Ben şimdi ne gidebilirim senden, ne de senin olabilirim. Ben arafta kalan yıkık dökük bir ruh, ve sen içinde olmak istediğim o huzurlu beden. Ancak benim sana adım dahi atamayacağım yolların var çocuk. Senin olamadığım günlerim var. Seninle olamayacağım yıllarım var benim şimdi. Sabırla beklediğim o güzel sonların hep bir acısı var artık. Tüm acıların sonunu beklerken ortada bir yerde tıkanıp kalmak, ve senin beni bırakıp gitmek zorunda oluşun... Genç Kurgu içerisinde #25💙 11.11.2017

Bu hikaye düzeltilip şu anda çıkmış olan kitabımda yer almaktadır. Hikayeyi kitabımda daha düzenli bir halde okumak istiyorsanız. Kitapçınızdan 'Aşkın Kırılmış Parçaları' kitabımı isteyiniz...

Gece yarısıydı ve ben her gece olduğu gibi yine kendimi gecenin sessizliğine atıverdim. Evden çıktığımda bir kış gecesinde olduğumu unutmuştum, kısa giyindiğimin farkına vardım ve hemen geri dönmek istedim fakat ben dışarıya çıkalı epeyce bir süre olmuştu. O anda geri dönmek akıllı bir çözüm olarak gelmediğinden olsa gerek, umursamadım. Geceydi ve karanlık çökmüştü şehre. Bu gece nedense her gece olduğundan daha çok ıssızdı sokak araları. Sanki istemediği bir şeylere şahit olmuş ve tehdit ediliyormuş gibi ürkek. Tatlı ve sert rüzgara aldırış etmeden dolandım İzmir'in aşk kokan sokaklarında. Sokaklar sessizdi, içim biraz buruktu bu gece... Hani bazen insan hayattan hatta yaşamaktan sıkılır ya bende sıkılmıştım. Ruhum sanki bedenime dar gelmeye başlamıştı. Kaburgalarımdan okunuyordu kırılmışlığım. Her zaman çıkmazdım gece gezmelerime ama ne zaman çıksam mutlaka içimde bir sıkıntı hissediyorumdur. Bu gece de içim içime sığmıyordu. Saatin kaç olduğu umurumda değildi, sokak aralarında yürüyordum. Hiç bilmediğim sokaklara girmek hoşuma gidiyordu. İşin garip tarafı ise, bilmediğim sokakların sonu hep bildiğim caddelere çıkmasıydı. İzmir'in aşk kokan sokakları, yalnızlığıma bir darbe daha vurur hale gelmeye başladığında durup bir düşündüm. Hayatımda omzumu yaslayacağım hiç kimse yoktu. İşten eve, evden tekrar işe gitmelerin sonu olmayacağını anlamıştım.Benimde herkes gibi başımı yaslayacağım narin bir omuz olmalıydı. Etrafımdaki herkes ya evli ya da bir çoğunun sevgilisi vardı. İş yemeklerine tek ben yalnız katılıyordum. Tabii ki bu benim kendi istediğim için değildi. Hayatımda biri olmadığı içindi. Başım öne eğik bir vaziyette İzmir kordonda yürüyordum, esen rüzgar bana kaybolan benliğimi hatırlatıyordu. İzmir kadınları ulaşılması zor kadınlardandı ve bu dur

Aspendos Yayınları ile anlaşılmıştır, kitap olacak. Çağla Gürpınar, stilettolarının yerleri dövdüğü bir çift uzun bacak olmanın yanı sıra dişli ve çekici bir kadındı. Yıkılmaz görüntüsü yıkılmışlığından geliyordu. 12 yaşındayken anne babasının yaşattığı travma onu duygusuz kalmak gerektiği kanısına ulaştırmıştı. Kimselerin bilmediği çaresizliği onu yapayalnızlığa ve güvensizliğe itiyordu. Kadir Tuna, evli kadınların bile hayır diyemediği lider ruhlu, ağır bir genç adamdı. Kadınlar... Oyuncaktı. Hayat ona güzeldi. Aşk sadece bazı eylemleri daha edepli söylemenin yoluydu. Türlü bağlantılarla sürekli hayatının bir köşesinde olan Çağla'yı gördüğünde de oynayabilecek miydi? Biri aşkın yıkıcılığına diğeri de cinselliğine inanan iki insan nasıl anlaşacaktı? "Lüks mekanın terasına açılan kapı aralandı ve içeriye stilettolu bir çift uzun bacak adım attı. " Güçlü Kadınların Yazarı