"Doğan güneşte, batan ayda, dalgalanan denizde... Gözlerimin değdiği her yerde senin yüzünü görüyorum Rum kızı. Bu zamana kadar neyi sevmişsem şu hayatta, hepsi seni sevebilmeyi öğrenmek içinmiş." •

"Eleni hüznüne tezat bir şekilde parıl parıl parlıyordu odanın ışığı altında, yekpare ışık parçası; hatta güneş olmuş gibi geliyordu adama. Güneş, Oruç'un yörüngesinde döndüğü bir güneş..." İÇİNDE BİR HİKAYE DAHA VAR!! au tıp fakültesi orel'i başlığıyla okuyabilirsiniz... Rum Doktor Eleni Miryano, zorla geldiği İstanbul'da çalışmaya başladığı hastanede Trabzonlu Doktor Oruç Furtuna'ya aşık olacağından bihaberdi. Geçmişleri ise onları sandıklarından çok daha sıkı ağlarla birbirine örmüştü. Taşacak Bu Deniz Oruç & Eleni hikayesidir.

Derler ki kader ağlarını sardığı zaman kimse engel olamazmış. Benim kader yazgım ise benim tam arkamda bir gölge misali yıllarca beni takip edip durmuş . Ömrüm boyunca hayatımda ki yalanlar öyle bir sarmış ki etrafımı bana dair tek gerçeğin arkamda ki kader yazgısı olduğunun farkına bile varmamışım. Aile, arkadaşlık,akrabalık ? Bunlar bildiğim fakat alışık olmadığım kavramlar peki ya aşk neydi? Bilinmezlikler için de kaçıp geldiğim bu Karadeniz miydi yoksa kaçıp geldiğim bu hırçın şehirde bir anda karşıma çıkan Oruç furtuna mıydı? Oruç furtuna ailemi , köklerimi bulmak için geldiğim bu şehir de belki de benim kaybettiğim en güzel savaştı. Oruç furtuna ,harabe kalbimde açan ilk ve tek çiçekti . Kısacası Oruç furtuna sadece aşk diyebileceğim kadar basit bir kavram değildi benim için , Oruç furtuna birçok kayıp için de en güzel kayıptı.

Annesinin sustuğu, Karadeniz'in ise dindiği bir yer: Furtuna. Eleni, cebindeki sararmış bir zarfın peşinden giderken bu hırçın topraklarda hem bir yabancı hem de kayıp bir parçadır. Şifa vermeye geldiği bu yerde, kendi hikayesini onarmaya çalışacaktır.

16 yaşındaki Eleni ailesini kaybettikten sonra evlatlık olduğunu öğrenir ve ailesini bulmak için Trabzon'a gider. Furtuna'ya gidecek dolmuşu ararken 17 yaşındaki Oruç ile tanışır. Liseli OrEl bize iyi gelecek.

Üniversiteyi bitirdikten sonra özgür olmak ve hayallerini gerçekleştirmek isteyen Sidem, Milano'da kendi halinde günlerini geçirirken iş sözleşmesinin feshedilmesi üzerine vize sorunu ile karşı karşıya kalır. En az kendisi kadar zor durumda olan bir yabancıdan hiç beklenmedik bir teklif alır. Sidem, yabancının teklifini umursamazken bir yandan da ülkesine geri dönmemenin yollarını arar. Babası, durumu öğrenip müdahale etmeye çalıştığında Sidem için yolun sonu gelmiştir. Her yanılgısı bir aksilik, her aksilik onu kat ettiği yoldan başlangıç noktasına götürürken, bu sefer başlangıç noktasının da ötesine geldiğini hisseder. Belki de her şeye yeniden başlamak gerekir. Bir yabancıyla. O gece onlara yıldızlar şahit etti, kader yeniden yazıldı artık onlar birbirlerinin çıkarları için aynı masaya oturmuş iki yabancıydı. Belki de zaman onları aynı masaya oturan iki yabancıdan daha fazlası yapacaktı.

"Delilerin sevdası hoyrat bir fırtına gibidir. Günün başında seni sarsan fırtına, gecenin şafağında ılık bir esintiye dönüşüp kaburgalarının arasına sokulur." Saka ve Sanrı'da tanıdığımız Gurur ve Farah'ın hikayesi. SVS'den bağımsız bir kurgu olduğu için Sarkaç'a başlamak için önce Saka ve Sanrı'yı okumanıza gerek yoktur.

Sevgili defter, Ben bugün aşık oldum. Sahne ışıklarının altında, Juliet'in pencereden Romeo'ya uzandığı gibi uzandı üzerime aşk. Üstelik ölüm iksiri içmeye de yemin ettik. Ey Hermia! Bükme o masum boynunu. Çiçekteki iksirin etkisi bir düş kadar kısa, aşksa masallar kadar uzun. Gerçeği gömmeye bir avuç toprak yetmez, gençlik çiçek gibi açacaktır elbet gerçeğin üzerinde. Gençlik, pop şarkılarındaki nakaratlar gibi hareketli ve çarpıcı çünkü. Bu bir gençlik kumpanyası, Ve ben bugün aşık oldum.

Efsun Zorlu; atandığı Urfa'da mecburi hizmetini yapan tıp fakültesinden yeni mezun, çiçeği burnunda bir hekimdir. Daha mesleğinin ilk günlerinde, henüz on sekizine yeni girmiş bir hastanın intihar vakasıyla karşı karşıya kalır. Hastasının vücuduna bırakılan izler onu adım adım kendi geçmişine götürürken, geleceğini aniden tanımadığı insanların dudakları arasında bulur. Asla geçmemiş geçmiş, verilmiş sözler, kurtarılan hayatlar, doğrultulan namlular, yalanlar, fermanlar ve aşk. Devrim gibi bir kadın, Urfa'nın göbeğinde destan gibi bir sevdanın koynunda bulur kendini. Koca düzene baş kaldırıp o düzenin minnet ettiğine yenilmekse ne aklının ne de kalbinin kabulüdür. *** "Ağlarsam ölürüm." derken sesim düz, çoktan kabullendiğim bu gerçeği ilk defa dile getirişime rağmen sakindi. Çoktan. Saatlere dökülürdü ama bana şehirler aştıracak kadar çok gelen o vakit. Vücudumun ağrısı ruhumun sancısının çok altındaydı. Onun gözleri bende olsa da ben boşluğa odaklanmıştım. Üzerimde olan bakışlarının ağırlaştığını hissettim. Fetih bana çok ağır bakıyordu. Sırtıma yüklenen çuvallar biraz daha bel bükmeme sebep oldu. "Neden," dediğinde ne dediğimi çok iyi anlamış da yersiz bir sorgulayışa bürünmüş gibiydi. "serçe misin sen?" Kaşlarım hafifçe havalandı, başımın ağrısı belirginleşti. Uzun süreden sonra ona bakan ben oldum. Söylediği şeyin altındaki anlamı yakalamaya çalışıyordum ama buna çok uzaktım. Bunu anladı ve dudakları kıvrılacak sandım. Halbuki gülümsemeye çok uzaktık. "Serçeler," yüzünü hafifçe yüzüme yaklaştırdı. "Ağlayınca ölürlermiş. Bu yüzden mi bunca zamandır gözlerinin kuruluğu?" Bu konuşmadan sonra onun serçesi olacağımı, hatta olduğumu bilemezdim. Tıpkı bu topraklarda serçeyi öldürmenin kadını ağlatmak olduğunu bilmediğim gibi.