Hafızasını kaybetmiş bir kız gibi davranabilirdi, böylece kötü geçmişini tamamen yok etmiş olurdu. Yeni şeylere ve yeni kurgulara, beceriksizce söylediği yalanlara gerek duymazdı. İnsanların ona olduğundan daha çok acıyacağını düşündü ama umurunda değildi. En azından üzüleceklerdi ve ona hastalıklı bir manyak gibi bakmayacaklardı. Zaten hayatı boyunca eğer hafızasını kaybetseydi insanların ona ilk ne söyleyeceğini ya da nasıl davranacağını merak etmişti.

Başlangıç Tarihi: 05.06.2018 Yarı Texting -,- Arkadaşlar sevişme çok (belki hiç) yok bu hikayede... Anonim: Ben bir ayyaşım Sekiz çizer ayaklarım Özlemişim sarhoşluğunu bu semtin sokaklarının Gecenin 1'i Aptalın biri Kalbinin dışında bekliyor içeri girmeyi. @ilay512: Derdin ne gece gece? Anonim: Derdim sensin. Tuhaf ki dermanım da sensin. @ilay512: Tanışıyor muyuz? Anonim: Belki bugün belki yarın, belki yarından da yakın. @ilay512: Sarhoş musun? Anonim: İsterdim. @ilay512: Sarhoş olmayı mı? Anonim: Kokunla sarhoş olmayı. Homofobikleri yavaşça uzağa alalım.

"İleride ne olacağını bilmiyorum ama bildiğim tek şey seni sonsuza kadar seveceğim." "Bir gün öleceğini bilerek yaşadığında bunu söylemek kolay oluyor." "Ama ben ölümsüz olacağımı biliyorum."

İstisnasız bütün insanlardan nefret edebilecek kapasiteye sahip bir kızdı Rachel. Ergenin bir üst modeli ama yetişkinlikle gram alakası olmayan, arkadaş kavramını çoktan unutmuş, bakışlarıyla insanları korkutmayı başarabilen bir kız. Üstelik özel güçleri var ve bu hiçte umurunda değil. -