Yaman, mahallenin herkesin adını fısıldayarak söylediği adamdı. Sertliğiyle biliniyor, geçmişiyle anılıyor, sessizliğiyle mesafe koyuyordu. Ama Leyla için o hiçbir zaman sadece korkulan biri olmadı. Leyla ise o mesafenin tam ortasında büyüdü; hem yakın, hem ulaşılmaz bir yerde. Yıllar boyunca "abi" dedi, sınırlarını korudu, duygularını kendine sakladı. Ta ki bazı duygular, saklandığı yerde kalmayı reddedene kadar. Bazı hikâyeler bağırarak başlamaz. Bazıları sadece sessizce birikir... ve en sonunda kaçınılmaz hale gelir.

"Sakin bir çift gibi davranabiliriz diye düşünüyorum artık Duru." Ne dediğini bir an anlamadım ama ardından bunun geldiğimiz evdeki davranışlarım olduğuna kanaat getirdim. "Üç yıl oldu evleneli, artık ilk günkü heyecanımız varmış gibi davranmanın bir anlamı yok, zamanla alışırlar." Başım olumlu anlamda sallandığında, gözlerimin yandığını hissettim. Göğsüm ağrıdı, o işte bu kadar soğuk bir adamdı. "Ama sen de.." demiştim ki, lafımı kesti. Belki de bu bir ilkti. "Babanın ve annenin gözünün önünde, hiç ilgisiz davranamam canın acıyorken." Kuzeyden Adamlar Serisi, 1.

Alvedor Krallığı'nın en huzurlu köşesi olan Ay Işığı Vadisi, yüzyıllardır aynı efsaneyle yaşardı. İnsanlar, kuzeydeki yasak topraklarda yaşayan bir hükümdardan fısıltıyla söz ederdi. Adını anmanın bile felaket getireceğine inanılan o varlık, çocukların korkularında, yaşlıların dualarında ve annelerin uyarılarında yaşamaya devam etmişti. Elya ise bütün bu efsanelerin kendisiyle hiçbir ilgisi olmadığını sanıyordu. Ta ki on sekizinci yaşına bastığı güne kadar... Çünkü kader, onu çoktan seçmişti. Ve bazı bağlar, ne mesafeyle ne de zamanla kopardı. İhanetin gölgesinde kalan bir kız... Gerçek kimliğini çalmaya çalışan bir düşman... Ve herkesin canavar sandığı, karanlığın ardına saklanmış bir hükümdar... Elya, gerçeğe attığı her adımda yalnızca geçmişini değil, kalbine doğuştan işlenmiş mührün sırrını da keşfedecekti. Çünkü bazen en korkunç görünen canavar, seni hayatta tutan tek kişidir. Ve bazen... En büyük savaş, kaderine karşı değil; ona ulaşabilmek için verilir.

Zamanın durduğu, kuralların asırlardır değişmediği, sınırlarından tek bir yabancının bile sızamadığı gizemli ve kapalı bir kutu: Akyaka Mahallesi. Şehir derin bir uykuya daldığında, karanlığın içinden süzülen kadife bir ses, binlerce yalnız ruhun sırdaşı olur. Kelimelerin yutkunulduğu, sevgilerin bambaşka dillerde gösterildiği ve aidiyet duygusunun insanı hem koruyup hem de boğduğu bu hikâyede; hiç bitmeyen bir gecenin sabahı aranıyor... Akyaka da yaşamaya hazır mısınız?

İntikam için ne kadar ileriye gidebilirsiniz ?

"Beni öldür." Bunu söylerken karşımdaki adamın yüzünde en ufak bir değişiklik aradım. Bulamadım. Belki de acımasızlığı tam olarak buydu; ne hissettiğini anlayamamak, gözlerinin ardında ne sakladığını görememek. Yine de ondan başka sığınabileceğim kimse yoktu. "Lütfen," dedim bu kez, sesim titrerken. "Beni öldür." Yalnızca kurtulmak istiyordum. Geçmişimden, kendimden, içimde her gün biraz daha büyüyen karanlığın izlerinden. Belki de benim hatam, ölümü bir çıkış sanmaktı.

​🌹 Köy kurgusudur ve +18 sahneler içerebilmektedir. 🌹 Gülbahar ~ Mihran °°° "Doğumda sen de varmışsın Gülbahar..." başkalarından duyduğunu teyit etmek istercesine bekledi. Sadece başımla onay verdim ona. Kaşlarım çatılmıştı. "O bebeğe merhamet gösteren tek kişi senmişsin. Anam kapıyı çarpıp çıkarken, anası bi köşede çarşafların arasında bırakırken, ordaki kadınlar ah vah ederken bebek için gözyaşı döken senmişsin..." bebeğe baktı uzun uzun. Çok yalnızdı. O kadar kimsesi yoktu ki, on gündür neler yaşamıştı şu koca yalan dünyada kim bilir... Kalbim sancıdı. Yine doldu gözlerim. Yine aklıma düştü o gece. Bu cennet kokuyu nasıl sevmezlerdi? İçim burkuldu düşüncelerimin arasına sızan farkındalıkla, midem ağrıdı... Anasının babasının kabul etmediğini bu köy kabul etmiyordu ki... "Gülbahar... Sana yalvarırım kabul et onu." aklımı okumuş gibi düşüncelerimin arasına dalan adamın sesiyle olduğum yere mıhlandım. "Ne?" °°° ~Alaca Köylü Kurgumun çalınması halinde yasal işlemlerin başlatılacağını beyan ederim. / thfcalisupurgesi

"Karşımda soyunmanı umursamayacağımı daha önce de söylemiştim." Sözleriyle kaşlarım çatılırken kalp atışlarım hızlandı önceki sözleri aklıma doluştu. Doğru,söylemişti. Madem öyleydi benimde soyunmamda sakınca yoktu. Yanaklarımın yanacağını, sonrasında utançtan öleceğimi bilsemde derin bir nefes aldım ve üstümdeki gecelikten kurtuldum. Yaman bunu beklemiyor olmalıydı ki gözleri şaşkınlıkla aralandı bakışları değişti. "Manyak karı." Ağız içindeki homurtusunu işittim. Karşısında bir sütyen ve külot ile duruyordum.Kulaklarım yanıyordu kalbimin hızlı çarpıntısı göğsümü deliyordu ama bu zihnimde rahatsızlık yaratmıyordu. Fenalaşan aklım değil kalbimdi. • ➦Dönem kurgusudur. Yetişkin içerik (+18) barındırmaktadır.

Bazı sevdalar dile gelmez, bir ömür kalpte sızlar...🤍 Çocukluğundan beri kalbinde sakladığı bir sevda vardı Zeynep'in... Abisinin en yakın arkadaşı, köyün sert ve suskun adamı Demir'e duyduğu, kimsenin bilmediği bir sevda. Peki yıllardır kalbine gömdüğü bu aşk, bir gün onun kaderi olduğunda neler değişecekti?

Bölümler yazdıkça gelmektedir. ❝Burası Karadeniz, burada hiçbir aşk mücadelesiz olmaz.❞ "Karadeniz'e eskiden Konuk Sevmez Deniz derlermiş," dedi. Sesindeki buz dağı yüreğimi titretti. Bunu daha önce hiç duymamıştım. Demek hırçın dalgaların sahibi olan Karadeniz'e Konuk Sevmez Deniz diyorlardı. İlk kez duyduğum için olsa gerek garibime gitmişti. Ben de buraya gelen bir konuktum. "Peki ya, öyle mi?" diye sorduğumda bakışlarımı usulca ona kaldırdım. "Burası gerçekten konuk sevmez mi?" "Sevmez," dedi Kuzey net bir dille. "Alır, götürür, öldürür seni. Sen de elbet gideceksin buralardan, ait olduğun yere döneceksin. Buralar hiç konuk sevmez." Bir düşman kapıyı çalar. Elinde ölümle bekler. İmkânsız bir aşk başlar.