Czyli ten cały układ oczami Harry'ego. Dodatek do powieści "Deal, Styles". Znajomość opowiadania jest istotna, bo możesz nie zrozumieć kilku wątków.

"-Mówiłaś, że mogę mieć każdą - powiedział z wyczuwalną w głosie pretensją. -W czym problem? Jesteś wysoki, przystojny i kiedy chcesz potrafisz być miły - odpowiedziałam żartobliwie. - Jesteś ideałem. -Więc dlaczego nie potrafię zdobyć ciebie? -A próbowałeś? - spytałam odwracając głowę czując, że się rumienię. -Tak... Właściwie to wciąż próbuję."

Ona go nienawidzi i chce zapomnieć, ale on robi wszystko, aby ją odzyskać. Czy na pewno uda jej się o wszystkim zapomnieć? Czy zapomni o uczuciu, które ich łączyło? Jest to druga część opowiadania ,,Nienawidzimy siebie'' Chciałabym ZAZNACZYĆ, że w tym opowiadaniu znajdują się liczne błędy, jak i w pozostałej serii Mój mały chłopczyk - Kochamy siebie. Pisała to zbuntowana 16-latka, której na tamten moment w głowie była tylko zabawa. Mimo że teraz patrzę na to z zażenowaniem, jest to cudowne wspomnienie mojej młodości. Zdecydowałam pozostawić wszystkie powieści w oryginalnej wersji, ponieważ są częścią mojej przygody z pisaniem. I z tego miejsca chciałabym Ci życzyć, abyś się nigdy nie poddawał. * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * ○ Opowiadanie zawiera sceny erotyczne oraz liczne ilości wulgaryzmy Najwyższe notowane #1 w Romans - 17.12.2016 ♥

Birmingham, rok 2008. On był taki cudowny, dogadywaliśmy się doskonale. Znałam go na wylot, jako sąsiedzi spędzaliśmy ze sobą mnóstwo czasu ale on nigdy nie mógł mnie traktować jako swoją dziewczynę, byłam dla niego kumplem, chociaż chciałam być kimś więcej. Nigdy mu tego nie powiedziałam i chyba żałuje. Rok pózniej pocałowałam go a on oznajmił że się przeprowadza. Mamy rok 2016 a on nadal jest moim wszystkim.

CZĘŚĆ II Trudno uwierzyć ile może zmienić się w jeden rok, ale zmiany są dobre. W niektórych przypadkach są nawet konieczne. Lea sobie nie radzi. Nie radzi ze wspomnieniami. Chcę jednocześnie zapomnieć i pamiętać. Dziewczyna na swojej liście kontaktów ma sporą liczbę osób, do których nie może zadzwonić. Tyle adresów, pod które nie może pójść. Jest zniszczona fizycznie i psychicznie. Zgubiła siebie. Nie wiem kim jest i co czuje. To ten czas, kiedy nie wie nic. Ile czasu zajmie jej zrozumienie, że w życiu nie jest ważna fabuła. Najważniejsi są bohaterowie. Zazwyczaj w książkach ludzie mówią odpowiednie rzeczy w odpowiednim czasie. Niestety nie tym razem. Być może zbyt często stawiamy przecinek, tam gdzie już dawno temu, powinniśmy postawić definitywnie kropkę. "- Przepraszam - powiedział cicho. - Nie przepraszaj - pokręciłam głową. - Ale... jeżeli pewnego dnia znowu zniknę to...nie szukaj mnie, bo nawet, jeśli tym razem chciałbyś mnie znaleźć to Ci się to nie uda. Zgubiłeś mnie, ale ja nie chcę żebyś mnie szukał." # 723 w fanfiction - 8.04.2017