar yakın olmalarından hiç hoşnut değil,Azra.Erkeğin bıraktığı sıcaklık, tüm bedenini sarıyor sanki.Nefesini yalayan bu erkeksi kokudan ise etkilenmemek elde değil. Dudakları alaylı bir şekilde kıvrılarak, Azra' nın kulağına fısıldıyor Dağhan . " O zaman bahse geç benimle.Kaybeden öpücüğü verir."

Bir kadın. Bir adam. Hepsi bu kadar. "Kar taneleri ne güzel anlatıyor. Birbirine zarar vermeden de yol almanın mümkün olduğunu."

Ne ben ayırmıştım gözlerimi ondan. Ne de o. Şu an için aklımdan geçen tek düşünce gözlerine baktığım bu insanın bana ne yaptığıydı. Kendimi bilmesem ona aşık olmaya başladığımı düşünürdüm. Gerçi kendimi biliyordum ama bilmediğim şey aşktı. Olsam da anlamazdım sanırım. Sahi aşık olunca böyle mi hissederdi insan? Böyle işte, soğukta yanıyormuş sıcakta donuyormuş gibi. Eğer gerçekten buysa aşk, ben bu hissi sevmemiştim. Aşk övdükleri kadar güzel bir şeyse benim özgür hissetmem gerekmez miydi? Çünkü ben şu anda tamamen tutsak hissediyordum kendimi. Hayır kesinlikle bu histen nefret etmiştim. |TAMAMLANDI|

Size miras olarak özel bir uçak kalsaydı ne yapardınız? Siz bu soruyu düşünürken ben ne yaptığımı söyleyeyim. Yarım kalmış bir hikayeyi tamamlamak için uzuuuun bir yolculuğa çıktım. Ben yeryüzünden bağımsız gökyüzüne aşık Ada, uçağımın adı Halley. Aslında Halley'in sadece yarısına sahibim. Diğer yarısı ise... her neyse neler olduğunu merak ediyorsan okumaya başla. Hayatımda şu an çok garip şeyler oluyor.

♡AŞKSIZ KAL... ♡ "Nasıl saklarsın ha!Bunu bana nasıl söylemezsin." "Söylemek zorunda değildim Emir." "O benim de çocuğum Elif." "Hayır. Ben onu bu zamana kadar tek başıma büyüttüm. Artık kimseye ihtiyacımız yok." "Aras benim oğlum ve sen onu benden uzak tutamazsın." "Küçük bir ayrıntıyı atlıyorsun Emir sen evlisin. Ve ben kısa bir süre sonra Amerikaya geri dönüyorum." Daha fazla dayanamadı Elif üç senedir içinde tuttuğu kini döküverdi. Karşısına geçipte böyle konuşamazdı. Üç sene önce yaptığı hatayla hayatı değişmişti. Üç sene önce bir başına kalmıştı. Gururunu ayak altına alıp sevdiği adama gittiğinde tüm umutlarını yıkan kelimeleri duydu. Evleniyordu. Ona sevgiyi aşkı veren adam başkasıyla evleniyordu. ✴Gece_asi 'ye kapak için çok teşekkür ediyorum...